Gavin
Legacy Member
Dat hier nog geen thread over is?
Een weekje geleden stond de awardsshowwereld op zijn prestigieuze kop. De overwinning in de Gouden Schoen werd vroeger via een simpel telefoontje meegedeeld (getuige de kurkdroge telefonade van laureaat Ceulemans in de jaren 80), anno 2008 flitsen tientallen camera’s als apotheose van een groots opgezette show de triomfator naar de eeuwige roem. De Golden Globes daarentegen hadden dit jaar wat minder geluk. De uitreiking werd letterlijk weerstreefd door een writer’s block en gereduceerd tot een fletse persconferentie. Atonement rijfde het beeldje van beste film binnen, maar liep wel de gebruikelijke exposure mis. Zonde.
Midden jaren dertig wordt de puberende Briony (Ronan) verliefd op Robbie (McAvoy). Helaas is deze laatste niet echt geïnteresseerd in een quasi-pedofiel uitstapje. Hij zou liever de ‘lekker natte poes’ van haar zus Cecilia (Knightley) kussen. Zo gedacht, zo gedaan. Rob typt zijn fantasie nogal boertig neer en door een vergissing komt dit terecht bij Cecilia. De openingszin wekt eerst wat verbazing op, maar na een kort verwerkingsproces blijkt het wel te werken. Briony kan hun liefde, en zijn vermeende seksuele obsessies vanwege onder andere die franchement geschreven boodschap, niet verdragen en ziet haar kans schoon om een verkrachting op hun landgoed te gebruiken in haar machinatie om Robbie te verbannen. De knaap wordt opgepakt en vastgezet. Hij krijgt de keuze tussen opsluiting en strijden voor het vaderland. Hij opteert voor het laatste en vijf jaar later strandt de onfortuinlijke gevangene uiteindelijk in Dunkerque, klaar voor evacuatie richting thuishaven. Cecilia breekt met haar familie en ook Briony (Garai) geeft haar luchtige leventje op om zich te wijden aan het verzorgen van gewonde soldaten, gebukt gaand onder een immens schuldgevoel dat ze meedraagt voor de rest van haar leven.
Liefdesverhalen staan en vallen met de vertolkingen; een romance waarin twee ijskasten elkaars deurtje proberen te forceren, kan op weinig bijval rekenen. Atonement heeft die broodnodige chemie wel aan boord. Keira Knightley confirmeert dat ze wel degelijk meer kan dan schaars gekleed op mijn bureaublad poseren. Samen met James McAvoy, die zich gestaag een weg naar top weet te timmeren, levert ze een meeslepende galanterie af dat er eigenlijk nooit één is. De jonge Briony doet het eveneens fantastisch, haar frustrerende teleurstelling in de liefde weet ze al te vangen met een blik. Garai wist me toch iets minder te overtuigen als oudere Briony, maar zelfs daar is eigenlijk weinig op aan te merken. Redgrave bereikte me dan wel weer met haar vertolking van de bejaarde Briony. De pakkende close-ups als ze haar finale biecht predikt terwijl haar geleefd vel trilt van emotie. Heerlijk.
Eveneens uitmuntend is natuurlijk het bijna vijf minuten durende trackingshot over het strand van Dunkerque, de opmerkelijkste scène van de film. Wright spendeerde anderhalf miljoen Euro aan deze scène, maar het resultaat is ver-bluf-fend. Vergezeld van een wondermooie score (overigens ook volledig terecht bekroond met een Golden Globe. Als drummer weet je het vernuftig gespeel met typmachineaanslagen te appreciëren.) zwerft de camera langs een opeenhoping van miserie en verlossing; paarden die hun bedenkelijk lot vroegtijdig tegen het lijf lopen, halsstarrige bevelhebbers die het bloed vanonder je nagels halen, een kaal reuzenrad dat eenzaam rondjes draait tegen een oranje-blauwe avondlucht die in rookpluimen een gevoel van weltschmerz ademt, een mannenkoor waar gehavende soldaten met zoetgevooisde klanken “the beauty of our peace” cantileren, … Alsof dit nog niet genoeg was, stort Robbie tijdens de volgende scène in voor het witte doek waar op dat moment een zwart-wit liefdesdrama afspeelt. Dichter bij gevoelscinema zal je niet komen. Die gevoelens worden dan ook nog eens wondermooi in beeld gebracht zodat je op alle mogelijke vlakken kan genieten.
