Archief - Kan je student geneeskunde zijn en een leven hebben tegelijkertijd?

Ik heb niet zo lang geleden een paar horrorverhalen gehoord over het leven van een student geneeskunde. Blijkbaar bestaat deze enkel uit boeken lezen, boeken lezen, studeren en andere boeken van buiten kennen. Dat zie ik dus echt niet zitten, ondanks dat ik van plan ben om geneeskunde te studeren, dus vraag ik mij af: zij die verhalen waar?

Is de studie geneeskunde zodanig moeilijk dat je je sociaal leven tussen haakjes moet plaatsen gedurende de zes lange studiejaren?

Wat zeggen de dokters en studenten zelf?

Ik wil dokter worden, maar ik wil ook profiteren van mijn jonge jaren. T zou tof zijn als de twee mogelijk waren tezamen.

ik heb verpleegkunde a1 gestudeerd.. Komt aardig in de buurt. Ex-medestudent was voor dokter aan het studeren. 3e jaar werd ie ziek. Eerste jaren van geneeskunde kwamen aardig in de buurt van verpleegkunde.

Je kunt er een sociaal leven op overhebben, mits je altijd goed voorbereid bent, plant, samenvat, structureert, etc..

Ken iemand die nu voor chirurg aan het gaan is & op een kot zit vol erasmus studenten , feest dus ook nog heel wat. Maar heeft wel de discipline om iedere ochtend op te staan & te studeren / les te gaan
Hangt dus af van wat je aan kan

Lijkt mij zwaar overdreven. Heb enkele vrienden die geneeskunde studeren; mijn zus en haar lief ook... die mensen hebben wel een sociaal leven hoor

Een vriendin van me studeert geneeskunde & djt in de weekends. (Ze heeft o.a. op TML gedraaid dit jaar)

Het hangt m.a.w. gewoon af van de capaciteiten van de persoon, maar sowieso zul je toegevingen moeten doen.

Ricky zei:

ik heb verpleegkunde a1 gestudeerd.. Komt aardig in de buurt. Ex-medestudent was voor dokter aan het studeren. 3e jaar werd ie ziek. Eerste jaren van geneeskunde kwamen aardig in de buurt van verpleegkunde.

Je kunt er een sociaal leven op overhebben, mits je altijd goed voorbereid bent, plant, samenvat, structureert, etc..

Klik om te vergroten...

Zijde gij nu serieus? Verpleegkunde a1 vergelijken met geneeskunde (of met eender welke universiteitsstudie?).
Ik denk dat jij zwaar boven uw niveau zat dan, maar als jij het gehaald hebt zo, niks mis mee.

Wat geneeskunde betreft: zeer competitief gewoon en punten zijn belangrijk. Daarom dat velen enorm hard/veel studeren.
Dus niet zozeer om te "slagen", maar wel om hoge punten te halen.

Voor zover ik weet zijn die van geneeskunde de grootste zatlappen van allemaal

Lijkt me zo'n richting waar je studies ook je hobby/passie moet zijn. Andes kom je er waarschijnlijk niet.

Ik ken een hele bende die geneeskunde gedaan hebben (velen zijn nu reeds afgestudeerd) en zij hadden elk een goed sociaal leven (zelfs studentenclubleven en praesidium). Maar het zijn ook studenten die niet alles laten liggen tot op het einde. Doorheen het academiejaar verwerken ze al een deel van de leerstof als voorbereiding voor de blok. Dan zo 2-3 weken voor de eigenlijke blokperiode beginnen ze zich op te sluiten

Het moet ook in jezelf zitten om dat te kunnen doen ofc ^^

kil911ler zei:

Ik ken een hele bende die geneeskunde gedaan hebben (velen zijn nu reeds afgestudeerd) en zij hadden elk een goed sociaal leven (zelfs studentenclubleven en praesidium). Maar het zijn ook studenten die niet alles laten liggen tot op het einde. Doorheen het academiejaar verwerken ze al een deel van de leerstof als voorbereiding voor de blok. Dan zo 2-3 weken voor de eigenlijke blokperiode beginnen ze zich op te sluiten

Het moet ook in jezelf zitten om dat te kunnen doen ofc ^^

Klik om te vergroten...

Met andere woorden; het typische plaatje van elke zware universitaire richting.

Student zijn moede zien als een full-time werk é

Silmarunya zei:

Met andere woorden; het typische plaatje van elke zware universitaire richting.

Klik om te vergroten...

Jup. Het is universiteit voor iets: werken hoort er bij, maar het is bijlange niet waar dat je dan daarbuiten niets meer hebt of dat geneeskunde plots een richting buiten categorie is en je moet leven als een zonderling.

