Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 25

Boom stam zei:

Afspreken en op date gaan, uit het niks, met haar ex terwijl wij nog een relatie hadden. Ik wist van niks en toen ik het uiteindelijk van anderen te horen kreeg, was er volgens haar ook zogezegd niks van waar. Tot het dan enkele weken later gedaan was en ze er onmiddellijk mee samen was. Ze heeft dan ook alles toegegeven, dat ze dus wel degelijk gelogen had over die afspraakjes en dat ze onverwacht gekust hadden. Achteraf ook via via te horen gekregen dat er al heel wat meer gebeurd dan wat ze mij verteld heeft, maar dat blijft ze ontkennen.

Klik om te vergroten...

En waarom zou ge daar nog een (toekomstige) vriendschapsband mee willen ?

Hoewel ik er de eerste maanden niet veel meer van moest weten, vond ik het wel lastig dat heel die situatie nooit echt uitgeklaard was. Dat is nu uiteindelijk, na haar een half jaar niet te zien of horen, wel min of meer gebeurd en aangezien ik haar zeer regelmatig zal tegenkomen (en wie weet haar toekomstig lief dan ook) wil ik toch proberen om er normaal tegen te doen. Alles is wel wat bekoeld ondertussen. Ik zal haar zeker niet zomaar vergeven en doen alsof er niets is gebeurd, maar wij hebben een gedeelde vriendengroep (gelukkig heb ik er nog enkele anderen ook en zit ik dus niet altijd bij deze) en het zou gewoon akward zijn als ik haar bv. altijd zou moeten negeren. Ik hoef daar geen hele gesprekken meer mee te voeren, maar ik wil nog wel in haar buurt kunnen komen, al dan niet toevallig, zonder dat ik de goesting heb om mijn pint tegen haar hoofd te smijten.

Nuttiez zei:

Zijn er hier nog mensen die in hun vriendengroep 'vrienden' hebben die als ze een lief hebben niets meer van zich laten horen? Al 2 man heeft het gewoon laten afweten zodra ze een lief hebben. 1 laat gewoon helemaal niets van zich horen, den andere zit altijd bij zijn lief als we een pint gaan pakken . En dan als het gedaan is met hun lief willen ze terug absoluut elk weekend weer meegaan na die bv. 6 maanden niet gehoord te hebben? Ik erger mij daar soms echt aan.

Er zijn genoeg mensen in de vriendenkring die ook een lief hebben maar elk weekend wel paraat staan voor pinten te pakken. Er is er ook 1 en die ga nooit mee zonder da zijn vriendin erbij is Als zijn lief geen goesting heeft voor weg te gaan dan gaat hij ook niet weg.

Akkoord dat ge graag in het weekend bij uw lief zit, maar daarvoor alles en iedereen te laten vallen?

Klik om te vergroten...

Zwijgt me dervan

Kan hier ook pagina's vol rage & ergernissen over schrijven...

Der gaan der een paar in een serieus zwart gat vallen, moest het ooit gedaan zijn
Als ge altijd maar oog voor 1 persoon hebt, moete ni verwachten da de rest er nog is, als ze wegvalt.

I'm one of them, ....

xTechneut zei:

Der gaan der een paar in een serieus zwart gat vallen, moest het ooit gedaan zijn
Als ge altijd maar oog voor 1 persoon hebt, moete ni verwachten da de rest er nog is, als ze wegvalt.

Klik om te vergroten...

En wat doet ge dan als de vriendin van uw (karakterloze) vriend sterft? (jaja WCS)
Zijt ge dan wel terug vriend? Of is het dan ook van 'told you so'?