Atonement bulkt van de feeërieke beelden. De jonge Briony die door een tunnel van planten dwaalt, het stuk waar Robbie gearresteerd wordt en Cecilia’s wereld indondert voor het kasteel, het fonteingedeelte waar de pracht niet alleen van Knightleys lichaam afdruipt, … Vele scènes worden ook opgefleurd door een, soms overdadig maar nooit storend, bloom-effect. Het geeft het uiterlijk net dat beetje extra nostalgie mee. De subtiele tijdsspelingen bij de ontwikkeling van de affaire zijn knap neergepoot. Het draagt bij aan de frivole lovefeel dat het eerste deel meedraagt. Anderzijds geven die spelingen ook de mogelijkheid om verschillende perspectieven te hanteren, en op die manier dus Briony’s beschuldigende herinneringen enigszins te verantwoorden. Die tweedracht vond ik ook sterk gekadreerd tijdens de duikscènes. De liefde spat (en druipt dus) er gewoon af bij de fontein, bij het meertje wordt deze dan weer gekelderd. Een soortgelijke situatie die de verschillende verhaallijnen een (radicaal) andere richting doet uitgaan.
Toch is niet alles rozengeur en maneschijn. De levensfases van Briony zijn wat te abrupt. Akkoord, na de evacuatie van Dunkerque ontstaat er een fameuze winkelhaak in het verhaal, maar ik had graag wat meer geweten over de omgang met het schuldgevoel. Plots staat ze in een ziekenhuis een Fransman met een niet meer zo intacte schedelpan te verzorgen (voor mij meteen de saaiste passage uit de film). Ik ken het boek niet (gelukkig, het einde was daardoor een rake uppercut), misschien dat ik mijn heil daarin moet zoeken. Ik had liever de ontwikkeling ervoor gezien, het moet nogal een last geweest zijn om dergelijk geweten te torsen als jongvolwassene. Die pijn kan je wel zien op haar oude dag, maar het is toch niet hetzelfde.
Toch kan ik niets anders doen dan de film aanraden. Een topper op vele vlakken. De fantastisch mooie cinematografie zal je betoveren, het meewarige liefdesverhaal weet je te ontroeren en het filmische topwerk houdt je gekluisterd aan het scherm. Idyllische amourettes zoals ze verteld moeten worden, zonder meer. “Come back to me”!
Een weekje geleden stond de awardsshowwereld op zijn prestigieuze kop. De overwinning in de Gouden Schoen werd vroeger via een simpel telefoontje meegedeeld (getuige de kurkdroge telefonade van laureaat Ceulemans in de jaren 80), anno 2008 flitsen tientallen camera’s als apotheose van een groots opgezette show de triomfator naar de eeuwige roem. De Golden Globes daarentegen hadden dit jaar wat minder geluk. De uitreiking werd letterlijk weerstreefd door een writer’s block en gereduceerd tot een fletse persconferentie. Atonement rijfde het beeldje van beste film binnen, maar liep wel de gebruikelijke exposure mis. Zonde.
Midden jaren dertig wordt de puberende Briony (Ronan) verliefd op Robbie (McAvoy). Helaas is deze laatste niet echt geïnteresseerd in een quasi-pedofiel uitstapje. Hij zou liever de ‘lekker natte poes’ van haar zus Cecilia (Knightley) kussen. Zo gedacht, zo gedaan. Rob typt zijn fantasie nogal boertig neer en door een vergissing komt dit terecht bij Cecilia. De openingszin wekt eerst wat verbazing op, maar na een kort verwerkingsproces blijkt het wel te werken. Briony kan hun liefde, en zijn vermeende seksuele obsessies vanwege onder andere die franchement geschreven boodschap, niet verdragen en ziet haar kans schoon om een verkrachting op hun landgoed te gebruiken in haar machinatie om Robbie te verbannen. De knaap wordt opgepakt en vastgezet. Hij krijgt de keuze tussen opsluiting en strijden voor het vaderland. Hij opteert voor het laatste en vijf jaar later strandt de onfortuinlijke gevangene uiteindelijk in Dunkerque, klaar voor evacuatie richting thuishaven. Cecilia breekt met haar familie en ook Briony (Garai) geeft haar luchtige leventje op om zich te wijden aan het verzorgen van gewonde soldaten, gebukt gaand onder een immens schuldgevoel dat ze meedraagt voor de rest van haar leven.