Zwaar overdreven

Tuurlijk, geneeskunde is in vergelijking met sommige andere richtingen (bv burgerlijk) niet moeilijk om te slagen. Als je competitief wilt meedoen voor bepaalde specialisaties moet je natuurlijk beseffen dat je er met een 50 niet geraakt.

Ricky zei:

ik heb verpleegkunde a1 gestudeerd.. Komt aardig in de buurt. Ex-medestudent was voor dokter aan het studeren. 3e jaar werd ie ziek. Eerste jaren van geneeskunde kwamen aardig in de buurt van verpleegkunde.

Je kunt er een sociaal leven op overhebben, mits je altijd goed voorbereid bent, plant, samenvat, structureert, etc..

Klik om te vergroten...

Tegenwoordig stelt de bachelor verpleegkunde nog amper iets voor. De hogescholen leggen de lat alsmaar lager. Op een paar uitzonderingen na, is het niveau erbarmelijk laag. En dat is deels te wijten aan de mensen die aan verpleegkunde beginnen omdat ze werk willen hebben als ze afstuderen, maar zich geen fluit interesseren voor het beroep. Maar da's een andere discussie.
Als ik dan zie en hoor wat de bachelors geneeskunde moeten doen en kennen... Dat is dag en nacht verschil. Die mensen moeten pas werken om hun zaken bij te houden.

Geneeskunde is niet moeilijker dan sommige andere universitaire richtingen (ingangsexamen is grootste moeilijkheid wss), enige dat wel is dat als je wil specialiseren je ook hoge punten nodig hebt. En daar zal meer tijd in kruipen, maar dan nog kan je perfect een sociaal leven hebben. Misschien enkel niet tijdens de examens maar dat is andere richtingen niet anders. Hangt ook wat af van u capaciteiten, maar ken er weinig die zich echt doodwerken.

Ik ga nu naar mijn 5de jaar geneeskunde. Ik heb er ook al een andere universitaire richting opzitten en kan dus wel een beetje vergelijken.
In de eerste plaats moet je echt geen schrik hebben dat je continu achter je boeken gaat moeten zitten. De tijd die je besteed aan, of nodig hebt voor, studeren wisselt natuurlijk van persoon tot persoon. Hoe meer je werkt, hoe makkelijker je het zal hebben tijdens de examens. Maar ik vind dat mijn leven als student zeer comfortabel verloopt en heb nooit problemen tijdens de examens. Het is geen fabeltje dat je studentenjaren de mooiste van je leven zijn.
Maak anderzijds ook niet de fout die velen wel maken. Als je elke dag tot in de vroege uurtjes uitgaat en niet studeert dan raak je er niet. Daarvoor hebben ze wel de tweede zit uitgevonden...
Het nadeel aan de studierichting vind ik persoonlijk dat je veel (en dan bedoel ik echt veel) 'uit het hoofd' moet leren en dat vergt meer inzet dan inzichtelijk leren. Inzicht is natuurlijk ook heel belangrijk in geneeskunde, maar de lijsten met symptomen, onderzoeken, therapieën,... moet je nu eenmaal gewoon zien te onthouden.
De stagejaren zijn het zwaarst (aan de KUL vooral het zesde jaar en in iets mindere mate het zevende. Maar dat is nu veranderd dus ik weet niet hoe het juist zit). Je werkt makkelijk 60 uur per week en dat zonder een loon te krijgen natuurlijk. Dat is hard werken en je hebt weinig vrije tijd, maar daar zal je later voor worden beloond als je arts bent.

Kortom, als het je een boeiende richting lijkt, ga ervoor!

Ik studeer ook Geneeskunde en heb wel degelijk een sociaal leven hoor
Ik heb nog ruim voldoende tijd om tijdens het jaar te gaan voetballen, uitgaan en weet ik wat allemaal. De hoeveelheid leerstof is natuurlijk wel de moeite, daar ga ik niet over liegen en het wordt elk jaar meer. Dus je moet wel in staat zijn om alles goed bij te houden of op korte tijd veel informatie in een keer op te slaan
Ik ben ook wel niet het type dat het ganse jaar door alles perfect bijhoud, maar ik begin gewoon op tijd (voor de blok zelf) met alles in te studeren...
Tijdens de blok zelf wordt het inderdaad wel moeilijk om je sociaal leven te onderhouden, maar dat is aan elke richting aan de unief wel zo.
Het stagejaar (3de master) is wel een geval apart. Zoals hierboven vermeld klop je lange dagen + je bent ook regelmatig van wacht.

Maar laat dit je niet tegenhouden. De eerste 5 jaar vallen heel goed mee qua vrije tijd en het is ook gewoon een heel interessante richting

Ik zit in't 7e (laatste) jaar geneeskunde. In het nieuw curriculum heb je 5 theorie jaren (= studentenjaren) en dan 1 stagejaar (= geen lessen, enkel stage).