Ik vermoed dat de meeste onder jullie niet ouder zijn dan 25 mag ik hopen?
Ik hoop dat jullie beseffen dat ge (hopelijk) uiteindelijk toch een vrouw gaat vinden waarmee ge u leven wilt delen, en dat die dus ooit boven uw vrienden gaat komen te staan. En dat ge daarmee al dan niet kinderen gaat willen en een huisje delen. En dat jouw vrienden hetzelfde gaan doen, en jullie onvermijdelijk veel meer tijd met je vriendin gaan doorbrengen dan met je "bro's". Dit alles sluit niet uit dat bestaande vriendschappen onderhouden blijven, alleen niet zo veeleisend als ze hier opgeworpen worden. En dat je nog steeds op elkaar kan rekenen als ook de meer gesettelde relatie ooit stukloopt.
Fin swat, ik dacht ook in die zwart wit termen in mijn tienerjaren dus moet ik niet te hoog van de toren blazen, maar het is grappig om zien hoe naïef hier nog gedacht wordt door sommigen.

attimos zei:

Ik vermoed dat de meeste onder jullie niet ouder zijn dan 25 mag ik hopen?
Ik hoop dat jullie beseffen dat ge (hopelijk) uiteindelijk toch een vrouw gaat vinden waarmee ge u leven wilt delen, en dat die dus ooit boven uw vrienden gaat komen te staan. En dat ge daarmee al dan niet kinderen gaat willen en een huisje delen. En dat jouw vrienden hetzelfde gaan doen, en jullie onvermijdelijk veel meer tijd met je vriendin gaan doorbrengen dan met je "bro's". Dit alles sluit niet uit dat bestaande vriendschappen onderhouden blijven, alleen niet zo veeleisend als ze hier opgeworpen worden. En dat je nog steeds op elkaar kan rekenen als ook de meer gesettelde relatie ooit stukloopt.
Fin swat, ik dacht ook in die zwart wit termen in mijn tienerjaren dus moet ik niet te hoog van de toren blazen, maar het is grappig om zien hoe naïef hier nog gedacht wordt door sommigen.

Klik om te vergroten...

+1

Veel mensen denken dat ze het doen voor de vriendschap maar eigenlijk zijn ze zeer egocentrisch bezig.
Je vriendin/vrouw is een belangrijk persoon, je levenspartner. Een goed evenwicht vinden tussen je vrienden enerzijds en je partner anderzijds is dus de boodschap. In mijn vriendengroep hebben we het opgelost door gewoon altijd mét onze partners af te spreken. Komt goed uit omdat we allemaal goed overeen komen. Is er al eens iemand niet bij, of voor een langere periode weg, is dit nu ook niet zo erg. We zijn allemaal op een punt gekomen dat we dit soort dingen wel begrijpen. Niet dat we die persoon dan 'opgeven'. Uiteindelijk komt er gewoon een soort evenwicht in de relaties onderling waar er met sommige mensen wat meer en met andere mensen wat minder wordt afgesproken. Mensen komen en gaan en dit is de normale gang van zaken. Er komt een moment in het leven dat je vriendenkring wat kleiner wordt. Dit is normaal (en hoeft bovendien ook niet slecht gepercipieerd worden, dit kan ook zijn voordelen hebben).

Een goed evenwicht dient inderdaad gevonden worden. Het helpt natuurlijk wel dat de vriendinnen van je vrienden ook een leven hebben. Wij zijn met een vriendengroep van 7 man waarvan 5 man een lief hebt waarvan sommige al meer dan 10 jaar en wij zien elkaar gemiddeld 2 keer in de week. 1 persoon zijn vriendin heeft geen vriendinnen en hij moest soms passen. Ik vind dat mooi dat we dat zo kunnen doen, we gaan ook nog jaarlijks snowboarden met de jongens en hebben afgesproken dat we die jaarlijkse traditie in stand gaan proberen te houden.
Met een andere vriendengroep zijn de vrouwen er altijd bij, dat is zo gegroeid omdat we elkaar allemaal hebben leren kennen in het middelbaar en de vrouwen ook vrienden zijn. Dat macheert even goed al is het voor mij in die groep als single soms wel saaier

Pieter3770 zei:

Hetzelfde als bij mij dus ongeveer na een relatie van 6 jaar. Naam van een nieuwe collega die ik meer en meer hoorde, "niks om me zorgen over te maken" als ik er naar vroeg, ineens komt ze wenend thuis dat ze gekust had en verliefd geworden was, 1 week later mij definitief gedumpt "maar had niks met die andere te maken"...2 weken later waren ze samen en ik gewist uit haar leven.
Momenteel gewoon helemaal geen contact meer (en maar best), maar toen contact nog noodzakelijk was (afhandelen appartement enzo) was ik behoorlijk bot en nors. Als dat al niet meer mag. Voel je absoluut niet schuldig.

