cura
Legacy Member
Grishnar zei:Ge hebt volledig gelijk, eens deftig over de situatie praten met da meisje staat op nr. 1 (alhoewel het moeilijk wordt voor nen one to one, aangezien mijn vriendin dat ni zal willen en ik ook niet teveel achter haar rug wil doen).
In het beste geval was het voor haar mss een bevlieging en zit ik nu alleen met de problemen, wat het al veel gemakkelijker zou maken.
Hopelijk kan ik mijn volwassen zelf terug vinden in die hele warboel, want als ik dat hier zo allemaal lees zal het wel dik tegen mijn emotionele goesting zijn natuurlijk.
Heeft die vriendin dan helemaal niets van tegenstrijdige gevoelens over heel die situatie? Allez, het lijkt me dat je als je verliefd bent op de vriend van je vriend
unsure
- die dan nog eens een relatie heeft met iemand waar je regelmatig mee chat - je als deftig mens wel eens intern met wrijving moet zitten, zoals jij ook hebt.Nu soit, het lijkt me sowieso geen goed idee om een gesprek te hebben met haar want in jullie frame of mind zal je sowieso alles dat daar gezegd wordt wel positiever ervaren en gewoon in een context van "WOAH DIT SCHEPT WEL EEN BAND TUSSEN ONS, ZO DIE KUTVERLIEFDE GEVOELENS DIE STIEKEM VERBODEN ZIJN" plaatsen. Je weet wel, want da's romantisch enzo net zoals in de films, waar ze die andere personen (lees: je maat en je vriendin) dan toch in een iets negatiever daglicht plaatsen om de kijker te laten verantwoorden om toch voor het koppel met de stiekeme verboden gevoelens te supporteren.
Grishnar zei:Dat omschrijft ongeveer perfect hoeda ik mij voel: machteloos, en wat er ook ga gebeuren het enigste dat vast staat is dat ik gejost ben. Ik maak mij daar geen illusies van, het leven heeft mij momenteel getrokken in de loterij van first world problems en kheb de grote prijs gewonnen.
Die heuristieken dat ge naar voorschuift zijn redeneringen waar ik mij vroeger in zou kunnen vinden; maar ik ben nu wel tot het besef gekomen dat voor mij een perfecte relatie niet bestaat, mss is het omdat ik geen kinderen wil en daarom gedoemd ben om elke keer die evolutionaire zever moet doorlopen tot mijn brein uiteindelijk genoeg is weggerot. Ik zie mezelf als een grote romanticus, en ik hou echt enorm van vrouwen en heb er oneindig veel respect voor; hoe ze denken, hoe ze met emoties omgaan (veel beter als mannen vind ik persoonlijk). Het probleem zit hem vooral in het feit dat ik gefascineerd ben door interessante persoonlijkheden. Mijn huidige vriendin was echt damaged beyond repair, hoeveel keer dat ik met haar op de spoed heb liggen maffen nadat ze zichzelf weer heeft opengesneden weet ik niet meer. Ik weet gewoon dat ik onbewust hou van intelligente vrouwen die niet om kunnen met de huidige maatschappij en daarom hun heil zoeken in de duistere dingens des levens. Mijn vriendin is nu ontwikkeld in een stabiele maar afhankelijke vrouw. Haar leven gaat goed maar ik merk da ze mijn bevestiging voor alles nodig heeft, terwijl ze vroeger zo onafhankelijk was en veel "wilde" beslissingen nam. Die aantrekking voor mij is nu weg, het is een bizarre obsessie mss maar ik thrive in duistere levens, ik hou er van om mensen te helpen met serieuze problemen; het zal wel te maken hebben met een ziekelijke drang naar waardering die daar uit voortvloeit ofzo; wss ook de redenen waarom ik psycholoog ben van opleiding.
Het andere meisje heeft wel al deze eigenschappen, ze is zeer onafhankelijk (toen ze mij vertelt had dat ze alleen 2 maanden door india is getrokken als 21 jarige stond ik echt perplex en had ik een gevoel van totale 'awe'), heeft duidelijke emotionele problemen, etc...
Omgekeerd is dat ook de reden waarom die meisjes op mij vallen, ik kan enorm goed om met mensen hun duistere kant; haar huidig lief (mijn maat) kan daar absoluut niet mee om, wat duidelijk hun relatie kwetsbaar maakt.
Ten slotte kom ik dan tot de conclusie dat dit geen basis is om een levenslange relatie mee op te bouwen, immers eenmaal mensen hun problemen oplossen worden ze saai en voorspelbaar in mijn ogen.
Vandaar dat tha_non haar tips, die je te theoretisch en helemaal niet haalbaar vindt, vooral focussen op het overwinnen van dat machteloosheidsgevoel. Je kan heus wel die tips volgen hoor mocht je dat willen; je kan ergens anders verblijven voor een korte periode (vrienden genoeg die je wel even in huis zouden willen nemen vermoed ik, net zoals ouders of schoonouders), je kan zeggen tegen die andere vriendin dat je afstand wil nemen van haar, je kan praten met je vriendin over eventueel te ondernemen stappen om dat contact met die andere vriendin te verbreken (toon je ineens dat je wil vechten voor je relatie), etc.
Machteloosheid is daarentegen wel een heel gemakkelijk excuus, "ik heb geen controle, het is god's wil!"
Een jaar of 2 geleden ging ik hier een veel langere post van maken die helemaal niet zo aanvallend zou overkomen, maar ondertussen heb ik geleerd dat mensen in uw situatie uiteindelijk toch doen wat ze willen en het posten van hun "probleem" hier equivalent is aan het schrijven van een brief en deze dan verbranden. Beeld je anders gewoon in dat alles hierboven veen genuanceerder en empathischer leest dan hoe het er nu staat.


Ge hebt een goede relatie, zo te lezen een goed en mooi meisje, waarom zou ge dat allemaal opgeven voor iets dat u op dit moment emotioneel uitdaagt, maar u misschien even snel laat zitten voor de volgende die wat aandacht geeft?