Archief - 37e Internationaal Filmfestival Gent

Nog een weekje en we kunnen ons weer amuseren op het Filmfestival van Gent. Mijn congé is aangevraagd en ik ben volop mijn planning aan het opmaken. Er staan al enkele 'must see' aangeduid (You Will Meet a Tall Dark Stranger, Get Low, Caterpillar, Another Year, ...), en dan heb ik nog maar een derde van de Knack Focus Filmspecial overlopen.

De films in de officiële selectie kunnen altijd een veilige keuze zijn. Maar wat zijn de andere films waar je naar uitkijkt? Wagen jullie je aan de mysterieuze Banksy-film? Gaan jullie Tender Son - The Frankenstein Project een kans geven omdat de titel zo bizar lijkt? Zal 'Smoorverliefd' sterk genoeg zijn om een waardige opener te zijn?

Bespreek het allemaal hier in de grote filmfestival thread.

Meer info en de planning op de officiële website !

Met alle respect en ik zeg maar m'n gedacht maar ik haat het als het filmfestival is; weinig plaats om je wage te parkeren en zelfs dan nog haat ik het als er zoveel volk rondloopt, ik houd daar nie van, tis gewoon te druk vind ik, een echte heksenketel.

Voor zij die geïnteresseerd zijn: vandaag zit bij De Standaard een gratis toegangsticket voor het filmfestival.
Je moet wel een studentenkaart hebben.

De Standaard Online

De opener dit jaar is Smoorverliefd, de nieuwe film van Hilde Van Mieghem. De cast ziet er met Winne Dierickx en Marie Vinck alvast heel smakelijk uit, en voor de fans van de rijpere vrouw werd ook Veerle Dobbelaere opgetrommeld. De drie dames laten zich in meerdere scènes van hun beste (lees: blootste) kant zien, dus misschien is dit niet de ideale film om met je ouders te gaan bekijken. Seks is namelijk zowat het hoofdthema in de film, waardoor de romantische bijklank van de titel niet lang overeind blijft. Toeval of niet, maar nadat de film een half uurtje ver was, hielden de oudere dame en heer die voor mij zaten het al voor bekeken, wat misschien wel een indicatie is van de subtiliteit van de seks scènes. Ofwel is het de schuld van Jan Decleir, die er als loverboy van Veerle Dobbelaere (remember: what has been seen, can never be unseen!) misschien wel in geslaagd is om de oude schuur nog eens in brand te krijgen! Rrraaawkes!

Bij momenten worden ook de lachspieren aan het werk gezet, en vooral klassebak Koen De Graeve zal menig dameshart sneller doen slaan. Daarnaast kunnen de dames ook genieten van Koen De Bouw en Kevin Janssens, die voor de gelegenheid een nektapijtje laten planten heeft (het kan ook zijn dat dat zijn normale coupe is, het leek gewoon bizar). Let tijdens het Bach-concert ook op de cameo van de Sigfried Bracke-lookalike, ik wist niet dat hij bestond. [Smoorverliefd]

Daarna was het de beurt aan Exit Through the Gift Shop, een docu-komedie van street artist Banksy, die in de pers al terecht heel wat lovende kritieken gekregen heeft. Het opzet van de film was oorspronkelijk dat Thierry Guetta, een Franse cameraman, een docu zou filmen over de streetartiesten in het algemeen en de mysterieuze Banksy in het bijzonder. Maar het resultaat was zo tegenvallend, dat Banksy besloot het heft in eigen handen te nemen. Het eindresultaat is een origineel en ontnuchterend epos over het leven van de street artists en over de surrealistische prijzen die voor 'street art' op tafel gelegd worden. Ook voor werken van complete nutbags, zo blijkt... Een aanrader voor iedereen! [Exit Through the Gift Shop]

De derde film van de dag was Cyrus, een film die meedingt naar de prijzen in de officiële competitie. De film wordt aangekondigd als romantische komedie, maar dat is een vlag die de lading zeker niet dekt. De ongemakkelijke sfeer die de film tijdens het eerste uur meetorst, neemt toch wat van het kijkgenot weg. Gelukkig is er John C. Reilly nog, die de eenzame hoogtepunten van de film volledig voor zijn rekening neemt. Uiteindelijk is Cyrus zeker geen slechte film, maar van een zuivere festivalfilm mag toch iets meer verwacht worden. [Cyrus]

