Archief - En dan nu, tijd voor poezie

Een proclamatie, een studentenvoorstelling.
Ouders op een rij of 5 achter mij in het auditorium.
Het losbollige meisje naast me.
Goeie God; ik voel elk afzonderlijk hormoontje smeken om haar te veroveren.

Ik kijk naar haar; ze kijkt indringend terug. Ze lacht!
Ze trekt even een gekke bek, maar gaat dan terug praten met de jongen aan haar linkerzijde.
Ik ben lichtjes teleurgesteld; en kijk terug naar het podium vooraan; waar er een soort woordspelletje gaande is: Er worden lange zinnen voorgelezen, en dan moet je ergens alle woordjes omcirkelen.

Ik kijk terug naar het meisje; en opeens is het alsof de aula leeg is! Ze heeft zacht, maar wild rood haar. Ze heeft zwarte oogschaduw en lippenstift aan. haar gezicht is zo intens dat ik erin mee gezogen word; en net als het me dreigt teveel te worden, lacht ze opnieuw. Hemels!
We babbelen heel kort met elkaar; afgewisseld met korte opstootjes van complete gestoordheid: Ik vraag haar om mee te komen met mij na de les, en begin gretig aan de bank te likken en grommende geluiden te maken.

- de voorstelling is gedaan -

M'n ouders lopen de trappen naar beneden, en ik wil ze zo vlug mogelijk van me weg krijgen! Ik ga zelfs niet meer mee; ik hoor hen nog wat zever roepen tegen m'n broer die even verschijnt langs de kant.
Ik blijf op de grasheuvel zitten, en ben blij dat ze weg zijn.

Nu keer ik terug naar het gebouw, dat volledig veranderd lijkt te zijn. Het is nu m'n basisschool; maar iedereen lijkt wel 20jaar.
Er is echter geen verwarring, ik ben vastberaden!
Ik loop door de fietsenstallingen en ik hoor vuurhaarden van stonede zang en muziek. Ik jodel eventjes mee: "It's aaaaaall a joooooooooke"

Ik wandel voorbij een hele groep mensen, en EINDELIJK: Daar is ze; ik voel me nu volledig warm worden vanbinnen.
Ze wordt echter meegesleurd door haar vriendin: zij probeerde m'n oogappeltje ervan te overtuigen dat ik slecht nieuws ben , en dat ze niet met mij mee mag gaan!

Ik neem dat ander meisje haar arm vast, en zeg oprecht: "Je hoeft je geen zorgen te maken, er zal niks gebeuren hoor!"
Ze antwoord: "Ik ben minderjarig, zij ook hoor!"
Ik ben verbaasd: "En dan? Ik ben ook minderjarig."

Maar dan lukt het m'n meisje om zich los te wrikken, en de boze vriendin geeft het op!
Nu staan we alleen op het schoolpleintje.
Tussen al de mensen.
Ik zie dat ze gelukkig is, en ik voel een storm van plezier en euforie aankomen.

Ze kijkt me aan met lieve, ondeugende oogjes en zegt:
"Ok, laat ons nu eens wat fun maken!"

Verblinding.
Waar de groetjes nooit stil liggen,
en niezen het hartje van de kers op de taart in de neus van de zalm best te pruimen is.

Treintje treintje, kom me dan halen;
alleen op het perron ?
Dat gastje denkt dat hij stoer is ?
Hmmm; toch niet.

Waar trekt de uitvlucht heen ?
Weg van hier ?
Waarschijnlijk .
Wie vraagt het ooit ?

Hé mijnheer de drug;
waar neem je me vanavond heen?
"Ver weg, mijn Zoon."
Ik ben opgelucht, heel opgelucht.

Blijdschap; verblijding, blije vogeltjes fluiten,
ik kan overal heen, ik kan alles aan.
Voor de volgende 10 uur.
Daarna is het terug naar af.

Oo, wat zielig, wat zielig.
Zie hem zitten tokkelen.
Toch niet toch niet.
Ik weet het en jullie niet.

Veel mensen vergeten een goede boodschap, vooral als men er geen gezicht, persoonlijkheid of charisma bij kunnen plaatsen. Iedereen zoekt, weegt af; maar blijkbaar weten heel weinig mensen nog iets zeker. We kennen materiële zekerheid, maar spiritueel staan we in kinderschoentjes en met een snottebel aan de neus. Nochtans hebben al verschillende mensen de deuren gevonden, geopend, en aangewezen. Iemand toont je het voor, en wat doe je? Interpreteren.
Ooit komt het, wanneer, dat bepaal je zelf.
Ik ben er zelf helemaal nog niet; maar ik voel aan dat het intens wordt.

