Gavin
Legacy Member
Het woord 'Lambs' is perfect combineerbaar met de 'i-klank'; 'Silence Of The Lambs', recent als parodiedevies 'Violence Of The Lambs' voor 'Black Sheep' en nu 'Lions For Lambs'. Ik wou hem afgelopen week al bekijken maar toen draaiden ze hem om een of andere reden niet op dat tijdstip, terwijl de website toch anders berichtte. Vandaag ben ik er eindelijk geraakt, met hoge verwachtingen, ondanks tegenvallende reviews.
De film komt op een leuk moment voor mij. Even verduidelijken (meteen een punt van de film), begin vorige week had ik een discussie met een traditionele Amerikaanse. Rechtsgeldig gezien is er helemaal geen oorlog in Irak, noch Afghanistan. De VS hebben nog maar 5 oorlogen uitgevochten, waarvan de laatste WO II. Inderdaad, ik reageerde ook met een eerder verwonderlijke "what the fuck?"..
In LFL hanteert Redford nogmaals het "speler/trainer"-principe en doopt zijn pelicule in een Iñárritusausje. Zij het drie verhalen die ergens raakpunten hebben, maar anderzijds ook weer los van elkaar staan (alleen hier wel iets synchroner). De lijn waarin een journaliste (Streep) een senator (Cruise) interrogeert, ontpopt zich tot de meest interessante. Cruise reserveert een volledig uur om de journaliste te indoctrineren met een militaire scoop. In die tijd probeert hij zijn idee te verkopen aan de pers en dus aan het publiek (noodzakelijk om genoeg stemmen te halen) terwijl zij de achterliggende betekenissen achter zijn verbiage probeert te reveleren. Streep wordt geconfronteerd met morele problemen, Cruise daarentegen is ervan overtuigd dat zijn plannetje al geslaagd is.
Terug naar mijn Amerikaanse. Geen oorlog dus, maar wel een 'Authorization of the Use of Military force' (AUMF). En dat omdat een 'state of war' o.a. andere procedures vereist dan in peacetime. De president zelf heeft geen macht aangaande een AUMF, maar wel The Congress, met als beslissende kamer De Senaat. Vandaar dus Senator Cruise als oorlogspropagandist. Verder wist Miss America mij ook te vertellen dat de US Constitution het meest heilige document ter wereld is. In het gesprek komt de NATO even ter sprake, maar die organisatie wordt al snel terug de kop ingedrukt door Cruise (met als achterliggende gedachte dat Amerika het van het is). De gelijkenissen met de ambigue verklaringen van Cruise zijn dan ook passend (algemeen bekende tactieken en situaties worden heruitgevonden onder nieuwe termen).
Verder is er de plot van Redford himself als Professor die een ontspoorde student terug op het rechte pad probeert te helpen, ook in één uurtje tijd. De leerling in kwestie heeft talent, en Redford wil dat niet verknoeid zien worden. Redford gebruikt twee (ex-)studenten (verhaallijn drie) als voorbeelden. De ontspoorde student daarentegen houdt tijdens het gesprek een contrastief betoog, voornamelijk indirect gericht op de senator.
In deel drie ontplooien de (ex-)studenten zich als leeuwen, die ten strijde trekken voor de lammeren in de overheidsgebouwen. Zij waren dus veelbelovende jongens onder de hoede van redford (negeer even de sociale zever over achtergestelde buurten etc.). Zij zijn rotsvast overtuigd van hun plan en geven school op voor het leger, omdat ze nu eenmaal iets voor hun land willen doen in plaats van mee te gaan in de decadente ondergang ervan. Ze worden gedropt in Afghanisten, kaderend in de nieuwe militaire plannen ontworpen door de senator.
De senatorintrige staat symbool voor onverschilligheid, de soldaten voor het gedecideerd maken van een Amerikaanse ommekeer en de ontspoorde student belichaamt de twijfel en de keuze om nog naar het andere kamp over te lopen.
