Archief - Werknemer krijgt almaar een kleiner deel van koek.

Peersman vindt dat de sociale partners een belangrijke rol te spelen hebben. ‘Werknemers en werkgevers moeten een evenwicht bereiken in de verdeling tussen arbeid en kapitaal’, zegt Peersman. Het loonoverleg zit evenwel in het strakke carcan van de wet van 1996, waardoor de lonen dit en volgend jaar maar beperkt kunnen stijgen. ‘Op zich is het, om de concurrentiekracht van onze bedrijven te beschermen, goed dat we naar de buurlanden kijken’, zegt Peersman. ‘Maar het loonaandeel daalt daar ook, waardoor we vast komen te zitten. Als in alle landen dezelfde tendens speelt, is het voor ons land moeilijk om die evolutie te keren.’

‘Met lagere belastingen op arbeid kunnen we bereiken dat de werknemers meer overhouden. Met beter onderwijs zijn meer mensen geschikt om goedbetaalde jobs uit te voeren’, stelt De Leus. De echte oplossing ligt volgens hem echter op Europees vlak. ‘Daar moet het systeem drastisch worden hervormd.Om bedrijven aan te trekken proberen de Europese landen elkaar de loef af te steken met zo laag mogelijk belastingtarieven, bijvoorbeeld voor de vennootschapsbelasting. Idem met de tendens naar steeds lagere loonkosten. We moeten die race to the bottom stoppen.’

Dat wijst op de grenzen van ons Belgisch overlegmodel en zelfs op de grenzen van de Belgische politiek. Met verdere lastenverschuivingen, van arbeid naar kapitaal of naar groene fiscaliteit, kan een federale regering enkele stenen verleggen. Maar om te bereiken dat de loontrekkenden opnieuw een groter deel van de koek krijgen, is Europese actie nodig. Met enige overdrijving kan je stellen dat de bonden tegen het verkeerde beleidsniveau van leer trekken. Voor een deel doen ze dat uit onmacht. Op Europees niveau stellen de vakbonden nauwelijks wat voor.

Klik om te vergroten...