anoniem29
Legacy Member
Warning: Ik heb dit forum af en toe gelezen, jaren geleden, en de aangebrachte inzichten vond ik toen (soms) interessant, de forums rond AD(H)D op het internet zijn ook niet al te inzichtgevend, vandaar deze longshot om hier te posten, alvast bedankt indien iemand iets bij te dragen heeft.
Zijn er hier mensen die, ondanks zware ADD, toch productief, succesvol en gelukkig zijn in hun leven?
Ik ben de laatste jaren steeds depressiever aan het worden en ik voel me met de dag verder wegvallen uit de realiteit, ik raak nog nauwelijks uit mijn bed en weg van mijn pc. Wat maakt dat ik me steeds verder gedistantieerd voel van de wereld en (volgens psychiaters) leidt aan psychosen.
Het lukt me niet om dagdagelijkse taken uit te voeren, zonder dat dit me volledig uitput. Productiviteit is volledig afwezig in mijn leven en ik probeer dit nu al jaren te benaderen, maar zonder veel succes.
Ik ben momenteel volledig vervallen in een destructief routine patroon, dat bestaat uit het bekijken van series, films, nieuwswebsites, porno en games. Ik vermijd alles op de pc dat me confronteert met de realiteit.
Het lukt me slechts sporadisch om ADD strategieën te implementeren in mijn leven, en ik ben momenteel volledig stuurloos, zonder enige functionerende structuur of routine. Ik geef het regelmatig moedeloos op, de minste variabiliteit in een dag planning kan me volledig ontsporen en nutteloos maken.
Ik word deze maand 29 jaar, en ik heb al bij al in mijn hele leven misschien 1 maand gewerkt. Het lijkt of ik volledig incapabel ben om productief te zijn, ik heb mezelf en alle aspecten van ADD al zo vaak geanalyseerd en tot zo veel verschillende conclusies gekomen, dat ik niet langer weet wat mijn specifieke problemen zijn, wat me niet in staat stelt om effectief mijn beperkingen te behandelen. Het lijkt wel alles te zijn; concentratie; faalangst; angst; angstaanvallen; dwanggedachten; obsessive compulsive behavior; en zowat alle ADD symptomen. Ik vind maar geen manier om deze zware beperking aan te pakken, ik lijk geen normaal leven te kunnen leiden. Het is onmogelijk voor mij om zaken te scheiden, noch te combineren. Ik kan niet werken in teamverband, ik kan niet alleen werken, ik kan niet werken in open ruimtes, evenals in gesloten ruimtes, ik ben onproductief als ik druk ervaar, maar ik kan niet werken zonder druk, etc. etc.
De zaken die mij al jaren met het hoofd boven water houden zijn mijn intelligentie (ik ben lid van Mensa en heb een heel hoog IQ), mijn familie is rijk, ik heb veel connecties en mijn uiterlijk (ik maak een heel goede eerste indruk). Als ik niet over deze voordelen zou beschikken had ik waarschijnlijk al zelfmoord gepleegd.
Mijn leven voelt aan alsof ik constant zwaar vermoeid ben, de kleinste inspanning put me volledig uit.
Ik heb, met heel veel hulp van medicatie, mijn diploma handelsingenieur behaald aan de KULeuven, ik ben nauwelijks naar lessen gegaan en ik heb zwaar en vaak moeten liegen om alle taken die ik (soms maanden) te laat heb ingediend, goedgekeurd te krijgen. Ook voor groepstaken had ik de meest creatieve leugens klaar, zodat ik de toelating kreeg om individuele papers in te dienen.
Ik heb mijn diploma in 6 jaar gehaald, en ben daarna gaan werken, ik ben vrijwel onmiddellijk ontslagen in beide jobs die ik ondernomen heb nadat ik ben afgestudeerd. Reden: ADD..
Mijn studententijd was letterlijk 10 weken elk jaar hard blokken, de enige manier dat ik productief werd, is door de stress vlak voor de examens. De rest van het jaar bekeek ik mijn cursussen nooit, en dat is ongelooflijk teleurstellend, ik heb het gevoel dat ik in die 6 jaar niet veel heb bijgeleerd, en enkel manieren heb gevonden om met het minimum aan inzet juist te slagen.
