Gavin
Legacy Member
Ik had me voorgenomen na Vermist om geen enkele Vlaamse film meer te kijken wegens een zoveelste ontgoocheling. Toch moet ik toegeven dat ik ingepakt was door de trailer van Los en vooral Pepijn Caudron. Dus maar gaan kijken ..
En jawel, jawel. Dit is waarschijnlijk het beste wat je van Jan Verheyen mag verwachten. Het eerste uur is nog steeds bedenkelijk. Die typische Amerikaanse kopieercinema van Verheyen sluimert nog en komt volledig tot uiting bij Jamal. Tja, ik wist nu al dat het daar niet zonder kon.
Maar tijdens een avondje idool werkt de film plotseling. Geen stroeve moraallesjes of andere dingen die ik verwachtte maar echt een aangrijpend stukje zonder flashy technieken. De moraal is er natuurlijk nog, begrijp me niet verkeerd. En zo gaat dat tot het einde. Eventjes komt het slechte in Verheyen nog even boven met de afgrijselijk flitsende rellen van Borgerhout maar voor de rest ben ik aangenaam verrast door het laatste halfuur. De zoete kleuren in Verheyenfilms zijn ook nauwelijks te bespeuren. Behalve tijdens bovengenoemde mindere stukjes. Typerend.
Caudron heeft het lastig in het begin maar redt het, net zoals de film, op het einde. Hoe dan ook, sympathieke acteur die goed gecast is. Van Assche is in zijn element als bittere bompa. De overige acteurs doen hun best en het kan er allemaal wel mee door. Ik was al blij dat ik niet op Koen De Bouw of Werner De Smedt zijn bakkes moest zien.
Even doorbijten bij de Verheyenmomenten, frons de wenkbrauwen als de moraalsaus even het hoofdgerecht verdrinkt en draai eens met je ogen als je de miljoenste continuïteitsfout ziet in de film (serieus, cut in een actie is het advies. Maar niet als je shot A eindigt met het einde van een actie, bijvoorbeeld een glas opheffen, en shot B begint met het begin van diezelfde actie). Ik heb al heel wat slechtere films gezien dit jaar en het laatste durf ik zelfs goed noemen. Een positieve evolutie voor Verheyen.
En jawel, jawel. Dit is waarschijnlijk het beste wat je van Jan Verheyen mag verwachten. Het eerste uur is nog steeds bedenkelijk. Die typische Amerikaanse kopieercinema van Verheyen sluimert nog en komt volledig tot uiting bij Jamal. Tja, ik wist nu al dat het daar niet zonder kon.
Maar tijdens een avondje idool werkt de film plotseling. Geen stroeve moraallesjes of andere dingen die ik verwachtte maar echt een aangrijpend stukje zonder flashy technieken. De moraal is er natuurlijk nog, begrijp me niet verkeerd. En zo gaat dat tot het einde. Eventjes komt het slechte in Verheyen nog even boven met de afgrijselijk flitsende rellen van Borgerhout maar voor de rest ben ik aangenaam verrast door het laatste halfuur. De zoete kleuren in Verheyenfilms zijn ook nauwelijks te bespeuren. Behalve tijdens bovengenoemde mindere stukjes. Typerend.
Caudron heeft het lastig in het begin maar redt het, net zoals de film, op het einde. Hoe dan ook, sympathieke acteur die goed gecast is. Van Assche is in zijn element als bittere bompa. De overige acteurs doen hun best en het kan er allemaal wel mee door. Ik was al blij dat ik niet op Koen De Bouw of Werner De Smedt zijn bakkes moest zien.
Even doorbijten bij de Verheyenmomenten, frons de wenkbrauwen als de moraalsaus even het hoofdgerecht verdrinkt en draai eens met je ogen als je de miljoenste continuïteitsfout ziet in de film (serieus, cut in een actie is het advies. Maar niet als je shot A eindigt met het einde van een actie, bijvoorbeeld een glas opheffen, en shot B begint met het begin van diezelfde actie). Ik heb al heel wat slechtere films gezien dit jaar en het laatste durf ik zelfs goed noemen. Een positieve evolutie voor Verheyen.

).