De dag werd afgesloten door nog een film geselecteerd in de officiële competitie: Tender Son: The Frankenstein Project. De Hongaarse productie is waarschijnlijk, op In Memoria Di Me na, de traagste film die ik ooit heb mogen aanschouwen. De regisseur koos keer op keer voor langdurige statisch shots waarin heel vaak heel erg weinig gebeurt. Eerlijkheid gebied me dat ik wakker schoot toen in een eenzaam moment van opwinding een auto over kop ging. Voor de rest proberen de filmmakers té hard om cinematografische pareltjes op het netvlies te branden. Toegegeven, bepaalde scènes stralen een zekere mate van heroïteit uit, maar na een halve seconde is dat effect hopeloos verdwenen en de vijf seconden erna zijn dus volledig overbodig. Misschien kan deze film in het alternatieve circuit wel scoren, want de setting is heel vaak prachtig. De makers moeten er dan alleen aan denken om de afspeelsnelheid drie maal zo snel in te stellen. [Tender Son: The Frankenstein Project]

Volgende week maandagavond wellicht The Illusionist gaan zien. Verder wou ik mss ook nog Winter's Bone doen.

Ik kan al verklappen dat Exit Through The Giftshop niet zo bijster interessant is, het begint allemaal leuk maar vanaf een bepaalt punt ligt het er vingerdik op dat er iets niet pluis is. Het draait trouwens ook amper over Banksy, dus verwacht geen diepgaande interviews over waarom Banksy zulke dingen uithaalt.

Het enige wat je uit deze film moet onthouden is "don't believe the hype", als je de film gezien hebt zal je wel snappen waarom.

shiftyke zei:

Ik kan al verklappen dat Exit Through The Giftshop niet zo bijster interessant is, het begint allemaal leuk maar vanaf een bepaalt punt ligt het er vingerdik op dat er iets niet pluis is. Het draait trouwens ook amper over Banksy, dus verwacht geen diepgaande interviews over waarom Banksy zulke dingen uithaalt.

Het enige wat je uit deze film moet onthouden is "don't believe the hype", als je de film gezien hebt zal je wel snappen waarom.

Klik om te vergroten...

Ik had ook niet echt een diepgaand interview met Banksy verwacht. Hij wil een mythe blijven. Ik vind dat Mr Brainwash toch wel een fascinerende persoonlijkheid is. Al is het dan niet echt in de positieve zin van het woord. Best wel interessant om te volgen welke richting de prijs van zijn werken ingaat

murdoc zei:

Ik had ook niet echt een diepgaand interview met Banksy verwacht. Hij wil een mythe blijven. Ik vind dat Mr Brainwash toch wel een fascinerende persoonlijkheid is. Al is het dan niet echt in de positieve zin van het woord. Best wel interessant om te volgen welke richting de prijs van zijn werken ingaat

Klik om te vergroten...

T'is op 20 meter van mijn kot, maar ben nog nooit geweest .Kheb wel hunne opbouw al gezien

Enigste film die ik perse wou zien, Exit Through the Gift Shop, is helemaal uitverkocht... ad:
Dan maar de dvd besteld...

Iemand die mij een film kan aanraden voor nu vrijdag, vanaf 20u? Tis voor met de vriendin.

Vandaag voor de tweede keer naar het filmfestival getrokken. De dag begon met de nieuwe film van Mike Leigh, de regisseur van het schrijnende Vera Drake uit 2004. In zijn nieuwe film, Another Year, snijdt hij met alcoholisme opnieuw een delicaat onderwerp aan. De film begint veelbelovend. Op originele manier worden we in contact gebracht met Tom en Gerri, een koppel op leeftijd dat zowel op carrière- als op relationeel vlak weinig katjes te geselen heeft. Hun vrienden zitten echter met meer muizenissen. Velen van hen worstelen met zichzelf en vinden dan ook troost in de fles. Tom en Gerri proberen hen zoveel mogelijk te helpen, maar soms is het nodig van hen eens met de neus op de feiten te drukken.

