Archief - De algemene "Ik-lees-deze-manga's"-thread
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
ad:Doggiedog
Legacy Member
Noblesse 151:
Hahaha, most epic death ever! xD Ik had enkele minuten nodig om te bekomen. :')
En ook Trace eens uitgeprobeerd. Mja, het begin was (erg) goed, hoewel ge wel niet goed wist wie er nu precies het hoofdpersonage was. Ik heb dan maar gegokt op mister Beggar, wat een goede gok bleek te zijn. Het einde vond ik echter zwaar teleurstellend. Het échte probleem wordt nooit echt opgelost, in de plaats komt er een ander probleem die zo eens in het begin en wat verder in het verhaal af en toe als plot device gebruikt werd en werd het plots hét grote probleem dat iedereen gezellig samen eens moest oplossen. En ik had al van in het begin zien aankomen dat dat "mysterieuze kind" als plotkai no jutsu ging gebruikt worden. Tsk, het was beter geweest als het verhaal gewoon een slecht einde had gehad. Het einde bevatte gewoon teveel gelukkige toevalligheden en kwam over als iets dat de auteur snel in elkaar bokste om het verhaal toch goed te laten aflopen. Ik ben zwaar ontgoocheld.
DEATH BY STRAWBERRY!
En ook Trace eens uitgeprobeerd. Mja, het begin was (erg) goed, hoewel ge wel niet goed wist wie er nu precies het hoofdpersonage was. Ik heb dan maar gegokt op mister Beggar, wat een goede gok bleek te zijn. Het einde vond ik echter zwaar teleurstellend. Het échte probleem wordt nooit echt opgelost, in de plaats komt er een ander probleem die zo eens in het begin en wat verder in het verhaal af en toe als plot device gebruikt werd en werd het plots hét grote probleem dat iedereen gezellig samen eens moest oplossen. En ik had al van in het begin zien aankomen dat dat "mysterieuze kind" als plotkai no jutsu ging gebruikt worden. Tsk, het was beter geweest als het verhaal gewoon een slecht einde had gehad. Het einde bevatte gewoon teveel gelukkige toevalligheden en kwam over als iets dat de auteur snel in elkaar bokste om het verhaal toch goed te laten aflopen. Ik ben zwaar ontgoocheld.
lloerdy
Legacy Member
City Hunter V.1 - V. 14
Dit was mijn eerste franse manga-aankoop sinds nekomimi (6-7 jaar geleden) en tot mijn grote vreugd mocht ik al vaststellen dat lezen in frans dankzij mijn job een tweede natuur is geworden. Mijn frans is verre van perfect, maar slechts zelden worden er termen gebruikt die ik niet versta of niet kan afleiden.
Dat terzijde, ik moet toegeven dat ik sinds kindsbeen een fan ben van de City Hunter anime en bij het lezen van de eerste paar volumes merkte ik op dat ik heimwee had naar veel van de zaken die de animereeks zo geweldig maakten, maar die nu eenmaal niet in zo'n boekje kunnen geperst worden. De prachtige muziek en de sfeer die ermee geschept werd, de timing van de humor,... Zeker de eerste paar volumes had ik het moeilijk. De humor kwam traag op gang, ik kende de verhalen en ze waren niet zo bijster interessant, Maar ergens rond volume 7-8 is daar verandering in gekomen!
Bovendien bevat de manga ook een heel aparte vorm van humor (die ze niet hebben overgenomen in de anime). Ik wist dat Ryo vrouwengek was, maar het minste dat hij in de manga geconfronteerd wordt met een knappe vrouw wordt een groot deel van het plaatje gevuld met zijn spontane erectie in zijn broek.
De eerste paar volumes denk je dat ze echt enorm overdrijven met het aantal dergelijke grappen, maar vlug genoeg begrijp je dat er gewoon niet genoeg zo'n grappen kunnen zijn
Tsukasa Hojo houdt de penisgrappen dan ook origineel genoeg! Ik heb Ryo al gaten weten maken in muren met zijn penis, 100kg weten opheffen met zijn penis, zichzelf zien opheffen met enkel zijn penis,... Hell, ik heb dat ding zelfs al kogels zien ontwijken! En dat alles zonder dat ding zelfs uit z'n broek te halen
De humor evolueert echt naarmate de reeks vordert, het is dezelfde soort humor, maar ze wordt continu anders en op compleet onvoorspelbare manieren uitgewerkt.
