prutseke
Legacy Member
ik weet het mensen, het is een lange tekst, maar zeker eens de moeite om te lezen
Wat je als volgt te lezen zult krijgen is door Dave Pelzer geschreven. deze persoon is zelf een slachtoffer van kindermishandeling geweest. Hij heeft een boek geschreven met zijn eigen ervaringen: “Ik was niemand”
Persoonlijke noot: Zelf heb ik dit boek gelezen en ik was diep geschokt. (en ik kan al tegen een stootje) het is een boeiend boek dat je rap uitleest. Voor iedereen die meer over deze problematiek wil te weten komen is dit boek een echte aanrader
Gezichtspunten over kindermisbruik
Toen ik als kind in een verduisterde wereld woonde, vreesde ik voor mijn leven en dacht ik dat ik alleen was. Nu ik volwassen ben, weet ik dat ik niet alleen was. er waren duizenden andere kinderen die mishandeld werden.
Uit verschillende statistieken blijkt dat in ons land naar schatting een op de vijf kinderen fysiek, emotioneel of seksueel misbruikt wordt. Helaas zijn er nog velen onder het slecht geïnformeerde publiek die denken dat het allemaal wel meevalt; dat ouders hun ‘recht’ om kinderen discipline bij te brengen gewoon weleens een beetje uit de hand laten lopen. Diezelfde mensen geloven waarschijnlijk ook dat excessieve tucht het kind niet in zijn volwassenheid zal achtervolgen. Dat is een tragische denkfout.
Ooit zal een volwassene die in zijn jeugd het slachtoffer van kindermishandeling is geweest zijn of haar opgekropte frustraties ventileren op de maatschappij of op degene die hem of haar dierbaar zijn. Over extreme gevallen wordt het publiek wel goed geïnformeerd. Dergelijke incidenten zijn aantrekkelijk voor de media en schroeven kijkcijfers op. We horen over een vader die zijn kind bewusteloos slaat en het op de vloer laat liggen terwijl hijzelf naar bed gaat. We horen over een vader die zijn peuter in de toiletpot onderdompelt. Beide kinderen hebben het niet overleefd. Nog extremer is het geval van een vader en moeder die elk een kind vermoorden en de lijkjes 4 jaar lang verborgen hielden. Er is het geruchtmakende verhaal over het mishandelende kind dat als volwassen man in een moordzuchtige bui net zolang weerloze bezoekers van een McDonald’s neermaaide totdat de politie er een eind aan maakte door hem van het leven te beroven.
Maar veel vaker verdwijnen slachtoffers van kindermishandeling in de anonimiteit, zoals de dakloze jongen die onder een brug slaapt en een kartonnen doos als zijn thuis beschouwt. Elk jaar lopen duizenden misbruikte meisjes van huis weg en zijn gedwongen hun lichaam te verkopen, willen ze overleven. Anderen sluiten zich aan bij groeperingen die op niets anders uit zijn dan op geweld, terreur en vernietiging.
Veel slachtoffers van kindermishandeling stoppen hun verleden diep weg, zo diep dat het ondenkbaar lijkt dat ze hun kinderen hetzelfde aan zullen doen. Ze leiden een normaal leven, stichten een gezin en werken aan hun carrière. Maar dikwijls dwingen de gebruikelijke problemen van het dagelijks leven hen zich te gedragen zoals hun als kind is geleerd. Hun partner en kinderen worden dan het mikpunt van hun frustraties, en zonder het te beseffen maken ze met hun altijd sluimerende woede de cirkel weer rond.
Veel slechtoffers van kindermishandeling houden zich veilig in hun schulp verborgen. Ze kijken de andere kant op en denken dat ze met hun verleden hebben afgerekend door het niet te erkennen. Zij geloven dat hun doos van Pandora vooral gesloten moet blijven.
Elk jaar worden er miljoenen in de kinderbescherming en aanverwante instanties gepompt. Dat geld gaat hoofdzakelijk naar pleeggezinnen, kindertehuizen en opvangcentra. Er zijn subsidies voor duizenden particuliere organisaties, waaronder die voor misbruikpreventie en voor de begeleiding van gewelddadige ouders en hun slachtoffers. Elk jaar neemt hun aantal toe. In 1990 waren er in de VS meer dan 2,5 miljoen gevallen van kindermisbruik bekend. In 1991 steeg dit tot meer dan 2,7 miljoen. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn het er meer dan 3 miljoen.
