Piranos
Legacy Member
Hallo, forumgangers.
Normaal gesproken ben ik meer een passieve surfer, maar naar aanleiding van enkele ingrijpende veranderingen bij Nintendo sinds het uitkomen van de Wii wou ik toch effe mijn verhaal hieronder kwijt. Misschien ben ik immers niet alleen in mijn standpunt. Alle reacties zijn dus welkom hé.
Ik ben begonnen met games toen ik 10 was, eerst op Sega (Master Sytem, Mega Drive) en 6 jaar later overgestapt naar Nintendo toen Sega zich in de vernieling had gereden door teveel tegelijkertijd te willen. Mijn nieuwe console werd de N64, en ondanks het feit dat Nintendo ook toen al problemen had met 3rd party support ging voor mij een nieuwe wereld open. Super Mario 64, Ocarina Of Time, Wave Race, Mario Kart, 1080, Banjo & Kazooie, Goldeneye, Rayman 2, Liat Wars; stuk voor stuk topgames met veel magie en inspiratie. De gameplay die de nieuwe controller (anaologe stick) bracht was verfrissend en de 3D graphics waren – in hun eigen recht – verbluffend. Daartegenover stond dan de Playstation. Veel vrienden van mij hadden er ene en de beelden zagen er dikwijls realistischer uit maar als puntje bij paaltje kwam was het wel de speeltuin van Nintendo die ons die koude winterdagen deed vergeten. Het magische gevoel dat ik had toen er op de Sega een nieuwe Sonic uitkwam had ik ook toen Nintendo bv Majora’s Mask uitbracht. Op het einde van zijn cyclus begon de N64 echt wel te haperen kwa continuïteit in software maar de goede herinneringen aan de topgames hielden de charme levendig. Ik heb het nooit over mijn hard gekregen om hem weg te doen.
Toen kwam de Gamecube, ik weet nog goed de beelden vanop E3 van een vechtende Link tegen Ganondorf, ik heb dat filmke platgespeeld en letterlijk nachten wakker gelegen van hoe koel de nieuwe Zelda zou kunnen zijn. Toen de GC uitkwam waren er weinig launchgames die met echt lagen. Het vertrek van Rare was ook al geen leuk nieuws aangezien het bedrijf Nintendo fameus uit de shit had geholpen in de N64 days.
Nuf said, de GC had wel degelijk zijn charmes. Zo vind ik zijn controller nog altijd de beste ooit gemaakt (veel beter dan die van de Playstation wiens dubbele shoulder-buttons me nog altijd de kramp geven). De Minidisks waren best nog cool (en een goede manier om piraterij tegen te gaan). Op het vlak van Software begon er wel het één en ander te veranderen. Nintendo kwam met Mario Sunshine, een game dat er echt wel goed uitzag en lekker bestuurde maar het eilandthema werd snel eentonig en miste de afwisseling van M64. De Wind Waker kwam uit en daar waar veel mensen begonnen te zeiken over de graphics vond ik ze juist heel origineel en mooi. Toch lagen de productiewaarden een pak lager dan ik gewend was van een Zelda. Het meeslepende verhaal stopt halverweg het spel (heel vreemd), er werden eentonige fetchquests ingevoegd, te weinig dungeons en dorpen naar mijn zin.
Ik vond dat Nintendo een deel originaliteit en het oog op afwerking begon te verliezen, met één uitzondering op de regel: Pikmin, het enige échte nieuws dat ik van Nintendo op de GC heb gezien. Gelukkig was er nog een beetje 3rd party support in vorm van Resident Evil, Metroid, Eternal Darkness, Tales of Symphonia, F-zero en Beyond Good & Evil. Maar het begon me toen al te knagen dat PS2 en Xbox meer spellen kregen (kwantiteit is uiteindelijk een vereiste om regelmatig kwaliteit te kijgen). Ik begon toen heel hard te twijfelen of ik ooit nog wel een Nintendo console zou kopen. Uiteindelijk heeft de nostalgie het toch gewonnen en haalde ik kort na de launch een Wii in huis. Het ding is inmiddels weer verkocht. Waarom? Wel, ik zal het even samenvatten in 5 redenen:
1) Het verkoopsargument bij uitstek is de nieuwe controller. Deze werkt wel maar lang niet goed genoeg naar mijn zin. Een opgeblazen hype. Bewegingen worden vaak slecht ingelezen en het schudden met de controller om een knop te vervangen is echt wel belachelijk. Ik vind het trouwens heel laag dat Nintendo dan later Wii Motion plus uitbrengt. De verdomde controller had van begin af aan al zo goed moeten werken. Het was immers de reden waarom mensen een Wii kochten.