Liefdesverhalen staan en vallen met de vertolkingen; een romance waarin twee ijskasten elkaars deurtje proberen te forceren, kan op weinig bijval rekenen. Atonement heeft die broodnodige chemie wel aan boord. Keira Knightley confirmeert dat ze wel degelijk meer kan dan schaars gekleed op mijn bureaublad poseren. Samen met James McAvoy, die zich gestaag een weg naar top weet te timmeren, levert ze een meeslepende galanterie af dat er eigenlijk nooit één is. De jonge Briony doet het eveneens fantastisch, haar frustrerende teleurstelling in de liefde weet ze al te vangen met een blik. Garai wist me toch iets minder te overtuigen als oudere Briony, maar zelfs daar is eigenlijk weinig op aan te merken. Redgrave bereikte me dan wel weer met haar vertolking van de bejaarde Briony. De pakkende close-ups als ze haar finale biecht predikt terwijl haar geleefd vel trilt van emotie. Heerlijk.
Eveneens uitmuntend is natuurlijk het bijna vijf minuten durende trackingshot over het strand van Dunkerque, de opmerkelijkste scène van de film. Wright spendeerde anderhalf miljoen Euro aan deze scène, maar het resultaat is ver-bluf-fend. Vergezeld van een wondermooie score (overigens ook volledig terecht bekroond met een Golden Globe. Als drummer weet je het vernuftig gespeel met typmachineaanslagen te appreciëren.) zwerft de camera langs een opeenhoping van miserie en verlossing; paarden die hun bedenkelijk lot vroegtijdig tegen het lijf lopen, halsstarrige bevelhebbers die het bloed vanonder je nagels halen, een kaal reuzenrad dat eenzaam rondjes draait tegen een oranje-blauwe avondlucht die in rookpluimen een gevoel van weltschmerz ademt, een mannenkoor waar gehavende soldaten met zoetgevooisde klanken “the beauty of our peace” cantileren, … Alsof dit nog niet genoeg was, stort Robbie tijdens de volgende scène in voor het witte doek waar op dat moment een zwart-wit liefdesdrama afspeelt. Dichter bij gevoelscinema zal je niet komen. Die gevoelens worden dan ook nog eens wondermooi in beeld gebracht zodat je op alle mogelijke vlakken kan genieten.
Atonement bulkt van de feeërieke beelden. De jonge Briony die door een tunnel van planten dwaalt, het stuk waar Robbie gearresteerd wordt en Cecilia’s wereld indondert voor het kasteel, het fonteingedeelte waar de pracht niet alleen van Knightleys lichaam afdruipt, … Vele scènes worden ook opgefleurd door een, soms overdadig maar nooit storend, bloom-effect. Het geeft het uiterlijk net dat beetje extra nostalgie mee. De subtiele tijdsspelingen bij de ontwikkeling van de affaire zijn knap neergepoot. Het draagt bij aan de frivole lovefeel dat het eerste deel meedraagt. Anderzijds geven die spelingen ook de mogelijkheid om verschillende perspectieven te hanteren, en op die manier dus Briony’s beschuldigende herinneringen enigszins te verantwoorden. Die tweedracht vond ik ook sterk gekadreerd tijdens de duikscènes. De liefde spat (en druipt dus) er gewoon af bij de fontein, bij het meertje wordt deze dan weer gekelderd. Een soortgelijke situatie die de verschillende verhaallijnen een (radicaal) andere richting doet uitgaan.
Toch is niet alles rozengeur en maneschijn. De levensfases van Briony zijn wat te abrupt. Akkoord, na de evacuatie van Dunkerque ontstaat er een fameuze winkelhaak in het verhaal, maar ik had graag wat meer geweten over de omgang met het schuldgevoel. Plots staat ze in een ziekenhuis een Fransman met een niet meer zo intacte schedelpan te verzorgen (voor mij meteen de saaiste passage uit de film). Ik ken het boek niet (gelukkig, het einde was daardoor een rake uppercut), misschien dat ik mijn heil daarin moet zoeken. Ik had liever de ontwikkeling ervoor gezien, het moet nogal een last geweest zijn om dergelijk geweten te torsen als jongvolwassene. Die pijn kan je wel zien op haar oude dag, maar het is toch niet hetzelfde.
Toch kan ik niets anders doen dan de film aanraden. Een topper op vele vlakken. De fantastisch mooie cinematografie zal je betoveren, het meewarige liefdesverhaal weet je te ontroeren en het filmische topwerk houdt je gekluisterd aan het scherm. Idyllische amourettes zoals ze verteld moeten worden, zonder meer. “Come back to me”!
) Twas alsof ze elke trick uit hun sleeve wouden halen..
.