Wat je als volgt te lezen zult krijgen is door Dave Pelzer geschreven. deze persoon is zelf een slachtoffer van kindermishandeling geweest. Hij heeft een boek geschreven met zijn eigen ervaringen: “Ik was niemand”
Persoonlijke noot: Zelf heb ik dit boek gelezen en ik was diep geschokt. (en ik kan al tegen een stootje) het is een boeiend boek dat je rap uitleest. Voor iedereen die meer over deze problematiek wil te weten komen is dit boek een echte aanrader
Gezichtspunten over kindermisbruik
Toen ik als kind in een verduisterde wereld woonde, vreesde ik voor mijn leven en dacht ik dat ik alleen was. Nu ik volwassen ben, weet ik dat ik niet alleen was. er waren duizenden andere kinderen die mishandeld werden.
Uit verschillende statistieken blijkt dat in ons land naar schatting een op de vijf kinderen fysiek, emotioneel of seksueel misbruikt wordt. Helaas zijn er nog velen onder het slecht geïnformeerde publiek die denken dat het allemaal wel meevalt; dat ouders hun ‘recht’ om kinderen discipline bij te brengen gewoon weleens een beetje uit de hand laten lopen. Diezelfde mensen geloven waarschijnlijk ook dat excessieve tucht het kind niet in zijn volwassenheid zal achtervolgen. Dat is een tragische denkfout.
Ooit zal een volwassene die in zijn jeugd het slachtoffer van kindermishandeling is geweest zijn of haar opgekropte frustraties ventileren op de maatschappij of op degene die hem of haar dierbaar zijn. Over extreme gevallen wordt het publiek wel goed geïnformeerd. Dergelijke incidenten zijn aantrekkelijk voor de media en schroeven kijkcijfers op. We horen over een vader die zijn kind bewusteloos slaat en het op de vloer laat liggen terwijl hijzelf naar bed gaat. We horen over een vader die zijn peuter in de toiletpot onderdompelt. Beide kinderen hebben het niet overleefd. Nog extremer is het geval van een vader en moeder die elk een kind vermoorden en de lijkjes 4 jaar lang verborgen hielden. Er is het geruchtmakende verhaal over het mishandelende kind dat als volwassen man in een moordzuchtige bui net zolang weerloze bezoekers van een McDonald’s neermaaide totdat de politie er een eind aan maakte door hem van het leven te beroven.
Maar veel vaker verdwijnen slachtoffers van kindermishandeling in de anonimiteit, zoals de dakloze jongen die onder een brug slaapt en een kartonnen doos als zijn thuis beschouwt. Elk jaar lopen duizenden misbruikte meisjes van huis weg en zijn gedwongen hun lichaam te verkopen, willen ze overleven. Anderen sluiten zich aan bij groeperingen die op niets anders uit zijn dan op geweld, terreur en vernietiging.
Veel slachtoffers van kindermishandeling stoppen hun verleden diep weg, zo diep dat het ondenkbaar lijkt dat ze hun kinderen hetzelfde aan zullen doen. Ze leiden een normaal leven, stichten een gezin en werken aan hun carrière. Maar dikwijls dwingen de gebruikelijke problemen van het dagelijks leven hen zich te gedragen zoals hun als kind is geleerd. Hun partner en kinderen worden dan het mikpunt van hun frustraties, en zonder het te beseffen maken ze met hun altijd sluimerende woede de cirkel weer rond.
Veel slechtoffers van kindermishandeling houden zich veilig in hun schulp verborgen. Ze kijken de andere kant op en denken dat ze met hun verleden hebben afgerekend door het niet te erkennen. Zij geloven dat hun doos van Pandora vooral gesloten moet blijven.
Elk jaar worden er miljoenen in de kinderbescherming en aanverwante instanties gepompt. Dat geld gaat hoofdzakelijk naar pleeggezinnen, kindertehuizen en opvangcentra. Er zijn subsidies voor duizenden particuliere organisaties, waaronder die voor misbruikpreventie en voor de begeleiding van gewelddadige ouders en hun slachtoffers. Elk jaar neemt hun aantal toe. In 1990 waren er in de VS meer dan 2,5 miljoen gevallen van kindermisbruik bekend. In 1991 steeg dit tot meer dan 2,7 miljoen. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn het er meer dan 3 miljoen.