Na mijn 2 gefaalde jobs (financieel analist) heb ik een vakantiejaar genomen en rondgereisd, heel leuk etc., Enige probleem is, dat dit 5 jaar geleden is, ik heb de afgelopen 5 jaar van mijn leven zo goed als niets gedaan…
Ook relationeel is mijn leven een ramp, ik vind heel snel een vriendin en maak snel nieuwe vrienden, maar ik ben zo out of touch met (sociale) realiteit, dat al mijn relaties een even snelle dood tegemoet gaan.
Mijn personage naar buiten toe, is volledig fake. Ik kan me nauwelijks met anderen relateren.
Ik ben naar ontelbaar veel psychologen en psychiaters gegaan. De meeste psychologen lijken volledig incompetent. Ze zijn intellectueel ondermaats, en lijken alleen aangeleerde flowcharts te gebruiken om een bepaald probleem te behandelen. Dit is zo doorzichtig en lijkt nooit tot iets te leiden. De ineffectiviteit lijkt ook geen einde te hebben, alleen dat een volgende afspraak blijkbaar broodnodig is, blijven melken.. De inzichten die ze bieden op de problemen die je aanbrengt lijkt bij ze allemaal hetzelfde te zijn, hetzelfde protocol, vaak onder een andere naam, want ze zijn zo diep.. . Het lijkt gewoon op een peptalkje, een gesprek met je moeder, lief en bemoedigend, maar volstrekt nutteloos en inzichtsloos.
Bij psychiaters heb ik het probleem dat wat voor nuttigs er ook vaak gezegd wordt, het eindigt altijd met een voorschriftje voor een of andere akelige drug, die je zo goed als altijd enorm nadelige bijwerkingen geeft.
Ik heb ontelbare medicaties uitgeprobeerd, oftewel werkte ze niet, werkte ze averechts of waren de bijwerkingen te overweldigend. Wat maakt dat ik nu een soort mix van amfetamines neem en af en toe xanax of valium. En het liefst zou ik die zaken niet nemen, maar als ik ze niet nam, was ik de afgelopen jaren mijn huis waarschijnlijk niet eens uit gekomen.
Om af te ronden, want dit is eigenlijk allemaal niet langer relevant.. Ik heb enorm veel last van de beperkingen omschreven in ADD, telkens het me even lukt om deze symptomen de baas te zijn en productief te zijn, voel ik me min of meer gelukkig, is mijn depressie weg, evenals mijn psychosen. Maar het aanhouden van een strategie, routines, structuur etc. lijkt nooit langer stand te houden dan enkele dagen, en vergt enorm veel energie en medicatie. Echter is het me het afgelopen jaar (sinds juni 2012..) zelfs niet meer gelukt om ook maar even productiviteit aan te houden, en me dus ook niet gelukkig en normaal te voelen. Ik ben al naar ettelijke psychiaters en psychologen geweest en heb me al laten opnemen in Kortenberg, maar iedereen lijkt gewoon zo incompetent.. Het is zo frustrerend en onbegrijpelijk dat ik hier maar geen oplossing voor vind. En ik begin hoe langer hoe meer psychosen te ondervinden en ik voel me niet langer ‘echt’. Dit maakt me ongelooflijk bang, en mijn façade naar buiten toe is zo verfijnd dat niemand door heeft wat er met mij aan de hand is. Af en toe heb ik het gevoel dat een zware aanvaring met de realiteit me misschien kan wakker schudden, maar ik lijk deze op alle manieren te ontlopen. Ik heb genoeg geld om nog jaren comfortabel te leven, maar als dit nog lang blijft aanhouden vrees ik voor mijn mentale gezondheid, ik eindig ofwel knettergek of door zelfmoord.. Het enige dat me gelukkig maakt is productiviteit, wat maakt dat ik normaler leef, maar hoeveel inspanning ik ook lever, het lukt me niet..