- - -
"Wat een mooie omgeving hé ?"
(ironisch) "Ja, het is wel adembenemend."
"Het is een nachtmerrie!"
"Dat is zacht uitgedrukt op z'n minst"
"Ik weet wat er in je omgaat: 7/10 zocht je een plaats om overzicht te krijgen, een soort symbolisch punt in je leven, en voor de resterende 3/10 denk je nu na over zelfmoord."
"Ja, wel, dat kun je over veel mensen zeggen; volgens mij wil iedereen wel eens weg van deze plaats"
"Wat nu?"
"Ik weet het niet. Ik durf niet denk ik."
"Ik ook niet."
"Ik voel me hulpeloos, verlaten."
"Maakt niet uit; ik ga er in elk geval zijn voor jou hoor"
"Daar ben ik nog niet zo zeker van."
"sssssht... Luister"

...

En we klimmen samen op het avontuur; we lachen, we zijn onbezorgd. Niets houdt er ons nog tegen.
We kennen geen tegenslagen, we kennen geen angst.
We huppelen, hand in hand, door de straten heen.

Nooit weet ik wie of wat het is.

- - -

En dan zijn we terug hier.
hier en nu.
Ergens in de wereld, ergens in de geschiedenis.
Telkens ik mezelf een vraag stel;
is er nooit een zeker antwoord.

The white rabbit.
I need a rising sound!

12z.
De blauwe koningin,
strekt haar witte vleugels uit;
ze raakt me altijd net niet;
net niet in het hart.

Misschien iets wat mezelf tegenhoudt.
Toch raak ik telkens net iets dichter.
Mezelf een beter mens maken werpt z'n vruchten af.
Ik keek net in de spiegel;
en kwam tot de conclusie dat ik zeer tevreden ben met wat ik zie.
Een glimlachende jongen;
stilaan z'n weg vindend tussen allerlei onduidelijke gedachtengangen en afleidingen.

Wat komt morgen ?
Een feestje natuurlijk !
Het doet me een klein beetje hartzeer om te moeten concluderen dat mensen altijd een soort 'reden' nodig hebben om samen te komen; maar zelfs dat lijkt niet uit te maken.
Als het maar gebeurt.
Mensen die samen doorhebben dat de dagelijkse race eigenlijk een vlucht is van de realiteit; terwijl net dat het verwijt is dat de freaks overal ter wereld van beschuldigd worden.

Maar geen noodzaak voor deze rationele uitstapjes.
Dus rest er me nu de ongeschreven regel dat elk gedicht een passend einde moet hebben.
Fuck that.
Ik kan het zelf niet beter verwoorden als de zangeres die me nu verwent met haar woorden:

Because the line between,
Wrong and right,
Is the width of a thread,
From a spider's web.
The piano keys are black and white,
But they sound like a million colours in your mind.
(Katie Melua)

"Mag ik schuilen in je armen?"
Ik aarzel een klein beetje, maar stem dan in: "Tuurlijk"

Ik denk even om te vragen of er iets scheelt, een mens verschuilt zich als er een reden toe is.
Ik zeg echter niets, en sta even met haar in m'n armen.
We bewegen niet, en meer en meer ben ik ervan overtuigd dat er iets ergs aan de hand is.

"Ik voel me niet echt goed", zegt ze.
Ik twijfel even aan haar woorden, of ze geen grapje probeert uit te halen,
maar als ik haar gezicht zie, wordt de ernst duidelijk: ze kijkt gefronst, en beweegt vluchtig haar ogen, om dan haar terug tegen m'n borstkas aan te drukken.
"Ik voel me nogal slecht" dringt ze op het angstige toe aan.

Nu is alle twijfel weg, en ik hoef niet eens meer na te denken bij m'n woorden.
"Laat ons hier weggaan", zeg ik duidelijk en direct.

Eenmaal buiten zie ik hoe erg ze eraan toe is; Ze kijkt verward in elke richting, de omgeving bespeurend op nakend gevaar.

"Hey" - ik probeer dringend haar aandacht op mij te vestigen- "Laat ons even naar m'n kot gaan, het is er niet groot, maar we zullen daar eventjes schuilen".

We wandelen samen, pijlsnel naar m'n kot. In de lift probeer ik haar gerust te stellen: "Volgens mij is het het beste als je uit de stad bent, ik ga kijken op m'n pc waar er een rustig plekje is buiten stad, en dan bel ik een taxi."

