Net de 'Bitterbynde'-trilogie uitgelezen van Cecilia Thornton. Man, wat voor een vreemde boeken zijn dat zeg, ik krijg er gelijk geen pak op wat ik ermee moet doen :/. Ik heb ze alleszins graag gelezen, daar niet van, maar heb er toch wel een beetje een wrang gevoel bij, zeker bij het laatste deel (de eerste twee vallen zeer goed mee en zijn zelfs relatief goed te noemen). De boeken zijn een soort kruising tussen fantasy en een sprookje (niet het soort onschuldige kindersprookjes die we allemaal kennen, maar de donkere sproken uit de hoogdagen van de gebroeders Grimm).
Ze lezen als een trein en ergens kunnen ze misschien 'origineel' kunnen genoemd worden, daar ik de mythologische invalshoek (=Keltische mythologie) nog niet overdreven veel heb weten gebruikt worden.
Wel jammer is dat de boeken, naarmate de verhaallijn zich ontvouwt, steeds meer en meer krijgen van generische pulp-fantasy: onwaarschijnlijke heldin moet de wereld redden van de 'duistere macht', wordt bloedmooi (al is dit in het begin niet zo), blijkt van adellijke afkomst, trouwt met de koning, ... Dat maakte het wel een pak minder interessant, ik bleef eigenlijk alleen verderlezen omwille van de Keltisch/Gaelische mythologische aspecten. Ook bijzonder ergerlijk is dat de hoofdpersoon zo ongelooflijk dwaas is, waardoor het moeilijk is om echt met haar mee te leven (aangezien ze zodanig koekerond is dat je nog vóór de dingen haar effectief overkomen al met de ogen zit te draaien terwijl de situatie en haar reactie erop beschreven wordt, zo voor de hand liggend is het).
Een laatste minpunt betreft dan het (oneigenlijke) gebruik van de Keltische mythologie zelf: in plaats van deze te interpreteren en aan te passen alvorens te gebruiken, worden hele brokken gewoon 'geleend'. Wezens en de legendes die hen omringen worden zonder al te veel boe of ba overgenomen - je kan letterlijk zowat van copypasten spreken, vgl. de 'each uisge' en 'yallery brown' waar alleen een paar onbelangrijke namen van mensen aangepast worden zodat het in de verhaalwereld past en de volledige legendes errond eigenlijk zonder al te veel boe of ba worden overgenomen.
Deze elementen worden dan in de wereld 'gesmeten'; er is m.a.w. geen integratie van de mythologische elementen met de wereld waarin ze leven. Wanneer je het verhaal leest en deze elementen tegenkomt krijg je meermaals het gevoel dat er iets niet klopt, dat hetgeen je leest onecht is (terwijl het de bedoeling van een verteller is om het verhaal zo te construeren dat het lijkt alsof het wél echt is). Dat is zeer zeker jammer, want het verhaal had zoveel meer kunnen zijn indien over die elementen nagedacht was geweest en een werkelijke poging was gedaan ze goed in het verhaal aan te passen, in plaats van ze zomaar in te plooien.
)