Klik om te vergroten...

Alleen toen? Volgens mij ben je dat wel vaker.
Nee hoor is maar om te lachen.
Wel vreselijk man, om zoiets mee te moeten maken. Er maar 2 weken over doen om 6jaar weg te wissen? Bah...
Ik weet niet of het lang geleden is nog maar pas maar toch veel sterkte hoor.

Boom stam zei:

Afspreken en op date gaan, uit het niks, met haar ex terwijl wij nog een relatie hadden. Ik wist van niks en toen ik het uiteindelijk van anderen te horen kreeg, was er volgens haar ook zogezegd niks van waar. Tot het dan enkele weken later gedaan was en ze er onmiddellijk mee samen was. Ze heeft dan ook alles toegegeven, dat ze dus wel degelijk gelogen had over die afspraakjes en dat ze onverwacht gekust hadden. Achteraf ook via via te horen gekregen dat er al heel wat meer gebeurd dan wat ze mij verteld heeft, maar dat blijft ze ontkennen.

Klik om te vergroten...

Hier nog zo'n gevalletje. Ik vind vreemdgaan zo erg he.
Ugh...


Moet er voorts niet aan denken om een vriend te hebben die 24/7 aan mijn nek hangt.
Hoe lief of graag ik hem ook heb, het is zowel voor hem als voor mij belangrijk om je eigen contacten te hebben en die dan ook te onderhouden. Samen of alleen, maakt niet uit.
Lijkt me vreselijk om afhankelijk te moeten zijn van mijn vriend om me 24/7 te entertainen.
Zolang het er niet over is en dat moet ieder voor zichzelf bepalen wanneer het zover is, heb ik er geen probleem mee hoor. Zo geraak je niet in een sleur en heb je ne keer wat anders te vertellen wanneer je 's avonds tegen elkaar aankruipt in de zetel.

Heb nooit begrepen wat mensen bezielen die na het starten van relatie alles en iedereen als een zak hooi dumpen. Vrienden zijn sowieso zwaar overrated want als je al je goede vrienden die er altijd voor je zijn, onvoorwaardelijk kunt tellen op 1 hand dan zijn dat er al veel.
Maar je eigen hobby hebben en paar mensen waarmee je af en toe leuke dingen doet is toch echt belangrijk, ongeacht je leeftijd o.i.d.

Myllan zei:

Alleen toen? Volgens mij ben je dat wel vaker.
Nee hoor is maar om te lachen.
Wel vreselijk man, om zoiets mee te moeten maken. Er maar 2 weken over doen om 6jaar weg te wissen? Bah...
Ik weet niet of het lang geleden is nog maar pas maar toch veel sterkte hoor.

Klik om te vergroten...

Haha, ik ben nochtans de vrolijkheid zelve normaliter. Jij haalt dat blijkbaar goed in me naar boven!

31 januari is 't 1 jaar geleden.
Het was op het ziekelijke af hoe die echt alles volledig wiste alsof die 6 jaar nooit iets voorgesteld hadden. Na 1 week had ze een afspraak geregeld met een immokantoor ivm de verkoop van ons appartement en na 2 weken was de inboedel al verdeeld.
Dat de relatie voorbij is ben ik wel mee in 't reine, maar slechte gedachtes over de manier waarop schieten me nog geregeld te binnen.
Het hielp ook niet dat zij de verantwoordelijkheid dan nog op mij probeerde te steken omdat ik te lang getreuzeld zou hebben met trouwen en kinderen.