Hoewel de start hoopgevend is, slaagt Leigh er niet in om het verhaal gedurende ruim twee uur interessant te houden. Veel verhaallijnen worden vroegtijdig afgebroken, en degene die uitgewerkt worden vertonen iets teveel gelijkenissen met elkaar. Het is ook jammer dan Imelda Staunton, die als Vera Drake veel lof oogstte, alleen in het begin aan bod komt. Door haar overtuigende vertolking was ik echt benieuwd naar de oorzaak van haar slaap problemen. We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Als ik er vannacht maar niet wakker van lig. [Another Year]

Daarna was Shahada aan de beurt, waarin verhalen gebundeld worden van drie jonge moslims in Berlijn. De titel verwijst naar de eerste pijler van de Islam: de geloofsbelijdenis. De Afghaans-Duitse regisseur Burhan Qurbani heeft het voor elkaar gekregen om drie schijnbaar losstaande verhalen te laten samenvloeien, waardoor Shahada een aangenaam kijkstuk is. De thema's zijn nochtans niet de meest toegankelijke. Samir is een Nigeriaanse moslim die tot zijn grote verbijstering gevoelens krijgt voor zijn mannelijke collega, Maryam pleegt onrechtmatige abortus en Ismael komt terug in oog te staan met een jonge vrouw die hij enkele jaren voordien bijna doodgeschoten heeft. Stuk voor stuk worden de verhalen ondersteund door sterke acteerprestaties, waardoor Shahada toch wel een aanrader is. [Shahada]

De topper van vandaag is echter Get Low, waarin een geniale Robert Duvall en een ronduit magistrale Bill Murray het verhaal vertellen van Felix Breazeale, een schijnbaar knettergekke kluizenaar die het idee krijgt om zijn begrafenis feest te organiseren terwijl hij nog leeft. Door zijn bizarre gedrag gaan er jammer genoeg verschrikkelijke verhalen de ronde over de man, waardoor de aanwezigheid van veel volk op het feest redelijk onwaarschijnlijk lijkt. Felix weet hier een mouw aan te passen, en toont nog maar eens aan dat mensen rare dingen doen voor geld. Naast de cast, is ook de sfeerschepping van de jaren 1930 een reden om de film te bekijken. Als je nog geen film gereserveerd hebt voor dit filmfestival, geef Get Low dan zeker een kans. Het verhaal is hoogst origineel, bij momenten surrealistisch en gebaseerd op waargebeurde feiten; de acteurs zijn indrukwekkend en de grappige ondertoon zal dikwijls een glimlach op je gezicht toveren. Get Low dingt net als Shahada naar de prijzen in de officiële competitie. Het zou wel eens een winnaar kunnen zijn... [Get Low]

iemand die iets weet over Snabba Cash, kzou woensdag gaan kijken wss

D3C0Y zei:

iemand die iets weet over Snabba Cash, kzou woensdag gaan kijken wss

Klik om te vergroten...

Ik heb Snabba Cash vrijdag gezien. In de film volgen we JW, een Zweedse student die er alles aandoet om erbij te horen in de hogere sociale kringen van Stockholm. Hij is verslaafd aan het excentrieke party-hard leventje, maar in tegenstelling tot zijn vrienden heeft hij niet de financiële achtergrond om alles te bekostigen. Zo gaat hij aan het werk als financieel genie in de drugswereld, maar zoals dat gaat leert hij al snel de scherpe kantjes van het vak kennen...

Ik heb genoten van Snabba Cash. Het heeft er ook mee te maken dat het een verademing was om, tussen al de drama's door, een film te zien waar wat actie inzit; maar dat is zeker niet de enige reden. Ik vond de rol van JW een erg interessant personage, waar zeker heel wat jongeren zich zullen herkennen. Tussen al zijn vrienden die de rijkdom geërfd hebben, probeert hij als self made man zijn positie in de beau monde te vrijwaren. Zijn motieven zijn misschien wat dubieus (zeg maar seks, drugs en rock & roll), maar het zal voor velen een aanlokkelijk leventje zijn. In contrast met alle feestelijkheden, zien we naarmate de film vordert de ruwe kantjes van het drugsmilieu naar boven komen. Terwijl je van JW nog ziet dat zijn inborst niet inktzwart is, komen we heel wat personages tegen van wie dat wel het geval is. En zorgt voor voldoende contrast tussen goed en kwaad in de film. Fans van misdaadfilms zullen deze zeker smaken. [Snabba Cash]