2) Ik geef toe dat graphics idd niet alles zijn en dat gameplay uiteindelijk primeert. Maar is het nu echt nodig dat wij als trouwe fans games op ons bord krijgen die niet eens de moeite doen om de kracht van de Wii te benutten maar erger nog: er vaak slechter uitzien dan een oud Gamecube spelletje?
3) De blue ocean strategie: als er iemand is die Nintendo groot heeft gemaakt zijn het toch wel de mensen uit de dagen van de SNES en de N64. Net die groep laat de firma nu vallen als een baksteen. Dat komt nog terug in hun gezicht want casual gamers stoppen eens de nieuwigheid eraf is, echte gamers blijven trouw. Kijk, ik heb er niets op tegen dat men ook onze ouders en grootouders wil warm maken voor gamen, maar doe dat dan onder een apart label (zoals touch generations op DS) en zorg tegelijkertijd voor een voldoende flow van hard core games om de basis te onderhouden. En die laatste persconfrentie van Nintendo op E3. WTF??? Hebben ze dan echt elk eergevoel en kwaliteit opgeofferd voor het snelle geld? Hoe halen ze het in hun hoofd om op E3 (of all places) ons te gestoken met crappy low-profile casual shit waar bijna geen enkele échte gamer in geïnteresseerd is? Zijn ze dan helemaal vergeten welk publiek er naar E3 komt of uitkijkt?
4) De arrogantie van Nintendo en betweterigheid in’t algemeen.
5) En dan, en nu kom ik bij hetgeen ik het meest mis van allemaal: de onwil van Nintendo om nieuwe franchises te durven ontwikkelen, om echt naar buiten te komen als een softwaremaker met unieke, verfrissende en innovatieve ideeen, die mogen rekenen op een stevig R&D budget en ontwikkelingstijd. Games die het laatste restje CPU uit de Wii persen en die ondersteund worden met een doordachte opwindende marketingcampagne. Een bedrijf dat de ballen heeft om de concurrentie bij naam te noemen en er de strijd mee aan te gaan. Kortom, het échte magische Nintendo waar niets onmogelijk bij was. Dat is het bedrijf waar ik zo gek op ben geworden als 16 jarige. Jammer dat zij er blijkbaar niet meer zo over denken.
De liefde is wat mij beteft over, de gedachte aan wat het had kunnen zijn blijft…
Normaal gesproken ben ik meer een passieve surfer, maar naar aanleiding van enkele ingrijpende veranderingen bij Nintendo sinds het uitkomen van de Wii wou ik toch effe mijn verhaal hieronder kwijt. Misschien ben ik immers niet alleen in mijn standpunt. Alle reacties zijn dus welkom hé.
Ik ben begonnen met games toen ik 10 was, eerst op Sega (Master Sytem, Mega Drive) en 6 jaar later overgestapt naar Nintendo toen Sega zich in de vernieling had gereden door teveel tegelijkertijd te willen. Mijn nieuwe console werd de N64, en ondanks het feit dat Nintendo ook toen al problemen had met 3rd party support ging voor mij een nieuwe wereld open. Super Mario 64, Ocarina Of Time, Wave Race, Mario Kart, 1080, Banjo & Kazooie, Goldeneye, Rayman 2, Liat Wars; stuk voor stuk topgames met veel magie en inspiratie. De gameplay die de nieuwe controller (anaologe stick) bracht was verfrissend en de 3D graphics waren – in hun eigen recht – verbluffend. Daartegenover stond dan de Playstation. Veel vrienden van mij hadden er ene en de beelden zagen er dikwijls realistischer uit maar als puntje bij paaltje kwam was het wel de speeltuin van Nintendo die ons die koude winterdagen deed vergeten. Het magische gevoel dat ik had toen er op de Sega een nieuwe Sonic uitkwam had ik ook toen Nintendo bv Majora’s Mask uitbracht. Op het einde van zijn cyclus begon de N64 echt wel te haperen kwa continuïteit in software maar de goede herinneringen aan de topgames hielden de charme levendig. Ik heb het nooit over mijn hard gekregen om hem weg te doen.
Toen kwam de Gamecube, ik weet nog goed de beelden vanop E3 van een vechtende Link tegen Ganondorf, ik heb dat filmke platgespeeld en letterlijk nachten wakker gelegen van hoe koel de nieuwe Zelda zou kunnen zijn. Toen de GC uitkwam waren er weinig launchgames die met echt lagen. Het vertrek van Rare was ook al geen leuk nieuws aangezien het bedrijf Nintendo fameus uit de shit had geholpen in de N64 days.