Soit, ik troost me met de gedachte dat 't niet aan mij lag.

Het is logisch dat partners veel sterker naar elkaar toegroeien naarmate de jaren vorderen en ook afspreken met een vriendengroep is dan meestal een hoopje koppels bij elkaar (en dan nog enkelingen die nog niemand hebben gevonden). Toch vind ik het belangrijk dat je als koppel nog altijd bestaat uit twee mensen. Je hebt inderdaad van die koppels die of samen weg gaan, of niet weg gaan. Ergens zie ik daar wel een tragedie in omdat je in zo'n relatie weinig autonomie krijgt. 't Ligt niet aan mij om andere mensen daarover aan te spreken, maar ik zou me verdomd onvrij voelen als mijn partner zou eisen dat we iedere vrije seconde samen moeten spenderen.

Pieter3770 zei:

Haha, ik ben nochtans de vrolijkheid zelve normaliter. Jij haalt dat blijkbaar goed in me naar boven!

31 januari is 't 1 jaar geleden.
Het was op het ziekelijke af hoe die echt alles volledig wiste alsof die 6 jaar nooit iets voorgesteld hadden. Na 1 week had ze een afspraak geregeld met een immokantoor ivm de verkoop van ons appartement en na 2 weken was de inboedel al verdeeld.
Dat de relatie voorbij is ben ik wel mee in 't reine, maar slechte gedachtes over de manier waarop schieten me nog geregeld te binnen.
Het hielp ook niet dat zij de verantwoordelijkheid dan nog op mij probeerde te steken omdat ik te lang getreuzeld zou hebben met trouwen en kinderen.

Soit, ik troost me met de gedachte dat 't niet aan mij lag.

Klik om te vergroten...

Haha ja oke sorry dan, zal het nooit meer doen. Weet wel niet hoe ik erin slaag omdat naar boven te halen maar goed.
Bijna een jaartje geleden dus.
Ik kan me er eerlijk gezegd niets bij voorstellen. Ik bedoel hoe slaag je erin om 6 jaar al na 1 week te vergeten?
Ben zelf bijna 14 maanden na de breuk van een 4 jaar durende relatie er nog steeds niet helemaal over...
Jouw pijn, gedachtes en gevoelens over de manier waarop alles is gegaan kan ik me dan weer wel inbeelden. Heb het nog nooit meegemaakt maar kan me wel voorstellen dat het ontiegelijk veel pijn moet doen...
Iemand die tot dit in staat is, zie ik zelfs na een huwelijk en kinderen met een ander aanpappen, om eerlijk te zijn.
Hield ze van je, dan had ze dit wellicht nooit gedaan.
Mss was ze niet meer verliefd op je of hield ze niet meer (genoeg) van je, wat natuurlijk altijd kan maar dat rechtvaardigt zo'n rotstreek nog altijd niet.
Op tijd aangeven dat het niet meer gaat is altijd beter dan ditte.

Ik vind (een volwassen) vriendschap sowieso eentje waarbij je van elkander weet dat je er bent als dat nodig is. En dat een zogezegd goede vriendschap niet afhangt van de frequentie en de activiteiten die je maandelijks (of wekelijks) doet.
Een vriendschap die constant beslag op je legt, schuldgevoelens berokkent of je laat kiezen tussen hen of je partner is imo toch geen vriendschap waar ik voor wil vechten .

Mijn beste vriendin woont al paar jaar samen, gaat fulltime werken, runt (samen) het huishouden en doet de verplichte familiebezoeken and so on. Dat zijn nog maar haar verplichtingen. Toen ik in dezelfde situatie zat verstond ik maar al te goed dat we elkaar niet wekelijks zagen of hoorden. Meestal was het 2x per maand eens weggaan.

