Dagboek, ik ga vanwege een chronische ziekte een erg moeilijke periode tegemoet, aangezien ik ga stoppen met de medicatie die de dokter mij voorschrijft.
Ik zou graag mijn 1/2 (?) vrienden kunnen zeggen dat ik ze nodig heb, maar die willen me alleen via de telefoon spreken, en willen me niet bij hun thuis uitnodigen. Dus moet ik dat alleen doorstaan. Het kan zijn dat mijn lichaam een heel allergische reactie zal hebben op de plotse stopzetting met die medicatie, en ik hoop dat dat binnen de perken blijft. Ik ben echt bang, maar dan ook weer hoopvol, want als het werkt, zal ik bewezen hebben dat je niet alle problemen kunt oplossen met een pilleke.
Doch heb ik het zwaar gehad op mijn werk, mijn handen zijn kapot, mijn knieën en rug doen pijn, brandwondes, etc. Maar ik doe sowieso door. Ik heb concrete toekomstplannen, voor de nabije én de niet zo nabije toekomst. Ik moet, zal, wil ze waarmaken. Ook al gelooft niemand dat het kan. Ik zal hen verkeerd bewijzen. Ik heb geleerd naar niemand te luisteren die nog ademt. De stilte is de beste raadgever ter wereld. En mijn hart gaat akkoord. Het enige waar ik niet tevreden over ben, is dat mijn leesgedrag nog niet verbeterd is. Ik las vroeger 1 boek per 2 dagen, nu amper 1 per maand. Dat is pijnlijk, maar ik heb een rare manier om dat te compenseren: ik bekijk veel TV-series, en tesamen met die boeken die ik vroeger gelezen heb, kan ik in mijn eigen hoofd mijn eigen verhalen construeren.
Oja,
dank je lavake voor de PM's. Het is al jaren geleden dat iemand me nog zo netjes en beleefd heeft gepm'd via dit forum; en ik kan gewoon door de pc voelen dat je een goed mens bent die het beste voorheeft met iedereen. Hopelijk heb ik je niet doen schrikken door de negativiteit van mijn posts; maar zoals ik zei; mijn leven is enorm pijnlijk (en is dat altijd geweest), en ik verberg dat niet. Maar ik ben niet suicidaal. (alhoewel de dood mij enorm fascineert)