De acteerprestaties konden beter, Streep voldoet maar er had meer passie aanwezig moeten zijn. De snedige replieken worden niet heftig genoeg ondersteund door lichaamstaal en mimiek. Zelfde geldt voor Redford, maar die komt er gelukkig nog goed mee weg omdat zijn personage zijn eigen talenten al heeft opgegeven. Cruise daarentegen gaat, samen met Peña en Luke als soldaten, met de prijzen lopen. Hij is sereen, afgeborsteld en eloquent. Hij heeft een permanente grijns, is zelfvoldaan van zijn militaire strategie en acht zichzelf triomfalistisch in latere presidentsverkiezingen. Als senator moet hij de badguy van de film voorstellen, maar in het licht van bovengenoemde feiten komt de status en denkwijze van dat politiek ambt zeer goed over.
Het is kundig in beeld gebracht, de oorlogsscenes hadden voor mij zelfs geknipt mogen worden (satviews verstoorden wel wat de rust en overdenkingen die de film aanreikt). Helaas is het deel van het verhaal en nodig om de analogie door te trekken. Het maakt de film een pak commerciëler, iets wat ik jammer vind. Redford gebruikt een vaste hand, zonder overbodige stukken. In 90 minuten wordt alles uit de doeken gedaan, zonder verveling. Het had allemaal nog verder uitgewerkt kunnen worden (want toegegeven, in de voorstelling met de overhead van de studenten of sommige tweespalten in Cruises kantoor zaten nog meer probleemstellingen dan dat er nu zijn ontsproten). Maar met de mening van die Amerikaanse in het achterhoofd, moet dit toch voor heel wat controverse zorgen in het thuisland.
Hoewel het hele nine/eleven-gedoe mij al zuur begint op te breken op filmgebied (en er nog een shitload aan films daarover in de wachtrij staan), kon deze mij vast en zeker bekoren. Ik hoop dat er nog van deze clever gebrachte films zullen volgen, zodat we misschien kunnen hopen op klassiekers analoog aan het vietnamtijdperk. Deze behoort alvast niet tot die categorie, maar het is een goede film. Ik ervoer hem alvast niet als saai en statisch, iets wat ik toch veel gelezen heb.
De film komt op een leuk moment voor mij. Even verduidelijken (meteen een punt van de film), begin vorige week had ik een discussie met een traditionele Amerikaanse. Rechtsgeldig gezien is er helemaal geen oorlog in Irak, noch Afghanistan. De VS hebben nog maar 5 oorlogen uitgevochten, waarvan de laatste WO II. Inderdaad, ik reageerde ook met een eerder verwonderlijke "what the fuck?"..
In LFL hanteert Redford nogmaals het "speler/trainer"-principe en doopt zijn pelicule in een Iñárritusausje. Zij het drie verhalen die ergens raakpunten hebben, maar anderzijds ook weer los van elkaar staan (alleen hier wel iets synchroner). De lijn waarin een journaliste (Streep) een senator (Cruise) interrogeert, ontpopt zich tot de meest interessante. Cruise reserveert een volledig uur om de journaliste te indoctrineren met een militaire scoop. In die tijd probeert hij zijn idee te verkopen aan de pers en dus aan het publiek (noodzakelijk om genoeg stemmen te halen) terwijl zij de achterliggende betekenissen achter zijn verbiage probeert te reveleren. Streep wordt geconfronteerd met morele problemen, Cruise daarentegen is ervan overtuigd dat zijn plannetje al geslaagd is.