"Probeer gewoon kalm te blijven, en dan gaan we naar een rustigere plaats, naar veiligere oorden."

Ze zegt niets, maar ik voel dat ze akkoord gaat, en we wandelen door de gang.
In m'n kot aangekomen, zet ik snel een meditatie-muziekje op, en geef haar een bekertje met fruitsap.

Voor het eerst zie ik terug een sprankeltje hoop in haar ogen...
"Dank je..."



_______________ (-projectie van paranoia op een illusie van liefde-)

@ Hmgrwngd
je schrijft goeie poezië ..

restect (=respect)

Waar ben ik ?
Niet op een plaats, ook niet in een soort tijdperk.

Daarnet, buiten vluchtig heen en weer gelopen.
Alsof ik de energie krijg om weg te lopen van dit alles.

...
Wat zijn toch al die fantasietjes, waarom moet ik me dingen in m'n hoofd voorstellen, die nooit gebeurd zijn?
Al die illusies, die nergens te bespeuren zijn als de realiteit zich aandient.
Dan schiet er van het heroïsche genie nog een klein stompje over?
Alleen zeker , sociaal onzeker ?

Misschien is het verlegenheid, misschien niet.
Misschien probeer ik teveel of net te weinig.

Diep vanbinnen weet ik dat ik niet alleen ben in m'n tekorten.
...

Een korte opstoot van euforie.
Muziek verzacht alles.

Willekeurige besluiten van vage theorieën dienen zich op.
De geur die katten op zich nemen werkt als een sociaal bindmiddel als meerdere mensen die kat aaien.
Wolkenslierten en blauwe lucht geven me het gevoel in een tekenfilm te zitten.

Ach, waartoe dienen die woorden ?
Nergens, maar ze komen steeds terug.
Maak van jezelf je beste vriend,
tuurlijk, maar wat als je soms jezelf niet enorm graag ziet?

Vervreemding van jezelf.
Rustig nu.

Voila, terug een stuk of 6 zeer , zeer persoonlijke stukjes. [Omda ik een tijdje afwezig geweest ben in deze thread ]

Het is echt hoe ik het wil hebben: Licht onduidelijk: Is het een droom, fictie of echt?
Ook structuur is er niet echt, net zoals in het echte leven gebeuren de overgangen soms abrupt, soms vloeiend.
Emoties door alles heen geweven.

Dusja, ben best wel trots op deze stukjes, zelfs al worden ze afgebroken door allerlei mensen hier. (zoals Parnakra bijv. die het wel weer niet zal kunnen laten om m'n gedichten te verbeteren op spellingsfouten of dergelijke...)

(nog eentje om het af te leren. )

Wie danst er nog uit vreugde ?
Wie klimt er op kleine verhoogjes om de wereld een kreet toe te werpen ?

Muren, kooien, korte afstanden.
Huizen zijn lelijke opvullingen tussen de natuur in.

De treinwagon was stil en sereen.
Ik zat wat neer te pennen in m'n boekje.
Een meisje schrok wakker van haar GSM,
maar direct daarna was alles weer rustig.

Ligt het aan mij?
Ben ik de onwetende, depressieve eenzaat?
Misschien.
Misschien is de wereld helemaal niet naar de knoppen.
Misschien is er hoop, liefde en geluk.
Of ben ik op de verkeerde plaatsen aan het zoeken?

Ik zoek in mezelf; en ik vind liefde.
Ik zoek bij anderen, en ik vind mezelf niet meer.
Wie moet ik zijn, hoe kom ik over?
Waarom kan ik het niet?

Bosjes mensen, puinhopen van fantasie.
Een been van Madonna, een arm van een reus.

Wie wacht,
wie ontkracht;
voor deze situatie
volledig weg.

Een gemis.
Dingen die ik mis.

Veel geld.


Minimalistische poëzie door GMotha. Klinkt allemaal beter vocaal voorgedragen aan een levend publiek.

Ik kan hier natuurlijk commentaar krijgen van pseudo-poëziekenners, maar dit voldeed aan alle ongeschreven regels. Zelfs 1 woord kan al poëzie zijn, de titel mag langer zijn. Tevens mag poëzie de draak met zichzelf steken, wat niet het geval is van mijn volgende meesterwerk:

Ode aan de geweldige.
GMotha.

Hmgrwngd zei:

Dat is omdat poëzie een bepaald soort vrijheid herbergt waar jij alleen nog maar kunt van dromen,
en dat stoot je af omdat je het zelf niet kan bereiken.

