Time
Legacy Member
Nog steeds kent een groot deel van het Amerikaanse volk John F. Kerry slechts als ‘de andere kandidaat’, de ‘niet-Bush’. Kerry doet er alles aan om dat te veranderen. Zijn Vietnam-verleden speelt daarbij een essentiële rol. Kerry lanceerde een bombardement van spotjes op de Amerikaanse tv waarin zijn leven het onderwerp is. Daarin krijgen de Amerikanen hem te zien als woordvoerder van de anti-Vietnambeweging. Maar ook gehelmd en zwaar bewapend rondstappend in de jungle van Vietnam. Vrienden van hem uit de Vietnam-tijd vertellen dat Kerry hun leven heeft gered, dat hij niet voor niets al die militaire onderscheidingen heeft gekregen, ja, dat hij in Vietnam heeft bewezen een echte leider te zijn.
Begin dit jaar verscheen een vuistdikke Vietnam-biografie van Douglas Brinkley: Tour of Duty. Brinkley kreeg alle gelegen heid om Kerry en zijn veteranen te interviewen en mocht ruim citeren uit de correspondentie van Kerry. Brinkley concludeerde:
“Hoe je het ook wilt beschouwen, Kerry is een regelrechte oorlogsheld geworden.” Dag na dag, uur na uur, soms minuut na minuut werd de Vietnam-tijd van Kerry door Brinkley in kaart gebracht. Een waar heldenepos van 555 bladzijden. Je zou haast vergeten dat Kerry slechts voor vier maanden werd uitgezonden, nog niet de helft van de gemiddelde tijd voor een Amerikaanse militair in Vietnam.
Tegen Brinkley vertelde Kerry hoe het was toen hij ‘s nachts met een bootje de jungle in voer. Overal verdachte geluiden. “Doodeng. Je kon jezelf horen ademen.” Ze kwamen bij een bekende oversteekplaats van de Vietcong. Het schip schuurde haast tegen de boomtakken. Door hun infraroodkijker zagen ze dat twee mannen bezig waren iets uit te laden. Kerry schoot een vuurpijl af, de twee renden weg en Kerry’s mannen begonnen te schieten. Kerry herinnerde zich: “Overal klonken explosies.”
Het geweer van Kerry blokkeerde en toen hij zich bukte om een ander wapen te pakken, voelde hij een brandende pijn in zijn arm. Vervolgens werden ze via de radio gewaarschuwd voor de aanwezigheid van Vietcong-soldaten die hen in de val wilden lokken, en ze verlieten snel het levensgevaarlijke gebied. Kerry bleek geraakt door een granaatscherf. Aan die verwonding dankte hij zijn eerste Purple Heart
De overdreven positieve Vietnam-biografie van Brinkley schreeuwde natuurlijk om een tegen-boek. Dat verschijnt deze week. Het is samengesteld door tweehonderd Vietnam-veteranen die Kerry daar meemaakten, en heet Unfit for Command. Rondom dit boek is in Amerika enorme opwinding ontstaan, met als gevolg dat het al bij voorintekening nummer één stond op de bestsellerlijst van internetboekhandel Amazon.
Eén hoofdstuk van Unfit for Command werd eerder vrijgegeven. Daarin komt ook het incident met de granaatscherf voor. Maar nu heel anders. Toen het geweer van Kerry blokkeerde, aldus de schrijvers van Unfit for Command, pakte hij een granaatwerper en schoot in het wilde weg. Een onverantwoordelijke manoeuvre, waarmee hij bijna een ondergeschikte uitschakelde. De granaat ontplofte tegen een rots en zo kreeg Kerry een scherf in zijn arm.
Die scherf was ongeveer een centimeter lang en twee of drie millimeter breed. Meer een scherfje dus. Hij stak ongeveer een millimeter in het vlees. Het lukte Kerry om het gevalletje in zijn arm te houden tot ze terug waren op de basis. Daar meldde hij zich bij een arts met de mededeling dat hij door vijandelijk vuur was geraakt. De arts trok het scherfje eruit en deed er een pleister op. Later omschreef hij het als ‘het soort verwonding dat je kunt op lopen bij het rozen knippen’.