Als er iemand hier met zware ADD enige tips, verwijzingen of wat dan ook heeft.. DANK U!
Zijn er hier mensen die, ondanks zware ADD, toch productief, succesvol en gelukkig zijn in hun leven?
Ik ben de laatste jaren steeds depressiever aan het worden en ik voel me met de dag verder wegvallen uit de realiteit, ik raak nog nauwelijks uit mijn bed en weg van mijn pc. Wat maakt dat ik me steeds verder gedistantieerd voel van de wereld en (volgens psychiaters) leidt aan psychosen.
Het lukt me niet om dagdagelijkse taken uit te voeren, zonder dat dit me volledig uitput. Productiviteit is volledig afwezig in mijn leven en ik probeer dit nu al jaren te benaderen, maar zonder veel succes.
Ik ben momenteel volledig vervallen in een destructief routine patroon, dat bestaat uit het bekijken van series, films, nieuwswebsites, porno en games. Ik vermijd alles op de pc dat me confronteert met de realiteit.
Het lukt me slechts sporadisch om ADD strategieën te implementeren in mijn leven, en ik ben momenteel volledig stuurloos, zonder enige functionerende structuur of routine. Ik geef het regelmatig moedeloos op, de minste variabiliteit in een dag planning kan me volledig ontsporen en nutteloos maken.
Ik word deze maand 29 jaar, en ik heb al bij al in mijn hele leven misschien 1 maand gewerkt. Het lijkt of ik volledig incapabel ben om productief te zijn, ik heb mezelf en alle aspecten van ADD al zo vaak geanalyseerd en tot zo veel verschillende conclusies gekomen, dat ik niet langer weet wat mijn specifieke problemen zijn, wat me niet in staat stelt om effectief mijn beperkingen te behandelen. Het lijkt wel alles te zijn; concentratie; faalangst; angst; angstaanvallen; dwanggedachten; obsessive compulsive behavior; en zowat alle ADD symptomen. Ik vind maar geen manier om deze zware beperking aan te pakken, ik lijk geen normaal leven te kunnen leiden. Het is onmogelijk voor mij om zaken te scheiden, noch te combineren. Ik kan niet werken in teamverband, ik kan niet alleen werken, ik kan niet werken in open ruimtes, evenals in gesloten ruimtes, ik ben onproductief als ik druk ervaar, maar ik kan niet werken zonder druk, etc. etc.
De zaken die mij al jaren met het hoofd boven water houden zijn mijn intelligentie (ik ben lid van Mensa en heb een heel hoog IQ), mijn familie is rijk, ik heb veel connecties en mijn uiterlijk (ik maak een heel goede eerste indruk). Als ik niet over deze voordelen zou beschikken had ik waarschijnlijk al zelfmoord gepleegd.
Mijn leven voelt aan alsof ik constant zwaar vermoeid ben, de kleinste inspanning put me volledig uit.
Ik heb, met heel veel hulp van medicatie, mijn diploma handelsingenieur behaald aan de KULeuven, ik ben nauwelijks naar lessen gegaan en ik heb zwaar en vaak moeten liegen om alle taken die ik (soms maanden) te laat heb ingediend, goedgekeurd te krijgen. Ook voor groepstaken had ik de meest creatieve leugens klaar, zodat ik de toelating kreeg om individuele papers in te dienen.
Ik heb mijn diploma in 6 jaar gehaald, en ben daarna gaan werken, ik ben vrijwel onmiddellijk ontslagen in beide jobs die ik ondernomen heb nadat ik ben afgestudeerd. Reden: ADD..
Mijn studententijd was letterlijk 10 weken elk jaar hard blokken, de enige manier dat ik productief werd, is door de stress vlak voor de examens. De rest van het jaar bekeek ik mijn cursussen nooit, en dat is ongelooflijk teleurstellend, ik heb het gevoel dat ik in die 6 jaar niet veel heb bijgeleerd, en enkel manieren heb gevonden om met het minimum aan inzet juist te slagen.
