Silver Bullet
Legacy Member
ok, dus ik heb eergisteren Director’s Cut van Profondo Rosso (126min. versie) bekeken. Heb ervan genoten maar had het gevoel dat ik iets gemist had dus heb hem nog een 2de maal bekeken. In mijn 2de watchtrough kwam ik tot de constatatie dat de hoofdrol: de pianospeler Marcus Daly eigenlijk de moordenaar/psychopaat was en dus niet Carlos of zijn moeder.
Wat ik raar vind is dat ik deze theorie nergens terug vind, want volgens mij is het deze theorie waarrond de hele film draait
Waarom ik dit denk / Ondersteuning van mijn theorie:
Er is iets heel raar met Marcus
——> Op de vraag: “Why did you become a piano player?” antwoord hij:
“Well, my psychiatrist would say it's because I hated my father......so when I press the keys, it's like smashing his teeth. Actually it’s because I love music.”
* Dat is een hele rare grap om te maken, dus ik denk dat hij de waarheid zei. Al lachend zegt een zot de waarheid zegt men.
——> De discussie met Carlos na de eerste moord:
Carlo: you know, sometimes what you actually see and what you imagine get mixed up in your memory like a cocktail where you can no longer distinguish one flavour from another. Marcus: But I'm telling the truth! Carlo: No Marc, you think you are telling the truth, but in fact you're only telling your version of the truth.
* Ik denk dat deze film de Marcus zijn waarheid weerspiegelt, hij is een schizofreen (schizofrenie word ook vermeld in de film)
——> De discussie met de moeder vind ik ook altijd heel raar:
Ze wist zijn naam toen hij voor de eerste keer op bezoek kwam, en ze denkt constant dat hij een ingenieur is.
* Volgens mij is de moeder Marcus zijn moeder en is Carlo één van zijn verzinsels, net zoals de andere mensen waarin hij in het begin van de film muziek met speelt
Stijl van de film:
——>De film zit vol met reflecties: in water, in spiegels, in bloed, in de muur.
* vaak wordt dit gebruikt in films schizofrenie/splitsing/zelfreflectie te insinueren. Alle reflecties in de film zijn onduidelijk behalve die tijdens de aftiteling, waarin we heel duidelijk, 3 minuten lang, een rare weerspiegeling te zien krijgen van marcus in een plas bloed.
——>De film zit vol met zuilen, donkere plaatsen met weinig tot geen mensen. Duid imo ook op iets psychologisch, dat er iets dieper, multilayered, en donker aan de hand is. En dan hebt ge ook nog die details: de rode flits, het brein op het bord in de school, het stromende water op bijna alle plaatsen (congres, badkamer, school) = verdriet?…
Het verhaal/details
——> Marcus is bijna bij alle incidenten aanwezig op een bepaalde manier: bij alle moorden, het verbranden van het huis,…
——> De moordenaar weet fucking alles bv. Marcus belt naar de journaliste over de auteur van het “Spookboek”, kort daarna wordt de auteur vermoord. No way dat de
moeder/carlo hiervan wisten (dat marcus deze info had)
——> Why the fuck houd marcus zich hier allemaal met bezig???; hij riskeert zijn leven, breekt in in huizen, crime scenes, vernielt eigendom,….
——> In de film, op school krijgen we een flits van een beeld te zien in het toilet waar er geschreven staat in drukletters:
KILL THE FATHER AND THE MOTHER —> Marcus dood de moeder, en heeft wss ook de vader vermoord
——> De schilderijen die we in de gang zien van de eerste moord wijzen denk ik op de psychologische stress/ marteling waarmee marcus te maken heeft + er hangt ook een spiegel waarin we eens Marcus en zijn moeder te zien krijgen. Op het einde van de film krijgen we zelf een mooie weerspiegeling te zien van Marcus die zich als het ware in het portret bevindt, tussen de verdoemde/gemartelde zielen.
——> De voodoo-hagedis, en het voodoo-popje wijzen op het verliezen van zelfcontrole
——> De scene met de honden die aan het vechten zijn wijzen op een inner struggle
Ik dacht eerst dat dit gewoon een film was à la The Beyond, waarin veel van de gebeurtenissen/ dialogen gewoon op niets sloegen, maar deze film is diep, deep fucking red.