Kerry stond erop dat rapport werd gemaakt van zijn ‘wond’. Drie maanden later zou hij met die rapportage een verzoek indienen voor een Purple Heart. Het is een raadsel waarom hij die heeft gekregen, want volgens geen enkele getuige was er sprake geweest van vijandelijk vuur. Kerry zelf maakt daar in het boek van Brinkley ook geen melding van. Hij sprak, zoals gezegd, vaagweg van ‘explosies’ en liet in het midden waar die vandaan kwamen. De presidentskandidaat weigerde overigens om zich door onafhankelijke journalisten te laten interviewen over het incident. De beschrijving op Kerry’s campagnewebsite is onverminderd heroïsch: “2 december 1968 — Kerry maakt zijn eerste intense gevecht mee en loopt zijn eerste oorlogswond op.”
Zo vaag als Kerry was in het boek van Brinkley, zo gedetailleerd en onderbouwd wordt het incident beschreven in Unfit for Command. Dat belooft wat. De reputatie van presidentskandidaat Kerry wordt met dit boek op het spel gezet. De Democraten moeten nu wel iets terugdoen.
De feiten uit Vietnam, daar draait het natuurlijk om. Er is echter één groot probleem voor de anti-Kerry-veteranen: er zijn te veel feiten.
Alleen al in Unfit for Command wordt geclaimd: 1. Kerry zou geen recht hebben op twee van de drie Purple Hearts, omdat hij zich in die gevallen zelf verwond zou hebben. 2. Alle drie de Purple Hearts kreeg hij voor minuscule verwondingen. 3. Kerry zou een leugenachtig rapport hebben opgesteld over de tragische dood van een Vietnamese visser en zijn zoontje, waarin hij zichzelf een heldenrol toedichtte. 4. Hij zou eigenhandig een verlaten Vietnamees dorp in brand hebben gestoken en het achtergebleven vee hebben afgeslacht. 5. Bijna iedereen in zijn omgeving wilde dat Kerry zo snel mogelijk verdween omdat hij met zijn roekeloze gedrag het leven van zijn landgenoten in gevaar bracht.
En dan zijn er nóg wat zaken die heel nadelig voor Kerry kunnen uitpakken. Onlangs werd in Amerika een foto naar buiten gebracht waarop Kerry te zien is in vriendschappelijk gesprek met Noord-Vietnamese kopstukken. Deze hangt nog steeds in het communistische oorlogsmuseum in Ho Chi Minhstad, het vroegere Saigon. Zo’n foto doet uiteraard afbreuk aan het beeld van Kerry als patriot. Een andere foto wilde hij juist wel graag aan het Amerikaanse volk laten zien. Daarop poseert hij in 1969 in Vietnam met twintig andere Amerikaanse militairen. Kerry gebruikt deze foto voor zijn campagne, maar had niet de moeite genomen de andere militairen daarover in te lichten. Het overgrote deel daarvan liet een luid protest horen. Ze voelden zich misbruikt. Slechts één militair was er trots op deel uit te maken van de Kerry campagne.
De grote televisiestations en de belangrijkste kranten hebben tot nu toe alleen nog in de marge aandacht besteed aan Unfit for Command. Het zijn vooral de rechtse radiostations die zich er vol op hebben geworpen. De terughoudendheid is te begrijpen. Als Kerry door de gevestigde media wordt uitgeroepen tot leugenaar, zijn de verkiezingen voor hem voorbij. De meeste media in Amerika staan positief tegenover de Democraten, met uitzonde ring van de tv-zender Fox News en een krant als The Wall Street Journal. Smaakmakende kranten als The Washington Post en The New York Times zullen het niet graag op hun geweten hebben als George Bush dankzij hen nog eens vier jaar in het Witte Huis blijft zitten.
