Gavin
Legacy Member
Voor zij die minstens één wenkbrauw fronsten bij het waarnemen van de titel: Darjeeling is een regio in het westen van Indië. Logischerwijs zijn koeien, tulbanden en foute gezichtsbegroeiingen legio in deze prent. Combineer dat met de betoverende bevreemding die Wes Anderson kenmerkt en je kan al raden dat wat er het komende anderhalf uur op het scherm te zien zal zijn in de lijn ligt van zijn vorige films.
Drie broers, Francis (Wilson), Peter (Brody) en Jack (Schwartzman) Whitman, hebben elkaar in een jaar niet meer gesproken. Francis, de na een ongeval gehavende pater familias van het absurde trio, besluit om een treinreis doorheen India te plannen. Hij nodigt Peter en Jack uit om de broederlijke band weer aan te sterken. Peter staat op het punt vader te worden maar is daar niet echt gelukkig mee. De man heeft ook nog te kampen met het verlies van zijn vader en kan maar geen afscheid nemen van diens triviale bezittingen. Playboy Jack heeft problemen met zijn ex-liefje (Portman in een minirol) en controleert om de vijf seconden de berichten op haar antwoordapparaat. Maar goed, op het laatste nippertje raakt toch iedereen aan boord van de caleidoscopische trein The Darjeeling Limited.
Daar ontspint zich een ware kermis aan zowel visuele als dialooghumor. Deze vreemde broers leveren dan ook genoeg stof voor een stroom aan slapstickmomenten in het eerste deel van de film. Giftige slangen worden aan boord gesmokkeld, ‘I’ll mace you in the face’ weerklinkt in een kajuit en zelfs luidruchtige Pruisen worden de mond gesnoerd. Vanzelfsprekend is de treinmanager, wiens hostessliefje eerder al veroverd werd door Jack, daar niet gelukkig mee. Zodra het trio van de Limited geworpen wordt, verandert ook de toon van de film. Wanneer Peter naar de bodem zinkt, komt de spirituele opzet pas echt bovendrijven. Maar nooit is de bizarre humor veraf.
De drie hoofdpersonages leveren schitterend werk af. Owen Wilson, die zowat de hele film zijn kronkelige neuswerk mag verstoppen achter een zwindel, wist mij voor een keer niet te irriteren. Integendeel, ik sympathiseerde zelfs met zijn wanhopige bezweringen. Adrien Brody past perfect in zijn rol. Een lange slungel die enorm depressieve blikken kan bewerkstelligen vanonder een zonnebril die op half zeven hangt. Maar persoonlijke favoriet is Jason Schwartzman (die ook meeschreef aan het script). Hij doet zijn humoristische trekjes uit Shopgirl nog eens losjes over, inclusief verticale sik onder de neus. De man zijn blik alleen al is goud waard. Meer van dat, alstublieft.
Anderson gaat weer knap te werk. Vooral de scénes in de trein zijn te smaken. Er wordt enorm goed gebruik gemaakt van deuren, spiegels en kleuren. Personages duiken perfect op terwijl hij pant en schuift. Ook de slow motiondelen die het begin en einde sieren getuigen van vernuft. Verder zijn veel symbolen prominent aanwezig (de koffers, de twee treinen, Wilsons verband, … ) om de zonderlinge scénes ook diepgang mee te geven. Een visuele diepgang die nog versterkt wordt met grappige oneliners (‘Wouldn't it be great if we heard a train go by in the distance? –No’ om er toch maar eentje te citeren) en een leuke en soms opzwepende Indische soundtrack. Gelukkig wordt dit gejengel op tijd en stond afgewisseld met bijvoorbeeld het schitteren Play With Fire van The Rolling Stones.
The Darjeeling Limited is zeker niet voor iedereen weggelegd. Personen die nog likkebaardend terugdenken aan zijn vorige verwezenlijkingen zitten veilig. Anderen lopen dan weer opnieuw het risico zich stierlijk te gaan vervelen. Toch schat ik dat er genoeg humor inzit om ook de meest norse toeschouwer te bekoren. The Darjeeling is, alweer, een geslaagd buitenissig grappig anderhalfuurtje!
