Vrij absurd allemaal.
En als je dit extrapoleert naar de toekomst...
*Brussel, Ministerie van Binnenlandse Zaken, 15 april 2035 06:17
Niemand van de meer dan 50 aanwezigen durfde te spreken in de grote coordinatiezaal. De volledige aandacht ging uit naar het muurvullende scherm, juist voor de stoel van de MiBiZa.
Verschillende status en datatabellen vormden kleurige patronen op de muur. Maar het meest opvallende was een constant herhalen van een 15 seconden durende opname waarin duidelijk te zien was hoe grote helicopters machinegeweer spuwend op de binnenplaats van een groot gebouwencomplex landen waarna de camera blijkbaar onklaar werd gemaakt.
Toen de MiBiZa sprak hield de zaal de adem in.
"Ik wil zelfs niet weten hoe dit is kunnen gebeuren. Ik wil niet weten hoe het luchtafweergeschut van de gevangenis buiten werking is gesteld.
Het enige wat ik nu wil weten is WAAR GODVERDOMME DIE 500 ONTSNAPTE GEVANGENEN NAARTOE GEGAAN ZIJN?!"
De stafchef van de politie had ondanks zijn vele dinstjaren moeite zijn zenuwen te bedwingen.
"Meneer. Volgens de laatste berichten zijn de helicopters op de legerbasis van Kleine Brogelm geland. De automatische verdedingen van het complex hebben de aanval niet kunnen aslaan. Gezien de snelheid van de ontplooiing kunnen we aannemen dat de basis in vijandelijke handen is."
Het nieuws sloeg in als een bom. De meerderheid van de aanwezigen had zich voornamelijk beziggehouden met de publieke opinie in plaats van de crisis. Maar nu ze beseften dat de ex-gevangenen de militaire wapendepots hadden veroverd werd de atmosfeer giftig van nervositeit.
De MiBiZa zuchtte.
"Er is maar één ding dat we kunnen doen. Stuur de Boswachters."
Verschillende mensen slaakten een ingehouden kreet. Een enkeling viel flauw.
Ondertussen was de MiBiZa opgestaan.
"Ik ben in mijn kantoor. Om mijn ontslagbrief te typen."
50 KM boven Kleine-Brogel, 15 april 2035 06:38
Het vliegtuig was bijna niet te onderscheiden van de kleuren van de ochtenlucht. Een zinloos vertoon van militaire inventiviteit op het vlak van adaptieve camouflagehuiden. Ook al waren er lange-afstands anti-lucht wapens op Kleine-Brogel, de gevangenen waren niet in staat de RADAR torens te bemannen. Zelfs een conventioneel vliegtuig zou veilig zijn geweest.
Maar de Boswachters deden nooit iets halfslachtig. Niet sinds de geweldadige oorlogen van de jaren 20 en hun rol in het vernietigen van de vijand.
Gedurende een halve seconde werd de pijlvorm van het vliegtuig duidelijk zichtbaar. Het was meer dan genoeg tijd om de 3 projectielen af te werpen.
3 projectielen die nu zonder vaart te minderen in de richting van de militaire basis vielen. In de richting van hun prooi.
Beneden op de grond liepen 500 geharde, meestal psychopatisch gestoorde ex-gevangenen rond met nieuw speelgoed. Ze hoopten dat ze al snel de kans kregen om hun afkeer van de maatschappij uit te leven op onschuldige politieagenten. En misschien op iets taaier voedsel.
Plots klinken er kreten. Hoog in de lucht zijn 3 duidelijke stipjes te onderscheiden. Iemand richte een verrekijker op de onverwachte indringers en kan concluderen dat het geen kinetische wapens zijn, tenzij de regering van plan was heel Nieuw-Vlaanderen weg te vagen.
Op enkele tientallen meters van de grond ontstaken de projectielen fusievlammen, om toch een beetje hun val te breken. Enkele oud-soldaten hadden al door wat er te gebeuren stond. Enkele van hen zette het op een lopen, de anderen schoten zich een kogel door het hoofd.
Voor de rest was het te laat.
Met een enorme knal boorden de cocons zich gelijktijdig in de grond op strategisch plaatsen binnen de basis.
Enkele seconden later hadden de koolstofvezel cocons zich ontvouwd en dan begon de hel voor de gevangenen.
Enkele salvo's miniraketten wierpen zich op verschillende stellingen die de ex-gevangenen al versterkt hadden. Tegen die tijd waren de Boswachters al aan hun moordpartij begonnen. Hun robotische benen waren ongevoelig voor diegenen die ze vertrapten wanneer die zich trachten over te geven.
Het team ontplooide zich als de perfecte militaire en bijna goddelijke drie-eenheid.
Hun diamanten schilden waren niet te penetreren, de enkele keren dat hun glasvezel zenuwen lang genoeg stopten met het geven van bewegingsorders aan de perfecte mechanische lichamen om de vijand toe te laten te schieten.
De 4 armen van elk van de boswachters zaaiden methodische dood en vernieling, gebruik makend van machinegeweren met explosieve kogels, laserwapens, plasma-granaten en andere instrumenten des doods.
De mini-genocide nam amper 5 minuten in beslag.
Na die korte periode was be basis bezaaid met 500 dode lichamen. Geen van de magazijnen was ook maar in de minste mate beschadigd, afgezien van enkele penetraties door nauw-bands laserwapens waar gevangenen hadden getracht zich te verschuilen voor het medogenloze geweld.
De commandant van het team, Boswachter 1, meldde aan het ministerie dat de situatie onder controle was.
Weer op de basis zou hij enkele extra trainingsmissies moeten inlassen.
De aanval had 13 seconden langer geduurd dan gepland.*
. Hoe is hij daar aangeraakt?
?
.