Maar het voor Kerry misschien wel meest vernietigende feit is hier nog niet eens genoemd. Dat gaat om de vraag of Kerry als Amerikaans militair in Cambodja is geweest. Op 27 maart 1986 werd Kerry als leider van de Vietnam-veteranen gehoord door een Senaatscommissie. Dit openbare verhoor werd door de nationale televisie uitgezonden. Kerry vertelde toen met veel vertoon van pathetiek dat hij met zijn boot op een missie naar Cambodja was gestuurd. Hij wist het nog heel goed. Het was met kerst 1968.
Er ging een schokgolf door het land toen Kerry dit vertelde, want hier hoorden de Amerikanen uit de eerste hand in een officieel overheidsverhoor dat president Nixon had gelogen. Volgens Nixon waren er namelijk geen Amerikaanse troepen in Cambodja geweest. Daar was men in die tijd bang voor omdat het tot escalatie van de oorlog zou hebben geleid. Het had bovendien een extra politieke lading, omdat de president van dat moment, Reagan, zo zei Kerry in dat verhoor, ook al bezig was met onverantwoorde oorlogsescalatie.
Maar in de biografie van Douglas Brinkley is Kerry met kerst ineens gewoon in Vietnam, ja, is er zelfs geen sprake van dat hij ooit met zijn boot de Cambodjaanse grens overgestoken zou zijn. Dat wás trouwens ook onmogelijk, weten de veteranen van Unfit for Commandte vertellen: de grens zat in die tijd potdicht voor Swift Boats, het soort marinevaartuig waar Kerry mee voer. Er lag bijvoorbeeld een groot Amerikaans schip dwars in de rivier dat iedere doorgang belette.
Dit is natuurlijk een zeer ernstige zaak voor Kerry. Het zou betekenen dat hij destijds voor de Senaatscommissie meineed gepleegd zou hebben. Om zo’n schandaal zal zelfs The New York Times niet heen kunnen. De internetjournalist Matt Drudge, die ooit het Monica Lewinsky-schandaal naar buiten bracht, volgt deze kwestie op de voet. Vorige week meldde hij dat de Kerry-biograaf Douglas Brinkley gehaast zit te schrijven aan een artikel voor The New Yorker waarin nu weer wordt beweerd dat Kerry pas in januari in Cambodja was. Kennelijk is de paniek in het Kerry-kamp groot.
I was in Vietnam
Begin dit jaar verscheen een vuistdikke Vietnam-biografie van Douglas Brinkley: Tour of Duty. Brinkley kreeg alle gelegen heid om Kerry en zijn veteranen te interviewen en mocht ruim citeren uit de correspondentie van Kerry. Brinkley concludeerde:
“Hoe je het ook wilt beschouwen, Kerry is een regelrechte oorlogsheld geworden.” Dag na dag, uur na uur, soms minuut na minuut werd de Vietnam-tijd van Kerry door Brinkley in kaart gebracht. Een waar heldenepos van 555 bladzijden. Je zou haast vergeten dat Kerry slechts voor vier maanden werd uitgezonden, nog niet de helft van de gemiddelde tijd voor een Amerikaanse militair in Vietnam.
Tegen Brinkley vertelde Kerry hoe het was toen hij ‘s nachts met een bootje de jungle in voer. Overal verdachte geluiden. “Doodeng. Je kon jezelf horen ademen.” Ze kwamen bij een bekende oversteekplaats van de Vietcong. Het schip schuurde haast tegen de boomtakken. Door hun infraroodkijker zagen ze dat twee mannen bezig waren iets uit te laden. Kerry schoot een vuurpijl af, de twee renden weg en Kerry’s mannen begonnen te schieten. Kerry herinnerde zich: “Overal klonken explosies.”