Drie broers, Francis (Wilson), Peter (Brody) en Jack (Schwartzman) Whitman, hebben elkaar in een jaar niet meer gesproken. Francis, de na een ongeval gehavende pater familias van het absurde trio, besluit om een treinreis doorheen India te plannen. Hij nodigt Peter en Jack uit om de broederlijke band weer aan te sterken. Peter staat op het punt vader te worden maar is daar niet echt gelukkig mee. De man heeft ook nog te kampen met het verlies van zijn vader en kan maar geen afscheid nemen van diens triviale bezittingen. Playboy Jack heeft problemen met zijn ex-liefje (Portman in een minirol) en controleert om de vijf seconden de berichten op haar antwoordapparaat. Maar goed, op het laatste nippertje raakt toch iedereen aan boord van de caleidoscopische trein The Darjeeling Limited.
Daar ontspint zich een ware kermis aan zowel visuele als dialooghumor. Deze vreemde broers leveren dan ook genoeg stof voor een stroom aan slapstickmomenten in het eerste deel van de film. Giftige slangen worden aan boord gesmokkeld, ‘I’ll mace you in the face’ weerklinkt in een kajuit en zelfs luidruchtige Pruisen worden de mond gesnoerd. Vanzelfsprekend is de treinmanager, wiens hostessliefje eerder al veroverd werd door Jack, daar niet gelukkig mee. Zodra het trio van de Limited geworpen wordt, verandert ook de toon van de film. Wanneer Peter naar de bodem zinkt, komt de spirituele opzet pas echt bovendrijven. Maar nooit is de bizarre humor veraf.
De drie hoofdpersonages leveren schitterend werk af. Owen Wilson, die zowat de hele film zijn kronkelige neuswerk mag verstoppen achter een zwindel, wist mij voor een keer niet te irriteren. Integendeel, ik sympathiseerde zelfs met zijn wanhopige bezweringen. Adrien Brody past perfect in zijn rol. Een lange slungel die enorm depressieve blikken kan bewerkstelligen vanonder een zonnebril die op half zeven hangt. Maar persoonlijke favoriet is Jason Schwartzman (die ook meeschreef aan het script). Hij doet zijn humoristische trekjes uit Shopgirl nog eens losjes over, inclusief verticale sik onder de neus. De man zijn blik alleen al is goud waard. Meer van dat, alstublieft.
Anderson gaat weer knap te werk. Vooral de scénes in de trein zijn te smaken. Er wordt enorm goed gebruik gemaakt van deuren, spiegels en kleuren. Personages duiken perfect op terwijl hij pant en schuift. Ook de slow motiondelen die het begin en einde sieren getuigen van vernuft. Verder zijn veel symbolen prominent aanwezig (de koffers, de twee treinen, Wilsons verband, … ) om de zonderlinge scénes ook diepgang mee te geven. Een visuele diepgang die nog versterkt wordt met grappige oneliners (‘Wouldn't it be great if we heard a train go by in the distance? –No’ om er toch maar eentje te citeren) en een leuke en soms opzwepende Indische soundtrack. Gelukkig wordt dit gejengel op tijd en stond afgewisseld met bijvoorbeeld het schitteren Play With Fire van The Rolling Stones.
The Darjeeling Limited is zeker niet voor iedereen weggelegd. Personen die nog likkebaardend terugdenken aan zijn vorige verwezenlijkingen zitten veilig. Anderen lopen dan weer opnieuw het risico zich stierlijk te gaan vervelen. Toch schat ik dat er genoeg humor inzit om ook de meest norse toeschouwer te bekoren. The Darjeeling is, alweer, een geslaagd buitenissig grappig anderhalfuurtje!
Maar amai, Portman heeft precies wel anorexia ze, kinda scary.