AkelaXeroxz zei:
IK zit met een redelijk lastige vraag, Waarschijnlijk hoort ze hier niet thuis maar kan maar proberen hé.
Weet er iemand waar men nog hulp bied voor autistische jongeren die voorbij de 18jarige leeftijd zijn?
Wat zijn die jongeren hun mogelijkheden nog qua scholing & tewerkstelling?
Eerder dit jaar stuurde ik een e-mail naar de minister van onderwijs Frank Vandenbroucke, hier kreeg ik een antwoord van, die mij spijtig genoeg niet kon helpen maar hij verwees me door naar laurette Onkelinx... Deze mevrouw leest zelfs haar mailbox niet denk ik want antwoorden doet ze niet... Dan stuurde we maar naar de burgemeester van Antwerpen, Patrick Janssens. Deze verwees mij door naar de OCMW, maar is dit nu echt alles dat ik kan doen voor mijn broer?
Hoi, ik heb toevallig ervaring met autisme.
Zoals anderen al aangaven zijn er immens veel gradaties in autisme.
Er zijn mensen die als kind zwaar autistisch zijn bij wie je als volwassene bijna niets meer ziet, mensen die als kind die als kind licht autistisch zijn bij wie je op volwassen leeftijd een grotere handicap vaststelt en alles wat er tussen in zit.
Het feit dat jouw broer niet naar school gaat op dit moment wekt bij mij de indruk dat hij in ieder geval op sociaal vlak een wat forsere handicap heeft.
Kan je iets meer informatie geven over jouw broer?
Wat heeft hij in het verleden voor school gedaan?
Wat kan hij goed en waar heeft hij moeite mee?
Hoe zwaar autistisch was hij als kind en hoeveel vooruitgang heeft hij gemaakt?
In mijn ervaring zijn er 2 typen mensen die autisme hebben: mensen bij wie er nauwelijks ontwikkeling na de pubertijd en mensen die zich door blijven ontwikkelen. Indien iemand tot deze laatste categorie behoort dan is het naar mijn stellige overtuiging het beste om hem onder goede begeleiding zoveel mogelijk normaal te laten leven. Laat zo iemand naar een normale school gaan zolang hij niet gepest wordt (goede begeleiding vanuit school maakt immens veel verschil), laat zo iemand lid worden van een sportclub enz.
Wanneer iemand zich nauwelijks nog kan ontwikkelen...dan is het een ander geval en dan zal het een kwestie zijn van leren omgaan met een blijvende forse handicap. Hoe dan ook, m.i. moet het altijd een streven zijn om uiteindelijk zoveel mogelijk zelfstandigheid te ontwikkelen.
De autistsiche mensen die zich doorontwikkelen hebben vaak met schokken dat ze vooruitgang boeken. Soms zie je 1 of 2 jaar helemaal geen verschil en dan ineens maken ze een goede vooruitgang enz.
Zo ken ik een autistisch meisje (zeldzamer maar het komt voor en vaak uit het zich wat anders) bij wie ik een paar jaar voordat ik haar kende al direct kon zien dat zij autistisch was terwijl anderen ook zagen dat er iets was maar niet wisten wat het was (vooral sociaal onaangepast gedrag). Doordat zij en haar familie gelukkig zo verstandig waren om te beslissen dat ze beter op kot zou gaan heeft ze zich de afgelopen jaren toch goed ontwikkeld, beter dan het geval zou zijn geweest als ze thuis zou zijn blijven wonen (echt een zeer forse vooruitgang). Voor haar was die prikkel om op eigen benen te moeten staan echt nodig om zich te ontwikkelen (in het weekend ging en gaat ze naar huis). Echter, als iemand die zich totaal niet kan ontwikkelen aan zoiets wordt blootgesteld dan kan het eveneens zijn dat er en geen ontwikkeling is en dat zo iemand er lichamelijk en psychisch sterk op achteruit gaat.
Veel succes hiermee! Gelukkig voor jouw broer heeft hij een zus die hem goed probeert te helpen.