Het geweer van Kerry blokkeerde en toen hij zich bukte om een ander wapen te pakken, voelde hij een brandende pijn in zijn arm. Vervolgens werden ze via de radio gewaarschuwd voor de aanwezigheid van Vietcong-soldaten die hen in de val wilden lokken, en ze verlieten snel het levensgevaarlijke gebied. Kerry bleek geraakt door een granaatscherf. Aan die verwonding dankte hij zijn eerste Purple Heart
De overdreven positieve Vietnam-biografie van Brinkley schreeuwde natuurlijk om een tegen-boek. Dat verschijnt deze week. Het is samengesteld door tweehonderd Vietnam-veteranen die Kerry daar meemaakten, en heet Unfit for Command. Rondom dit boek is in Amerika enorme opwinding ontstaan, met als gevolg dat het al bij voorintekening nummer één stond op de bestsellerlijst van internetboekhandel Amazon.
Eén hoofdstuk van Unfit for Command werd eerder vrijgegeven. Daarin komt ook het incident met de granaatscherf voor. Maar nu heel anders. Toen het geweer van Kerry blokkeerde, aldus de schrijvers van Unfit for Command, pakte hij een granaatwerper en schoot in het wilde weg. Een onverantwoordelijke manoeuvre, waarmee hij bijna een ondergeschikte uitschakelde. De granaat ontplofte tegen een rots en zo kreeg Kerry een scherf in zijn arm.
Die scherf was ongeveer een centimeter lang en twee of drie millimeter breed. Meer een scherfje dus. Hij stak ongeveer een millimeter in het vlees. Het lukte Kerry om het gevalletje in zijn arm te houden tot ze terug waren op de basis. Daar meldde hij zich bij een arts met de mededeling dat hij door vijandelijk vuur was geraakt. De arts trok het scherfje eruit en deed er een pleister op. Later omschreef hij het als ‘het soort verwonding dat je kunt op lopen bij het rozen knippen’.
Kerry stond erop dat rapport werd gemaakt van zijn ‘wond’. Drie maanden later zou hij met die rapportage een verzoek indienen voor een Purple Heart. Het is een raadsel waarom hij die heeft gekregen, want volgens geen enkele getuige was er sprake geweest van vijandelijk vuur. Kerry zelf maakt daar in het boek van Brinkley ook geen melding van. Hij sprak, zoals gezegd, vaagweg van ‘explosies’ en liet in het midden waar die vandaan kwamen. De presidentskandidaat weigerde overigens om zich door onafhankelijke journalisten te laten interviewen over het incident. De beschrijving op Kerry’s campagnewebsite is onverminderd heroïsch: “2 december 1968 — Kerry maakt zijn eerste intense gevecht mee en loopt zijn eerste oorlogswond op.”
Zo vaag als Kerry was in het boek van Brinkley, zo gedetailleerd en onderbouwd wordt het incident beschreven in Unfit for Command. Dat belooft wat. De reputatie van presidentskandidaat Kerry wordt met dit boek op het spel gezet. De Democraten moeten nu wel iets terugdoen.
De feiten uit Vietnam, daar draait het natuurlijk om. Er is echter één groot probleem voor de anti-Kerry-veteranen: er zijn te veel feiten.
Alleen al in Unfit for Command wordt geclaimd: 1. Kerry zou geen recht hebben op twee van de drie Purple Hearts, omdat hij zich in die gevallen zelf verwond zou hebben. 2. Alle drie de Purple Hearts kreeg hij voor minuscule verwondingen. 3. Kerry zou een leugenachtig rapport hebben opgesteld over de tragische dood van een Vietnamese visser en zijn zoontje, waarin hij zichzelf een heldenrol toedichtte. 4. Hij zou eigenhandig een verlaten Vietnamees dorp in brand hebben gestoken en het achtergebleven vee hebben afgeslacht. 5. Bijna iedereen in zijn omgeving wilde dat Kerry zo snel mogelijk verdween omdat hij met zijn roekeloze gedrag het leven van zijn landgenoten in gevaar bracht.