Ik heb tijdens de theoriejaren 5 jaar gezopen en gefeest als een varken. Optimaal van het leven geprofiteerd als student. Semesters gehad dat ik quasi elke weekdag uitging. Studentenclub gedaan, in't praesidium gezeten. Elke zomer een lange, schone reis gemaakt in azie, amerika, afrika. Nooit 2e zit gehad, ik heb quasi altijd 15 op de examens, met een beetje geluk studeer ik af in de master met grote onderscheiding.

Je moet je ook realiseren dat de 'schifting' inzake zwakkere studenten al gebeurd is door het toelatingsexamen. In andere richtingen is dit niet zo, en maken ze het 1e jaar vaak wat zwaarder, buizen ze veel mensen. In geneeskunde ligt het slaagpercentage boven de 90%, na de eerste paar jaar was er bijna niemand meer met tweedezit.

Ik schat mijzelf trouwens in als 'average smart', ik ben zeker geen primus ofzo. Ik heb echt de tijd van mijn leven gehad als student. En veel van mijn geneeskunde vrienden hebben hetzelfde studentenleven gehad als mij. Ik had zeker evenveel vrijetijd als mijn vrienden uit andere richtingen. Ik denk eerder dat bij richtingen met veel paper/thesis/projectjes druk doorwegen op uw vrije-tijd en sociaal leven. Ik denk bv. aan architectuur.



Keerzijde van de medaille: tijdens de blok studeerden wij wel veel veel harder dan mijn vrienden uit andere richtingen. Dat was achter mn bureau kruipen om 8 of 9u, doordoen tot 01u00. In't jaar zelf deed ik weinig. Zo'n 4 weken voor de blok begon ik alle cursussen te onderlijnen, moeilijke stukken al eens goed te lezen.




tldr: de werkdruk in de geneeskunde is vergelijkbaar met de typische 'zwaardere' universitaire richtingen (bio ir, burgie, etc.). De moeilijkheid ligt erin dat de pakken leerstof enorm groot zijn, en allemaal van het type 'vanbuitenleren'. Redeneren of 'slim' zijn is niet nodig. Gemotiveerd zijn en veel uren kloppen tijdens de blok wél.

Het leven als stagair en assistent is wel andere koek. Lange dagen, stress over het 'aanvaard zijn' voor uw specialisatie, soms ellendige stagemeesters, weinig appreciatie of dank voor het werk dat je doet. Anderzijds, als je als jongeling op de werkvloer komt zijn er veel sectoren waar je hard moet werken. En een job als dokter heeft natuurlijk op de long term een paar voordelen die andere sectoren niet hebben (werkzekerheid, boeiende job, $$, ... ).

Ricky zei:

ik heb verpleegkunde a1 gestudeerd.. Komt aardig in de buurt. Ex-medestudent was voor dokter aan het studeren. 3e jaar werd ie ziek. Eerste jaren van geneeskunde kwamen aardig in de buurt van verpleegkunde.

Je kunt er een sociaal leven op overhebben, mits je altijd goed voorbereid bent, plant, samenvat, structureert, etc..

Klik om te vergroten...

Dat die twee aardig dicht bij elkaar in de buurt zou komen, al is het maar enkel het eerste jaar, daar geloof ik nu eens niets van. En tis niet dat ik verpleegkunde niet respecteer hoor, mijn moeder heeft hetzelfde diploma. Maar ik geloof het gewoon niet... Als ik hoor wat voor wiskunde, statistiek, fysica, chemie, ... die van geneeskunde hebben... Dat hebben verpleegkundigen toch niet?

En om te antwoorden op de vraag: natuurlijk is een leven mogelijk. Dat is zo met iedere universitaire richting. Of het nu geneeskunde, ingenieurswetenschappen, ... is. Ge moet gewoon fatsoenlijk studeren. Uwe shit goed bijhouden. Elke dag een uurtje of twee uurtjes studeren en alles bijhouden. En ja, als ge nu minder aanleg hebt, dan misschien wat meer.

Wil niet zeggen dat ge geen leven zult hebben. Ik heb twee vrienden die geneeskunde hebben gedaan en nu bijna klaar zijn. Wees er maar zeker van dat die hun fair share of parties hebben gehad. Plus nog meer dan genoeg andere activiteiten. Ik weet van hen dat als ge ooit iets 'meer' wilt zijn dan huisarts, ge vanaf het begin best al serieus uw best doet. Want met matige punten zal zoiets niet lukken. Ik denk bijv. aan dermatoloog of iets dergelijks.