Voor mensen die deze film al gezien hebben
- graag jullie bedenkingen
- is mijn theorie bullshit?
- hebben jullie een andere theorie?
Wat ik raar vind is dat ik deze theorie nergens terug vind, want volgens mij is het deze theorie waarrond de hele film draait
Waarom ik dit denk / Ondersteuning van mijn theorie:
Er is iets heel raar met Marcus
——> Op de vraag: “Why did you become a piano player?” antwoord hij:
“Well, my psychiatrist would say it's because I hated my father......so when I press the keys, it's like smashing his teeth. Actually it’s because I love music.”
* Dat is een hele rare grap om te maken, dus ik denk dat hij de waarheid zei. Al lachend zegt een zot de waarheid zegt men.
——> De discussie met Carlos na de eerste moord:
Carlo: you know, sometimes what you actually see and what you imagine get mixed up in your memory like a cocktail where you can no longer distinguish one flavour from another. Marcus: But I'm telling the truth! Carlo: No Marc, you think you are telling the truth, but in fact you're only telling your version of the truth.
* Ik denk dat deze film de Marcus zijn waarheid weerspiegelt, hij is een schizofreen (schizofrenie word ook vermeld in de film)
——> De discussie met de moeder vind ik ook altijd heel raar:
Ze wist zijn naam toen hij voor de eerste keer op bezoek kwam, en ze denkt constant dat hij een ingenieur is.
* Volgens mij is de moeder Marcus zijn moeder en is Carlo één van zijn verzinsels, net zoals de andere mensen waarin hij in het begin van de film muziek met speelt
Stijl van de film:
——>De film zit vol met reflecties: in water, in spiegels, in bloed, in de muur.
* vaak wordt dit gebruikt in films schizofrenie/splitsing/zelfreflectie te insinueren. Alle reflecties in de film zijn onduidelijk behalve die tijdens de aftiteling, waarin we heel duidelijk, 3 minuten lang, een rare weerspiegeling te zien krijgen van marcus in een plas bloed.
——>De film zit vol met zuilen, donkere plaatsen met weinig tot geen mensen. Duid imo ook op iets psychologisch, dat er iets dieper, multilayered, en donker aan de hand is. En dan hebt ge ook nog die details: de rode flits, het brein op het bord in de school, het stromende water op bijna alle plaatsen (congres, badkamer, school) = verdriet?…
Het verhaal/details
——> Marcus is bijna bij alle incidenten aanwezig op een bepaalde manier: bij alle moorden, het verbranden van het huis,…
——> De moordenaar weet fucking alles bv. Marcus belt naar de journaliste over de auteur van het “Spookboek”, kort daarna wordt de auteur vermoord. No way dat de
moeder/carlo hiervan wisten (dat marcus deze info had)
——> Why the fuck houd marcus zich hier allemaal met bezig???; hij riskeert zijn leven, breekt in in huizen, crime scenes, vernielt eigendom,….
——> In de film, op school krijgen we een flits van een beeld te zien in het toilet waar er geschreven staat in drukletters:
KILL THE FATHER AND THE MOTHER —> Marcus dood de moeder, en heeft wss ook de vader vermoord
——> De schilderijen die we in de gang zien van de eerste moord wijzen denk ik op de psychologische stress/ marteling waarmee marcus te maken heeft + er hangt ook een spiegel waarin we eens Marcus en zijn moeder te zien krijgen. Op het einde van de film krijgen we zelf een mooie weerspiegeling te zien van Marcus die zich als het ware in het portret bevindt, tussen de verdoemde/gemartelde zielen.
——> De voodoo-hagedis, en het voodoo-popje wijzen op het verliezen van zelfcontrole
——> De scene met de honden die aan het vechten zijn wijzen op een inner struggle
Ik dacht eerst dat dit gewoon een film was à la The Beyond, waarin veel van de gebeurtenissen/ dialogen gewoon op niets sloegen, maar deze film is diep, deep fucking red.
Voor mensen die deze film al gezien hebben
- graag jullie bedenkingen
- is mijn theorie bullshit?
- hebben jullie een andere theorie?