Klik om te vergroten...

Poezië is een kunstvorm, dus met andere woorden geen absolute waarheid. Het is ronduit belachelijk poëzie af te kraken, maar het is evenzeer belachelijk poëzie als HET enige pad voor elk mens naar het nirvana te beschouwen.
De vrijheid die poëzie herbergt is niet toegankelijk voor iedereen, maar kan dingen herbergen waar u bijvoorbeeld gene toegang tot hebt. En die vrijheid die u in poëzie vindt, kan een andere elders vinden.
Samengevat: Allemaal subjectief. Poëzie is niet absoluut.

Vroeger in de les Nederlands moesten we es een persoonlijk poetisch stukske schrijven... ne mens legt daar heel zijn ziel in en vindt het prachtig tot tranens toe! En dan krijgde een 6/10...

Pfff... sindsdien haat ik poezie...

Ooit voor nederlands een gedicht moeten schrijven.
Ik was gegaan voor een haiku aangezien da het kortst was.
'k Behoorde er mee tot de beste van de klas en ze hield het bij om voor te lezen voor de klas. -_-"
Had er like 5 min aan gewerkt.
Sindsdien heb'k nogal een lage dunk van men ndl leerkracht van vorig jaar...

Hmgrwngd zoals eerder gezegd..
Prachtig.

Nog steeds fan :]
Ben btw al uw gedichten in een wordfile aan't zette o//

TCF-Trip zei:

Hmgrwngd zoals eerder gezegd..
Prachtig.

Nog steeds fan :]
Ben btw al uw gedichten in een wordfile aan't zette o//

Klik om te vergroten...

Ik heb al een boekje of 2 vol schrijfsels en tekeningen.

Misschien moet ik een uitgever zoeken, lol.

Maar in alle eerlijkheid: ik vind de teksten veel passender in een lopend geheel; als je ze na elkaar bekijkt.
Dan kun je zo heel goe zien hoe mijn humeur evolueerde, wat ik beleefd heb, etc.
Apart zijn ze soms wat te abstract en moeilijker te begrijpen.

Hmgrwngd zei:

Ik heb al een boekje of 2 vol schrijfsels en tekeningen.

Misschien moet ik een uitgever zoeken, lol.

Maar in alle eerlijkheid: ik vind de teksten veel passender in een lopend geheel; als je ze na elkaar bekijkt.
Dan kun je zo heel goe zien hoe mijn humeur evolueerde, wat ik beleefd heb, etc.
Apart zijn ze soms wat te abstract en moeilijker te begrijpen.

Klik om te vergroten...

Toon eens een tekening? :]

Hmgrwngd zei:

Ik heb al een boekje of 2 vol schrijfsels en tekeningen.

Misschien moet ik een uitgever zoeken, lol.

Maar in alle eerlijkheid: ik vind de teksten veel passender in een lopend geheel; als je ze na elkaar bekijkt.
Dan kun je zo heel goe zien hoe mijn humeur evolueerde, wat ik beleefd heb, etc.
Apart zijn ze soms wat te abstract en moeilijker te begrijpen.

Klik om te vergroten...

Horen die tekeningen dan ook bij't geheel? Als illustraties bij de schrijfselen of als extra visuele poezie?
Anders moet ge eens een scan maken.

GMotha zei:

Horen die tekeningen dan ook bij't geheel? Als illustraties bij de schrijfselen of als extra visuele poezie?
Anders moet ge eens een scan maken.

Klik om te vergroten...

De tekeningen staan op zich.
Maar ik kan echt niet goed tekenen hoor; maar ik roei met de riemen die ik heb.

Tzijn vaak wat probeersels, of wat concepten en figuurtjes da ik neerpoot.

En heb geen scanner .

teken opnieuw in paint

en ik ben ook een fan van je

edit

ik schaam mij

ben jij zwammer of zwammeres?

vraag mij da al lang af ...

Je schrijft wel mooie dingen idd.

redwhizard zei:

teken opnieuw in paint

en ik ben ook een fan van je

edit

ik schaam mij

ben jij zwammer of zwammeres?

vraag mij da al lang af ...

Klik om te vergroten...

zwammer...

ik heb me er ook al stiekem op betrapt om enkele van Hmgrwngd's gedichte te kopiere nr een tekstbestand, hoewel ik niet echt iets voor poezie voel Maar toch, bij sommige stukken hebk wel een band en begrijp ik ongeveer welke gevoelens het stuk bij jou kan oproepen