Een ander topfilmpje dat ik gezien heb vorige week is All Good Children. In deze film volgen we het verhaal van twee Ierse jongens die na de dood van hun moeder verhuizen naar een Frans stadje om bij hun tante te gaan wonen. Daar raken ze al snel in contact met een plaatselijke Engelse familie, en de jongste broer smeedt vrij vlug een innige vriendschap met de dochter van de familie. Alles verloopt in een erg gezellige sfeer en de kinderen hebben de tijd van hun leven. Als het meisje echter vrij snel haar interesse verliest, slaat de sfeer beetje bij beetje om, om te eindigen in een adembenemende ontknoping. In een tachtigtal minuten creëert regisseur Alicia Duffy een erg vakantie-achtige sfeer in het Franse dorpje, waarbij ze soms misschien wel wat teveel tijd neemt om de omgeving te schetsen. Dit gaat wat ten koste van de personages, die vrij vlak uitgewerkt zijn. Toch zal je even slikken als blijkt dat de titel de lading toch niet volledig dekt. [All Good Children]

alright merci voor de mini review van Snabba

Als je graag de langetermijneffecten van overdreven alcoholmisbruik in volle actie ziet, dan is Submarino misschien wel een film voor jou. Thomas Vinterberg, de regisseur die ons eerder pareltjes zoals Festen schonk, is niet bepaald iemand die licht verteerbare films maakt, en ook zijn nieuwe film Submarino blijft zwaar op de maag liggen.

Nick en Martin zijn twee broers die elkaar na lange tijd terug tegen het lijf lopen op de begrafenis van hun moeder. Beiden hebben ze een andere manier gezocht om hun jeugdtrauma's, opgelopen door het alcoholmisbruik van hun moeder, te verwerken. De oudste broer doet dit door vooral veel bier te drinken, de jongste door zichzelf op regelmatige tijdstippen high te spuiten. Als je weet dat de jongste reeds zelf een zoontje heeft dat hij na de dood van zijn vrouw alleen moet opvoeden, kan je al denken dat dit voor heel wat problemen zorgt.

De film zal mij vooral bijblijven omdat hoofdacteurs Jakob Cedergren (Nick) en Gustav Fischer Kjærulff (Martin), op erg verschillende en geloofwaardige wijze de wanhoop en verslagenheid van hun personage naar voor brengen. Het verhaal is ronduit schrijnend, bijvoorbeeld als Martin tegen zijn zoontje zegt dat er vandaag geen lunch is om mee te nemen naar school, maar dat hij zal zorgen dat er morgen wél eten is. Ook de nevenpersonages hebben heel vaak een dramatische levensloop achter de rug, waardoor het verhaal heel erg zwaar wordt om te volgen. Het is echt zoeken om tussen alle miserie en wanhoop een lichtpuntje en wat ademruimte te vinden. Dit is dus geen film voor de zwaarmoedigen onder ons. [Submarino]

Ben dus daarnet Snabba Cash gaan zien, kan enkel maar be-amen wat Murdoc zei
Goeie film, was zijn geld meer dan waard.

Enigste minpuntje dat ik soms had was de intense shaky-cam bij sommige scenes

D3C0Y zei:

Ben dus daarnet Snabba Cash gaan zien, kan enkel maar be-amen wat Murdoc zei
Goeie film, was zijn geld meer dan waard.

Enigste minpuntje dat ik soms had was de intense shaky-cam bij sommige scenes

Klik om te vergroten...

Inderdaad. Alhoewel dat dat mij slechts in één scène opgevallen is. Ik ben sowieso geen fan van die techniek.

Met Die Fremde wint een tragedie die vragen stelt

Bron: Filmfestival

De Grote Prijs voor Beste Film gaat op het 37ste Filmfestival Gent naar Die Fremde van Feo Aladag. De Georges Delerue Prijs voor beste filmmuziek is voor de Koreaanse film The Housemaid. Als Beste Europese Kortfilm werd Berik van Daniel Joseph Borgman gekozen. Speciale vermeldingen waren er voor de acteurs Dragomir Mrsic (Snabba Cash) en Maryam Zaree (Shahada).

----

Ik heb redelijk wat films gezien, maar de winnaar jammer genoeg misgelopen. Die stond op mijn planning, maar last minute wijzigingen zorgden ervoor dat het op dat tijdstip Exit Through the Gift Shop geworden is. Ook The Housemaid niet gezien. De gelauwerde acteurs wel aan het werk gezien. In de gaten houden wanneer Die Fremde in de zalen komt .