dekloktikt
Legacy Member
Heb je dat ook soms zo dat gevoel dat je ergens bent en dat dat uw officiële thuis hoort te zijn zoals uw zenuwstelsel het u al altijd voorhield, of een nieuwe thuis. Maar EIGENLIJK
voelt ge u er niet thuis. En dan denkt ge; "waar zal dit thuisgevoel tot me komen, hoe vind ik ooit mijn thuis?" En dan denkt ge aan een ander land bezoeken, misschien voel ik me wel thuis op 200 meter van het titikakameer in een roze tutu en over aligators springend en betaald door kijkcijfers op youtube, of misschien wel in het bijwonen van geheime bilderbergmeetings in de achterruimte van de wibra, waar allerlei complottheorieën door complot theoretici met aluminiumhoedjes op de ronde doen. Mysterieuze plaatsen, waar geen mens zich ooit voorheen echt bevond. Misschien kunnen we stellen dat "thuis" misschien wel in het onbekende ligt, en dat het door ervaring is dat ge deze thuis als het ware kunt bereiken. Als we de film "Plop in de wolken" naderbij analyseren, is het vrolijkenotenfiguur Smul (als Luc Caals in de film) constant aan het vreten als een everzwijn om dat verzadigende thuisgevoel te krijgen sinds hij de enige kabouter is die inzicht heeft tot de existentiële crisis die aan de kern van het filosofische vraagstuk ligt geborgen in het hart van de film. Smul kwam maar liefst 81 kilo bij voor zijn rol als Luc Caals, sinds de grote vraag van "wat is thuis?" ondergronds en geleid door een onbewuste doch onstuimige bries van existentiële duiding doorheen dit onmiskennelijk belangrijke verhaal, door hem nooit echt gesteld word maar te zien is in de monoloog die plaatsvind in de laatste 20 minuten van de film. Dat moment waarop Luc Caals in method acting de camera opzocht confronteerde en over de gevaren van obesitas elaboreerde, beschouw ik als één van de hoogtepunten in de Belgische film aller tijden samen met die scene in Daans waar Daan zijn medicatie vergat te nemen en dacht Elvis Presley te zijn. In de film ging het over het grote verhaal van Kabouter Knap vinden (als Ward De Ravet), wat uiteindelijk ook gebeurde. Maar Knap bleek een spilfiguur die eigenlijk tot de bewustwording van de crux van de zoektocht zou leiden in het individuatieproces van alle onderlinge acteurs in hun existentiële kaboutercrisis.
Sommige mensen op deze wereld ervaren dat thuisgevoel door zich in te beelden kabouters te zijn met een bende halve garen met een tuinkabouterfetish en het te filmen en door editors laten bewerken om te laten lijken alsof aanvankelijk het voor kinderen bestemd was.
Maar waar het echt over gaat hier is, wat als je dat thuisgevoel nergens ervaart. Zelfs niet in uw lievelingskroeg, zelfs niet in uw mastrubatiehoek, zelfs niet in uw kinderkoekdietijdelijkuitderekkenwaseindjarennegen tigmaarnuterugisinsamenwerkingmeteenluxemburgsbedr ijfwaarvandezoonvandeceoeengrootliefhebbervanwasen nanaarstiglobbyenenpijpenbeslotenwerddezekoekweeri ndeschappentebrengenondereennieuwenaamenmeteventue lesporenvanpindanotenenamandelKOEK
Nergens maar dan ook, nergens, zo lijkt en leek telkens weer.
Waar krijgen jullie dit thuisgevoel waarover ik spreek en waar beleef je dit gevoel op zijn meest fundamenteel?
voelt ge u er niet thuis. En dan denkt ge; "waar zal dit thuisgevoel tot me komen, hoe vind ik ooit mijn thuis?" En dan denkt ge aan een ander land bezoeken, misschien voel ik me wel thuis op 200 meter van het titikakameer in een roze tutu en over aligators springend en betaald door kijkcijfers op youtube, of misschien wel in het bijwonen van geheime bilderbergmeetings in de achterruimte van de wibra, waar allerlei complottheorieën door complot theoretici met aluminiumhoedjes op de ronde doen. Mysterieuze plaatsen, waar geen mens zich ooit voorheen echt bevond. Misschien kunnen we stellen dat "thuis" misschien wel in het onbekende ligt, en dat het door ervaring is dat ge deze thuis als het ware kunt bereiken. Als we de film "Plop in de wolken" naderbij analyseren, is het vrolijkenotenfiguur Smul (als Luc Caals in de film) constant aan het vreten als een everzwijn om dat verzadigende thuisgevoel te krijgen sinds hij de enige kabouter is die inzicht heeft tot de existentiële crisis die aan de kern van het filosofische vraagstuk ligt geborgen in het hart van de film. Smul kwam maar liefst 81 kilo bij voor zijn rol als Luc Caals, sinds de grote vraag van "wat is thuis?" ondergronds en geleid door een onbewuste doch onstuimige bries van existentiële duiding doorheen dit onmiskennelijk belangrijke verhaal, door hem nooit echt gesteld word maar te zien is in de monoloog die plaatsvind in de laatste 20 minuten van de film. Dat moment waarop Luc Caals in method acting de camera opzocht confronteerde en over de gevaren van obesitas elaboreerde, beschouw ik als één van de hoogtepunten in de Belgische film aller tijden samen met die scene in Daans waar Daan zijn medicatie vergat te nemen en dacht Elvis Presley te zijn. In de film ging het over het grote verhaal van Kabouter Knap vinden (als Ward De Ravet), wat uiteindelijk ook gebeurde. Maar Knap bleek een spilfiguur die eigenlijk tot de bewustwording van de crux van de zoektocht zou leiden in het individuatieproces van alle onderlinge acteurs in hun existentiële kaboutercrisis.
Sommige mensen op deze wereld ervaren dat thuisgevoel door zich in te beelden kabouters te zijn met een bende halve garen met een tuinkabouterfetish en het te filmen en door editors laten bewerken om te laten lijken alsof aanvankelijk het voor kinderen bestemd was.
Maar waar het echt over gaat hier is, wat als je dat thuisgevoel nergens ervaart. Zelfs niet in uw lievelingskroeg, zelfs niet in uw mastrubatiehoek, zelfs niet in uw kinderkoekdietijdelijkuitderekkenwaseindjarennegen tigmaarnuterugisinsamenwerkingmeteenluxemburgsbedr ijfwaarvandezoonvandeceoeengrootliefhebbervanwasen nanaarstiglobbyenenpijpenbeslotenwerddezekoekweeri ndeschappentebrengenondereennieuwenaamenmeteventue lesporenvanpindanotenenamandelKOEK
Nergens maar dan ook, nergens, zo lijkt en leek telkens weer.
Waar krijgen jullie dit thuisgevoel waarover ik spreek en waar beleef je dit gevoel op zijn meest fundamenteel?