Terug naar mijn Amerikaanse. Geen oorlog dus, maar wel een 'Authorization of the Use of Military force' (AUMF). En dat omdat een 'state of war' o.a. andere procedures vereist dan in peacetime. De president zelf heeft geen macht aangaande een AUMF, maar wel The Congress, met als beslissende kamer De Senaat. Vandaar dus Senator Cruise als oorlogspropagandist. Verder wist Miss America mij ook te vertellen dat de US Constitution het meest heilige document ter wereld is. In het gesprek komt de NATO even ter sprake, maar die organisatie wordt al snel terug de kop ingedrukt door Cruise (met als achterliggende gedachte dat Amerika het van het is). De gelijkenissen met de ambigue verklaringen van Cruise zijn dan ook passend (algemeen bekende tactieken en situaties worden heruitgevonden onder nieuwe termen).
Verder is er de plot van Redford himself als Professor die een ontspoorde student terug op het rechte pad probeert te helpen, ook in één uurtje tijd. De leerling in kwestie heeft talent, en Redford wil dat niet verknoeid zien worden. Redford gebruikt twee (ex-)studenten (verhaallijn drie) als voorbeelden. De ontspoorde student daarentegen houdt tijdens het gesprek een contrastief betoog, voornamelijk indirect gericht op de senator.
In deel drie ontplooien de (ex-)studenten zich als leeuwen, die ten strijde trekken voor de lammeren in de overheidsgebouwen. Zij waren dus veelbelovende jongens onder de hoede van redford (negeer even de sociale zever over achtergestelde buurten etc.). Zij zijn rotsvast overtuigd van hun plan en geven school op voor het leger, omdat ze nu eenmaal iets voor hun land willen doen in plaats van mee te gaan in de decadente ondergang ervan. Ze worden gedropt in Afghanisten, kaderend in de nieuwe militaire plannen ontworpen door de senator.
De senatorintrige staat symbool voor onverschilligheid, de soldaten voor het gedecideerd maken van een Amerikaanse ommekeer en de ontspoorde student belichaamt de twijfel en de keuze om nog naar het andere kamp over te lopen.
De acteerprestaties konden beter, Streep voldoet maar er had meer passie aanwezig moeten zijn. De snedige replieken worden niet heftig genoeg ondersteund door lichaamstaal en mimiek. Zelfde geldt voor Redford, maar die komt er gelukkig nog goed mee weg omdat zijn personage zijn eigen talenten al heeft opgegeven. Cruise daarentegen gaat, samen met Peña en Luke als soldaten, met de prijzen lopen. Hij is sereen, afgeborsteld en eloquent. Hij heeft een permanente grijns, is zelfvoldaan van zijn militaire strategie en acht zichzelf triomfalistisch in latere presidentsverkiezingen. Als senator moet hij de badguy van de film voorstellen, maar in het licht van bovengenoemde feiten komt de status en denkwijze van dat politiek ambt zeer goed over.
Het is kundig in beeld gebracht, de oorlogsscenes hadden voor mij zelfs geknipt mogen worden (satviews verstoorden wel wat de rust en overdenkingen die de film aanreikt). Helaas is het deel van het verhaal en nodig om de analogie door te trekken. Het maakt de film een pak commerciëler, iets wat ik jammer vind. Redford gebruikt een vaste hand, zonder overbodige stukken. In 90 minuten wordt alles uit de doeken gedaan, zonder verveling. Het had allemaal nog verder uitgewerkt kunnen worden (want toegegeven, in de voorstelling met de overhead van de studenten of sommige tweespalten in Cruises kantoor zaten nog meer probleemstellingen dan dat er nu zijn ontsproten). Maar met de mening van die Amerikaanse in het achterhoofd, moet dit toch voor heel wat controverse zorgen in het thuisland.
Hoewel het hele nine/eleven-gedoe mij al zuur begint op te breken op filmgebied (en er nog een shitload aan films daarover in de wachtrij staan), kon deze mij vast en zeker bekoren. Ik hoop dat er nog van deze clever gebrachte films zullen volgen, zodat we misschien kunnen hopen op klassiekers analoog aan het vietnamtijdperk. Deze behoort alvast niet tot die categorie, maar het is een goede film. Ik ervoer hem alvast niet als saai en statisch, iets wat ik toch veel gelezen heb.