Na mijn 2 gefaalde jobs (financieel analist) heb ik een vakantiejaar genomen en rondgereisd, heel leuk etc., Enige probleem is, dat dit 5 jaar geleden is, ik heb de afgelopen 5 jaar van mijn leven zo goed als niets gedaan…
Ook relationeel is mijn leven een ramp, ik vind heel snel een vriendin en maak snel nieuwe vrienden, maar ik ben zo out of touch met (sociale) realiteit, dat al mijn relaties een even snelle dood tegemoet gaan.
Mijn personage naar buiten toe, is volledig fake. Ik kan me nauwelijks met anderen relateren.
Ik ben naar ontelbaar veel psychologen en psychiaters gegaan. De meeste psychologen lijken volledig incompetent. Ze zijn intellectueel ondermaats, en lijken alleen aangeleerde flowcharts te gebruiken om een bepaald probleem te behandelen. Dit is zo doorzichtig en lijkt nooit tot iets te leiden. De ineffectiviteit lijkt ook geen einde te hebben, alleen dat een volgende afspraak blijkbaar broodnodig is, blijven melken.. De inzichten die ze bieden op de problemen die je aanbrengt lijkt bij ze allemaal hetzelfde te zijn, hetzelfde protocol, vaak onder een andere naam, want ze zijn zo diep.. . Het lijkt gewoon op een peptalkje, een gesprek met je moeder, lief en bemoedigend, maar volstrekt nutteloos en inzichtsloos.
Bij psychiaters heb ik het probleem dat wat voor nuttigs er ook vaak gezegd wordt, het eindigt altijd met een voorschriftje voor een of andere akelige drug, die je zo goed als altijd enorm nadelige bijwerkingen geeft.
Ik heb ontelbare medicaties uitgeprobeerd, oftewel werkte ze niet, werkte ze averechts of waren de bijwerkingen te overweldigend. Wat maakt dat ik nu een soort mix van amfetamines neem en af en toe xanax of valium. En het liefst zou ik die zaken niet nemen, maar als ik ze niet nam, was ik de afgelopen jaren mijn huis waarschijnlijk niet eens uit gekomen.
Om af te ronden, want dit is eigenlijk allemaal niet langer relevant.. Ik heb enorm veel last van de beperkingen omschreven in ADD, telkens het me even lukt om deze symptomen de baas te zijn en productief te zijn, voel ik me min of meer gelukkig, is mijn depressie weg, evenals mijn psychosen. Maar het aanhouden van een strategie, routines, structuur etc. lijkt nooit langer stand te houden dan enkele dagen, en vergt enorm veel energie en medicatie. Echter is het me het afgelopen jaar (sinds juni 2012..) zelfs niet meer gelukt om ook maar even productiviteit aan te houden, en me dus ook niet gelukkig en normaal te voelen. Ik ben al naar ettelijke psychiaters en psychologen geweest en heb me al laten opnemen in Kortenberg, maar iedereen lijkt gewoon zo incompetent.. Het is zo frustrerend en onbegrijpelijk dat ik hier maar geen oplossing voor vind. En ik begin hoe langer hoe meer psychosen te ondervinden en ik voel me niet langer ‘echt’. Dit maakt me ongelooflijk bang, en mijn façade naar buiten toe is zo verfijnd dat niemand door heeft wat er met mij aan de hand is. Af en toe heb ik het gevoel dat een zware aanvaring met de realiteit me misschien kan wakker schudden, maar ik lijk deze op alle manieren te ontlopen. Ik heb genoeg geld om nog jaren comfortabel te leven, maar als dit nog lang blijft aanhouden vrees ik voor mijn mentale gezondheid, ik eindig ofwel knettergek of door zelfmoord.. Het enige dat me gelukkig maakt is productiviteit, wat maakt dat ik normaler leef, maar hoeveel inspanning ik ook lever, het lukt me niet..
Als er iemand hier met zware ADD enige tips, verwijzingen of wat dan ook heeft.. DANK U!
Zo heb je mensen die nergens last van hebben en die kunnen dan nog geen 2 zinnen typen zonder wartaal uit te kramen.Maar goed,dat terzijde.
)