En dan zijn er nóg wat zaken die heel nadelig voor Kerry kunnen uitpakken. Onlangs werd in Amerika een foto naar buiten gebracht waarop Kerry te zien is in vriendschappelijk gesprek met Noord-Vietnamese kopstukken. Deze hangt nog steeds in het communistische oorlogsmuseum in Ho Chi Minhstad, het vroegere Saigon. Zo’n foto doet uiteraard afbreuk aan het beeld van Kerry als patriot. Een andere foto wilde hij juist wel graag aan het Amerikaanse volk laten zien. Daarop poseert hij in 1969 in Vietnam met twintig andere Amerikaanse militairen. Kerry gebruikt deze foto voor zijn campagne, maar had niet de moeite genomen de andere militairen daarover in te lichten. Het overgrote deel daarvan liet een luid protest horen. Ze voelden zich misbruikt. Slechts één militair was er trots op deel uit te maken van de Kerry campagne.
De grote televisiestations en de belangrijkste kranten hebben tot nu toe alleen nog in de marge aandacht besteed aan Unfit for Command. Het zijn vooral de rechtse radiostations die zich er vol op hebben geworpen. De terughoudendheid is te begrijpen. Als Kerry door de gevestigde media wordt uitgeroepen tot leugenaar, zijn de verkiezingen voor hem voorbij. De meeste media in Amerika staan positief tegenover de Democraten, met uitzonde ring van de tv-zender Fox News en een krant als The Wall Street Journal. Smaakmakende kranten als The Washington Post en The New York Times zullen het niet graag op hun geweten hebben als George Bush dankzij hen nog eens vier jaar in het Witte Huis blijft zitten.
Maar het voor Kerry misschien wel meest vernietigende feit is hier nog niet eens genoemd. Dat gaat om de vraag of Kerry als Amerikaans militair in Cambodja is geweest. Op 27 maart 1986 werd Kerry als leider van de Vietnam-veteranen gehoord door een Senaatscommissie. Dit openbare verhoor werd door de nationale televisie uitgezonden. Kerry vertelde toen met veel vertoon van pathetiek dat hij met zijn boot op een missie naar Cambodja was gestuurd. Hij wist het nog heel goed. Het was met kerst 1968.
Er ging een schokgolf door het land toen Kerry dit vertelde, want hier hoorden de Amerikanen uit de eerste hand in een officieel overheidsverhoor dat president Nixon had gelogen. Volgens Nixon waren er namelijk geen Amerikaanse troepen in Cambodja geweest. Daar was men in die tijd bang voor omdat het tot escalatie van de oorlog zou hebben geleid. Het had bovendien een extra politieke lading, omdat de president van dat moment, Reagan, zo zei Kerry in dat verhoor, ook al bezig was met onverantwoorde oorlogsescalatie.
Maar in de biografie van Douglas Brinkley is Kerry met kerst ineens gewoon in Vietnam, ja, is er zelfs geen sprake van dat hij ooit met zijn boot de Cambodjaanse grens overgestoken zou zijn. Dat wás trouwens ook onmogelijk, weten de veteranen van Unfit for Commandte vertellen: de grens zat in die tijd potdicht voor Swift Boats, het soort marinevaartuig waar Kerry mee voer. Er lag bijvoorbeeld een groot Amerikaans schip dwars in de rivier dat iedere doorgang belette.
Dit is natuurlijk een zeer ernstige zaak voor Kerry. Het zou betekenen dat hij destijds voor de Senaatscommissie meineed gepleegd zou hebben. Om zo’n schandaal zal zelfs The New York Times niet heen kunnen. De internetjournalist Matt Drudge, die ooit het Monica Lewinsky-schandaal naar buiten bracht, volgt deze kwestie op de voet. Vorige week meldde hij dat de Kerry-biograaf Douglas Brinkley gehaast zit te schrijven aan een artikel voor The New Yorker waarin nu weer wordt beweerd dat Kerry pas in januari in Cambodja was. Kennelijk is de paniek in het Kerry-kamp groot.
I was in Vietnam
), als je gaat kijken wat er allemaal op Bush' kerfstok staat ben je nog wel een paar dagen bezig.
I WANT CLINTON BACK!!!!!!!!