Skratz zei:
het zou me verbazen dat coax moeilijker is om te maken, het is niet meer dan een dikkere koperdraad met wat bescherming er rond, terwijl utp acht dunnere draden zijn die precies moeten gedraaid worden met rond elke draad afscherming en daar rond nog eens.
Toch is het zo. Het is veel makkelijker om een lange UTP-kabel te maken dan om een lange COAX te maken.
Bij UTP's kunnen de losse aders allen in parallel gefabriceerd worden waarna ze samen in één enkele machine met elkaar getwist en verpakt worden in een dun plastieken buisje.
Bij een COAX-kabel moet eerst een massief koperen kern gemaakt worden (wat al niet handig is aangezien zo'n massief koperen kern erg breekbaar is) die in een tweede machine gestuurd wordt die rond de kern een plastieken isolator aanbrengt. Vervolgens worden koperen geleiders daarrond gewoven en daarna wordt een gewone verpakking aangebracht rondom het geheel.
Bij de productie van een COAX-kabel staan alle machines in serie en produceert de eerste stap reeds een broos produkt dat meerdere malen verwerkt moet worden zonder dat die breekt. Bij UTP-kabels is dat niet zo'n probleem: de aders bestaan zelf uit vele dunne geleiders; als er eentje breekt, dan zal de ader nog steeds werken.
Skratz zei:
bovendien gaat het hier niet om wat de capaciteit is van die koperdraad, maar over netwerk trafiek en dus ook niet over televisie en telefoon.
Niet waar: Jedi vraagt welke kabel hij best het kortst houdt, en dan is mijn uitleg wel on-topic denk ik. De COAX op de kabelmodem maakt deel uit van een analoog netwerk, terwijl de UTP deel uitmaakt van een digitaal netwerk. Jij bent dus evenzeer off-topic als mij want jij spreekt hier over digitale COAX-netwerken terwijl het er hier helemaal niet over gaat...
Skratz zei:
bovendien bij mijn weten is een signaal dat verstuurd wordt altijd analoog.
Hehe... de klassieke val. Het onderscheid tussen analoog en digitaal is de manier waarop je informatie codeert en terug decodeert uit een signaal. Bij een analoog signaal heb je een continu spectrum aan waarden die je codeert in een signaal. Dat betekent dat het signaal continu varieert en bij het decoderen ga je ervan uit dat je signaal evenzeer continu varieert. Bij een digitaal signaal kan het signaal slechts 2 waarden aannemen: nul of één. Om het te decoderen wordt het signaal vergeleken met een kritiek waarde: is de waarde die uit het signaal gemeten wordt groter dan die waarde, dan stelt het signaal een één voor, anders ie het een nul.
Digitale signalen zijn dus inherent betrouwbaarder omdat er rekening gehouden wordt met het feit dat er verlies en storing kan optreden tussen het zender en ontvanger; bij een analoog signaal wordt storing en verlies mee gedecodeerd alsof het signaal 100% zuiver is. Daardoor is het resultaat dus niet identiek aan hetgeen verstuurd werd.
Trouwens: denk jij dan dat een CPU met analoge signalen werkt?
)