Kilghard zei:
Agreed, maar ik snap ook wel waarom. Ben er zelf heel open over tegen vrienden / collega's. Maar zit nu eenmaal iets (niet eens veel) boven de meeste vrienden. Na de 100e lachende opmerking over "meneer de groot verdiener" is ook wel duidelijk dat die zaken niet enkel gezegd worden om te lachen

Mensen kunnen soms gewoon echt niet om met die verschillen.
Daar word je dan inderdaad geslotener van.
Natuurlijk zijn er mensen die er wel mee om kunnen en daar blijf ik open tegen. Tegen de andere laat ik bewust sommige zaken weg.
[...]
Ah, dat ken ik. Het frapante in mijn situatie is, dat ik dit vaak krijg van familieleden die een hogere studie aangegaan -en geslaagd- zijn, een hogere dan mijn eigen. Ik heb een bachelor IT, en daartegenover hebben mijn familieleden een master in handelswetenschappen of een doctoraat, o.i.d. Zij kunnen dus zeker evenveel zoniet meer verdienen.
Hun opmerkingen gaan overigens niet alleen over verloning, maar ook over extralegale voordelen zoals verlofdagen.
Als het dan over mijn verloning gaat of verlofdagen, vragen ze vervolgens bijvoorbeeld hoeveel verlofdagen ik dan precies heb. Ik antwoord onomwonden: 44 betaalde. Nog ter verduidelijking, en dit zeg ik hen ook: 10 daarvan verkrijg ik d.m.v. een deel van mijn 13e maand af te staan dat sinds kort in een flexbudget word gestoken en ook voor andere dingen kan gebruikt worden (zoals verlofdagen, gewoon extra loon, salariswagen, IT-hardware en pensioensparen).
Dat "44 betaalde" dagen antwoord gaat er dan niet in dan zie je de jaloezie van hun gezicht afdruipen.
Eenmaal ze bedaard zijn, wijs ik dan vriendelijk op het feit dat ik niemand tegenhou om bij mijn werkgever te komen. Ze zijn allemaal gekwalificeerd genoeg.
Dan zwijgen ze wel, of erger nog, soms durven ze alsnog weerwerk te bieden door te zeggen: "ja maar... Brussel, iedere dag daar naar toe gaan", of "maar dat is een bank, daar wil ik niet werken", enz. Zucht ...
Ik heb het ondertussen opgegeven en negeer alles dat met verloning en werk te maken heeft.