Toen ik terug alleen was kon ik wel op haar rekenen. Het was voor mij niet belangrijk dat ze onze vriendschap zou bewijzen of bevestigen door vanaf dat moment met mij wekelijks iets te gaan drinken of what so ever, maar gewoon, dat als er echt iets was ik haar gerust mocht bellen of eens langsgaan (en omgekeerd ook natuurlijk). En dat was voor mij voldoende (al moet ik toegeven dat ik afwisselend met een aantal vriendinnen leuke dingen deed to take my mind off).

Ik heb nog wel single vriendinnen die het niet begrijpen dat anderen (met partner) niet altijd de mogelijkheid hebben om meteen op elk voorstel positief te reageren, dat een beetje afspreken met hun partner toch wat normaal is.

Ik ben de laatste om te beweren dat een relatie betekent dat je alles en iedereen moet opgeven (en ben ook geen afhankelijke vriendin), maar het is gewoon een kwestie van wat beter plannen en rekening houden met. En echte vrienden, imo, houden daar rekening mee of tonen daar begrip voor.

Al ben ik persoonlijk ook anders gaan redeneren met het 'ouder' worden en heb ik ontdekt in het verleden dat mijn echte vrienden niét degene waren waar ik wél elk weekend mee weg ging .

Myllan zei:

Hield ze van je, dan had ze dit wellicht nooit gedaan.
Mss was ze niet meer verliefd op je of hield ze niet meer (genoeg) van je, wat natuurlijk altijd kan maar dat rechtvaardigt zo'n rotstreek nog altijd niet. Op tijd aangeven dat het niet meer gaat is altijd beter dan ditte.

Klik om te vergroten...

Houden van is meestal niet het punt. Het respect opbrengen om ermee te wachten tot als de relatie over is, daar gaan vele mee in de mist. En het is het gebrek aan respect en bijgevolg het moedwillig kwetsen dat meer pijn doet, dan het eigenlijke bedriegen op zich imo.

attimos zei:

Ik hoop dat jullie beseffen dat ge (hopelijk) uiteindelijk toch een vrouw gaat vinden waarmee ge u leven wilt delen, en dat die dus ooit boven uw vrienden gaat komen te staan..... En dat jouw vrienden hetzelfde gaan doen, en jullie onvermijdelijk veel meer tijd met je vriendin gaan doorbrengen dan met je "bro's".
....het is grappig om zien hoe naïef hier nog gedacht wordt door sommigen.

Klik om te vergroten...

Ik ben dus toch nt de enige hier met een klare kijk erop, twerd tijd .

Tuinman zei:

Ik ben dus toch nt de enige hier met een klare kijk erop, twerd tijd .

Klik om te vergroten...

En ik ben ervan overtuigd dat jullie twee niet de enigen zijn (gelukkig maar).

Mus86 zei:

En echte vrienden, imo, houden daar rekening mee of tonen daar begrip voor.

Klik om te vergroten...

True. Dat geween of guilt trip gedoe heb ik echt geen zin in. Ik ben er als je me nodig hebt maar ik ga niet elke week mee naar weet ik veel waar om wat dan ook te bewijzen. En ja, soms heb ik meer tijd of minder tijd. Of meer zin of minder zin. Ik heb geen goesting in een vriend(in) die dan begint te wenen dat blablablazzzzz. Grow up, ik ween ook niet als ik hen een tijdje niet hoor, ondertussen zijn we groot genoeg dat we nog wel meer dingen te doen hebben en soms komt zo'n vriendschap dan eens op een laag pitje te staan. Kan zomaar gebeuren dat we maanden of jaren later elkaar weer superveel zien of eens een tijdje heel veel optrekken en dan heb ik geen zin in één of andere mokkende zage dat "ik nu niet moet afkomen" of whatever. Ik hang ook niet elke week aan hun mouw te trekken of ze komen spelen.

(Maar ik ben ook superonafhankelijk op dat vlak, ben zo ook al veel vrienden kwijt geraakt hoor, veel te introvert )

Kleine note, da ik da ook ni als guilt trip wil doen ofzo, en ik snap da perfect als mate zo een paar weke ni kunne.. Maar als ge een jaar lang u mate ni "kunt" zien? Yeah, no ...