Nuf said, de GC had wel degelijk zijn charmes. Zo vind ik zijn controller nog altijd de beste ooit gemaakt (veel beter dan die van de Playstation wiens dubbele shoulder-buttons me nog altijd de kramp geven). De Minidisks waren best nog cool (en een goede manier om piraterij tegen te gaan). Op het vlak van Software begon er wel het één en ander te veranderen. Nintendo kwam met Mario Sunshine, een game dat er echt wel goed uitzag en lekker bestuurde maar het eilandthema werd snel eentonig en miste de afwisseling van M64. De Wind Waker kwam uit en daar waar veel mensen begonnen te zeiken over de graphics vond ik ze juist heel origineel en mooi. Toch lagen de productiewaarden een pak lager dan ik gewend was van een Zelda. Het meeslepende verhaal stopt halverweg het spel (heel vreemd), er werden eentonige fetchquests ingevoegd, te weinig dungeons en dorpen naar mijn zin.
Ik vond dat Nintendo een deel originaliteit en het oog op afwerking begon te verliezen, met één uitzondering op de regel: Pikmin, het enige échte nieuws dat ik van Nintendo op de GC heb gezien. Gelukkig was er nog een beetje 3rd party support in vorm van Resident Evil, Metroid, Eternal Darkness, Tales of Symphonia, F-zero en Beyond Good & Evil. Maar het begon me toen al te knagen dat PS2 en Xbox meer spellen kregen (kwantiteit is uiteindelijk een vereiste om regelmatig kwaliteit te kijgen). Ik begon toen heel hard te twijfelen of ik ooit nog wel een Nintendo console zou kopen. Uiteindelijk heeft de nostalgie het toch gewonnen en haalde ik kort na de launch een Wii in huis. Het ding is inmiddels weer verkocht. Waarom? Wel, ik zal het even samenvatten in 5 redenen:
1) Het verkoopsargument bij uitstek is de nieuwe controller. Deze werkt wel maar lang niet goed genoeg naar mijn zin. Een opgeblazen hype. Bewegingen worden vaak slecht ingelezen en het schudden met de controller om een knop te vervangen is echt wel belachelijk. Ik vind het trouwens heel laag dat Nintendo dan later Wii Motion plus uitbrengt. De verdomde controller had van begin af aan al zo goed moeten werken. Het was immers de reden waarom mensen een Wii kochten.
2) Ik geef toe dat graphics idd niet alles zijn en dat gameplay uiteindelijk primeert. Maar is het nu echt nodig dat wij als trouwe fans games op ons bord krijgen die niet eens de moeite doen om de kracht van de Wii te benutten maar erger nog: er vaak slechter uitzien dan een oud Gamecube spelletje?
3) De blue ocean strategie: als er iemand is die Nintendo groot heeft gemaakt zijn het toch wel de mensen uit de dagen van de SNES en de N64. Net die groep laat de firma nu vallen als een baksteen. Dat komt nog terug in hun gezicht want casual gamers stoppen eens de nieuwigheid eraf is, echte gamers blijven trouw. Kijk, ik heb er niets op tegen dat men ook onze ouders en grootouders wil warm maken voor gamen, maar doe dat dan onder een apart label (zoals touch generations op DS) en zorg tegelijkertijd voor een voldoende flow van hard core games om de basis te onderhouden. En die laatste persconfrentie van Nintendo op E3. WTF??? Hebben ze dan echt elk eergevoel en kwaliteit opgeofferd voor het snelle geld? Hoe halen ze het in hun hoofd om op E3 (of all places) ons te gestoken met crappy low-profile casual shit waar bijna geen enkele échte gamer in geïnteresseerd is? Zijn ze dan helemaal vergeten welk publiek er naar E3 komt of uitkijkt?
4) De arrogantie van Nintendo en betweterigheid in’t algemeen.
5) En dan, en nu kom ik bij hetgeen ik het meest mis van allemaal: de onwil van Nintendo om nieuwe franchises te durven ontwikkelen, om echt naar buiten te komen als een softwaremaker met unieke, verfrissende en innovatieve ideeen, die mogen rekenen op een stevig R&D budget en ontwikkelingstijd. Games die het laatste restje CPU uit de Wii persen en die ondersteund worden met een doordachte opwindende marketingcampagne. Een bedrijf dat de ballen heeft om de concurrentie bij naam te noemen en er de strijd mee aan te gaan. Kortom, het échte magische Nintendo waar niets onmogelijk bij was. Dat is het bedrijf waar ik zo gek op ben geworden als 16 jarige. Jammer dat zij er blijkbaar niet meer zo over denken.
De liefde is wat mij beteft over, de gedachte aan wat het had kunnen zijn blijft…
hd mario en mario kart