murdoc
Legacy Member
Als enige overlevende van het bloederig drama in het appartement in Chicago uit The Grudge 2, is Jake nog altijd niet van Kayako en Toshio verlost. Als Dr. Sullivan hem alleen wil laten in zijn kamer van het psychiatrisch ziekenhuis waar hij behandeld wordt, krijgt de jongen dan ook een paniekaanval. Hij weet namelijk wat Sarah Michelle Gellar overkomen is in The Grudge 2, toen zij de overlevende was van het bloederig drama uit The Grudge 1. De film is dan ook nog maar net begonnen, of Jake krijgt, gefilmd door de veiligheidscamera's, het bezoek van Kayako. Hij wordt op (je raadt het nooit) bloederige wijze gedood en breekt in het proces zowat alle botten in zijn lijf. De vloek is terug, en op vergevingsgezindheid moeten de potentiële slachtoffers blijkbaar niet rekenen.
De essentie van dit derde deel uit de Amerikaanse franchise is dezelfde als bij de twee vorige delen. Kayako en Toshio nemen wraak op de mensen die in de buurt komen van de plaats waar alle moordpartijen plaatsvonden. In tegenstelling tot de eerste twee delen is er nu echter wel een lichtpunt voor de protagonisten uit de film. De (nog levende) zus van Kayako, Naoko Kawamata, is speciaal uit Japan naar Chicago gekomen om, samen met psychiater Dr. Sullivan een eind te maken aan de, vroeger als onverbreekbaar beschouwde, vloek.
Als je nummer drie uit de Amerikaanse franchise vergelijkt met de twee vorige delen, zijn er heel wat significante verschillen. Ten eerste is er het feit dat deze telg een straight-to-DVD release is, wat belangrijke implicaties had op het budget. Dit is eigenlijk vrij bizar, want zowel TG1 als TG2 brachten een veelvoud van het budget in het laatje. Regisseur Toby Wilkins had dus enkele erg belangrijke beperkingen, met name op vlak van de cast (een naam als Sarah Michelle Gellar was uitgesloten) en zeker ook op vlak van de visuele effecten. Het eerste probleem loste Wilkins op door beroep te doen op Saw-actrice Shawnee Smith. Jammer genoeg krijgt ze amper screentime, en lijkt haar personage alleen toegevoegd om een relatief grote naam en een slachtoffer meer in het script te persen. Voor de rest bestaat de cast vooral uit onbekende namen. Ook Kayako en Toshio worden vertolkt door een nieuwe en onbekende acteur (Shimba Tsuchiya) en actrice (Aiko Horiuchi). Horiuchi doet het niet slecht, en ziet er vrij angstaanjagend uit (hoe kan het ook anders als je volledig wit bent, zwarte haren voor het gezicht hebt en ondersteund wordt door een creepy soundtrack). De acteur die Toshio vertolkt is echter veel te oud voor de rol, en dat neemt wel wat van het mysterie weg.
Op de visuele effecten valt niet veel aan te merken. De film ziet er wat soberder uit dan de eerste twee delen, maar dat stoort niet. De sfeer wordt nu wat meer gecreëerd door de locaties, en daar zijn de makers vrij goed in geslaagd. Ook het gebruik van Mr. Potato Head om suspense op te bouwen is vrij goed gelukt. Wat jammer is, is dat de makers ervoor kozen om naast een sympathiek gezinnetje als hoofd doelwit van Kayako en Toshio, ook enkele nevenpersonages in de strijd te gooien. Dit zorgt ervoor dat Kayako en Toshio heel wat aan het werk zijn, wat resulteert in gewenning. Overdaad schaadt ook in dit geval, want de eerste keer dat Toshio en Kayako toeslaan, zullen er misschien hier en daar wat haartjes rechtstaan op de armen van de gevoelige kijkers. Op het einde veranderen de twee wittekopjes echter wat in een karikatuur van zichzelf, wat de spanning wat uit de al bij al entertainende film haalt.
Extra's: geen
De essentie van dit derde deel uit de Amerikaanse franchise is dezelfde als bij de twee vorige delen. Kayako en Toshio nemen wraak op de mensen die in de buurt komen van de plaats waar alle moordpartijen plaatsvonden. In tegenstelling tot de eerste twee delen is er nu echter wel een lichtpunt voor de protagonisten uit de film. De (nog levende) zus van Kayako, Naoko Kawamata, is speciaal uit Japan naar Chicago gekomen om, samen met psychiater Dr. Sullivan een eind te maken aan de, vroeger als onverbreekbaar beschouwde, vloek.
Als je nummer drie uit de Amerikaanse franchise vergelijkt met de twee vorige delen, zijn er heel wat significante verschillen. Ten eerste is er het feit dat deze telg een straight-to-DVD release is, wat belangrijke implicaties had op het budget. Dit is eigenlijk vrij bizar, want zowel TG1 als TG2 brachten een veelvoud van het budget in het laatje. Regisseur Toby Wilkins had dus enkele erg belangrijke beperkingen, met name op vlak van de cast (een naam als Sarah Michelle Gellar was uitgesloten) en zeker ook op vlak van de visuele effecten. Het eerste probleem loste Wilkins op door beroep te doen op Saw-actrice Shawnee Smith. Jammer genoeg krijgt ze amper screentime, en lijkt haar personage alleen toegevoegd om een relatief grote naam en een slachtoffer meer in het script te persen. Voor de rest bestaat de cast vooral uit onbekende namen. Ook Kayako en Toshio worden vertolkt door een nieuwe en onbekende acteur (Shimba Tsuchiya) en actrice (Aiko Horiuchi). Horiuchi doet het niet slecht, en ziet er vrij angstaanjagend uit (hoe kan het ook anders als je volledig wit bent, zwarte haren voor het gezicht hebt en ondersteund wordt door een creepy soundtrack). De acteur die Toshio vertolkt is echter veel te oud voor de rol, en dat neemt wel wat van het mysterie weg.
Op de visuele effecten valt niet veel aan te merken. De film ziet er wat soberder uit dan de eerste twee delen, maar dat stoort niet. De sfeer wordt nu wat meer gecreëerd door de locaties, en daar zijn de makers vrij goed in geslaagd. Ook het gebruik van Mr. Potato Head om suspense op te bouwen is vrij goed gelukt. Wat jammer is, is dat de makers ervoor kozen om naast een sympathiek gezinnetje als hoofd doelwit van Kayako en Toshio, ook enkele nevenpersonages in de strijd te gooien. Dit zorgt ervoor dat Kayako en Toshio heel wat aan het werk zijn, wat resulteert in gewenning. Overdaad schaadt ook in dit geval, want de eerste keer dat Toshio en Kayako toeslaan, zullen er misschien hier en daar wat haartjes rechtstaan op de armen van de gevoelige kijkers. Op het einde veranderen de twee wittekopjes echter wat in een karikatuur van zichzelf, wat de spanning wat uit de al bij al entertainende film haalt.
Extra's: geen