Also, kben zelf 25 ... Allee nee, nog 2 weke ma soit, dast zelfde en u vrouw is uw levenspartner, sure, maar ge moet alletwee ook wel de bagage derbij pakken. En bij sommige mensen zijn hun vrienden net die "bagage" ook.

Kben gewoon ni zo'n fan van iemand een vriend noemen als ge daar ni op kunt rekenen en elkander zolang nimeer ziet da ge ni eens weet wa er gebeurd in hun leve

Nieuwjaar gevierd en nu wachten tot na de blok, is mijn vriendin nu echt de enigste dat wilt dat ik haar gerust laat tijdens haar blok of? In mijn vriendenkring is dat precies toch niet direct het geval.. Wel nu op zich respecteer ik het wel.

Mus86 zei:

En wat doet ge dan als de vriendin van uw (karakterloze) vriend sterft? (jaja WCS)
Zijt ge dan wel terug vriend? Of is het dan ook van 'told you so'?

Klik om te vergroten...

Als ge al zit te zagen, dat ge bekan geen vrienden meer hebt, en we geven de kans om af en toe is mee te gaan me of zonder vriendin, en ge krijgt altijd nee als antwoord... En zelf stelt hem ook nooit is iets voor, tja..

Nu zijn we der nog voor hem, maar miss is het binnen x weken/maanden/jaren al zoveel verwaterd...


Vriendschap blijft voor mij toch elkaar af en toe is ne x zien, en da moet ni ieder weekend zijn, maar ne keer per maand of een paar keer per jaar elkaar is zien is toch ni te veel gevraagd, of en passant is ne x binnespringe?

"en bro's before ho's" zever, benk ook ni me akkoord want uiteindelijk zoals ene hier zei, gade daar mee samenleven en evt kinderen krijgen, dus das normaal da die meer van u leven inpalmt.

Maar da geeft u het recht nog ni om de rest te verwaarlozen, en dan te verwachten da ze er allemaal terugstaan als u iets overkomt, tja... In tijden van nood leerde u echte maten kennen he, maar ge moet er ook nog voor zorgen da ge het waard zijt om maten te hebben.

Zo zou'k het ook nog gezegd kunnen hebben :

EvilSwordfish zei:

Kleine note, da ik da ook ni als guilt trip wil doen ofzo, en ik snap da perfect als mate zo een paar weke ni kunne.. Maar als ge een jaar lang u mate ni "kunt" zien? Yeah, no ...


Also, kben zelf 25 ... Allee nee, nog 2 weke ma soit, dast zelfde en u vrouw is uw levenspartner, sure, maar ge moet alletwee ook wel de bagage derbij pakken. En bij sommige mensen zijn hun vrienden net die "bagage" ook.


Kben gewoon ni zo'n fan van iemand een vriend noemen als ge daar ni op kunt rekenen en elkander zolang nimeer ziet da ge ni eens weet wa er gebeurd in hun leve

Klik om te vergroten...

Avondland zei:

Het is logisch dat partners veel sterker naar elkaar toegroeien naarmate de jaren vorderen en ook afspreken met een vriendengroep is dan meestal een hoopje koppels bij elkaar (en dan nog enkelingen die nog niemand hebben gevonden). Toch vind ik het belangrijk dat je als koppel nog altijd bestaat uit twee mensen. Je hebt inderdaad van die koppels die of samen weg gaan, of niet weg gaan. Ergens zie ik daar wel een tragedie in omdat je in zo'n relatie weinig autonomie krijgt. 't Ligt niet aan mij om andere mensen daarover aan te spreken, maar ik zou me verdomd onvrij voelen als mijn partner zou eisen dat we iedere vrije seconde samen moeten spenderen.

Klik om te vergroten...

Ding, ding, ding, winner here.