Het enige nadeel van de humor is dat de grappen altijd een aanzet hebben, maar het plaatje van de grap zelf is zo groot dat ze onmiddellijk de aandacht trekt. Als ik daarna het voorgaande lees glimlach ik wel even omdat ik de grap dan begrijp, maar schaterlachen komt er niet zoveel van omdat ik al weet hoe het gaat aflopen. (wat misschien een geluk is want ik lees het vaak al 'ns op de trein) Toen ik Ryo zijn stijve penis ineens zag uitwijken voor een aankomende kogel lag ik dan wel weer een paar minuten plat van het lachen :-]
Deze manga is 25 jaar oud, maar de tekenstijl was zijn tijd ver voor. De tekenstijl van de personages toont voor mij ook dat anime-personages geen ogen met een diameter van 15 cm moeten hebben om sterke emoties te laten overkomen.
Tsukasa Hojo is ook de koning in het onnozele bekken tekenen Ik lach nog het hardst met het gezicht van Ryo als hij geslagen wordt door kaori of een andere vrouw En de gezichtsuitdrukkingen zijn zelden hetzelfde.
Dit was voor mij letterlijk een manga die met het volume beter en beter werd! op vlak van humor wordt hij steeds uitbundiger, de verhalen (hoewel enigszins repetitief) worden spannender en zelfs de tekenstijl wordt iedere keer beter. Daardoor wordt het ook moeilijker om te stoppen met lezen éénmaal mijn trein zijn bestemming bereikt heeft.
Deze manga is zo'n 25 jaar geleden gemaakt en ik krijg heimwee naar tijden voor al die "moe" of "kawaii"-zever (een trend in manga/anime die ik nooit gesnapt heb). De verhaallijnen van sommige hedendaagse manga zijn enorm sterk, bevatten enorm veel originaliteit, maar de sfeer van een manga/anime zoals City Hunter kan geen enkel reeks van vandaag nog benaderen. Dergelijke manga maken ze echt niet meer...
Ik heb laatst de eerste 19 volumes van een niet nader genoemd persoon overgekocht voor een prikje. Waarom iemand deze schatten zou verkopen gaat mijn primitieve brein te boven! :-]
Dit was mijn eerste franse manga-aankoop sinds nekomimi (6-7 jaar geleden) en tot mijn grote vreugd mocht ik al vaststellen dat lezen in frans dankzij mijn job een tweede natuur is geworden. Mijn frans is verre van perfect, maar slechts zelden worden er termen gebruikt die ik niet versta of niet kan afleiden.
Dat terzijde, ik moet toegeven dat ik sinds kindsbeen een fan ben van de City Hunter anime en bij het lezen van de eerste paar volumes merkte ik op dat ik heimwee had naar veel van de zaken die de animereeks zo geweldig maakten, maar die nu eenmaal niet in zo'n boekje kunnen geperst worden. De prachtige muziek en de sfeer die ermee geschept werd, de timing van de humor,... Zeker de eerste paar volumes had ik het moeilijk. De humor kwam traag op gang, ik kende de verhalen en ze waren niet zo bijster interessant, Maar ergens rond volume 7-8 is daar verandering in gekomen!
Bovendien bevat de manga ook een heel aparte vorm van humor (die ze niet hebben overgenomen in de anime). Ik wist dat Ryo vrouwengek was, maar het minste dat hij in de manga geconfronteerd wordt met een knappe vrouw wordt een groot deel van het plaatje gevuld met zijn spontane erectie in zijn broek.
De eerste paar volumes denk je dat ze echt enorm overdrijven met het aantal dergelijke grappen, maar vlug genoeg begrijp je dat er gewoon niet genoeg zo'n grappen kunnen zijn
Tsukasa Hojo houdt de penisgrappen dan ook origineel genoeg! Ik heb Ryo al gaten weten maken in muren met zijn penis, 100kg weten opheffen met zijn penis, zichzelf zien opheffen met enkel zijn penis,... Hell, ik heb dat ding zelfs al kogels zien ontwijken! En dat alles zonder dat ding zelfs uit z'n broek te halen
De humor evolueert echt naarmate de reeks vordert, het is dezelfde soort humor, maar ze wordt continu anders en op compleet onvoorspelbare manieren uitgewerkt.
Het enige nadeel van de humor is dat de grappen altijd een aanzet hebben, maar het plaatje van de grap zelf is zo groot dat ze onmiddellijk de aandacht trekt. Als ik daarna het voorgaande lees glimlach ik wel even omdat ik de grap dan begrijp, maar schaterlachen komt er niet zoveel van omdat ik al weet hoe het gaat aflopen. (wat misschien een geluk is want ik lees het vaak al 'ns op de trein
) Toen ik Ryo zijn stijve penis ineens zag uitwijken voor een aankomende kogel lag ik dan wel weer een paar minuten plat van het lachen :-]Deze manga is 25 jaar oud, maar de tekenstijl was zijn tijd ver voor. De tekenstijl van de personages toont voor mij ook dat anime-personages geen ogen met een diameter van 15 cm moeten hebben om sterke emoties te laten overkomen.
Tsukasa Hojo is ook de koning in het onnozele bekken tekenen
Ik lach nog het hardst met het gezicht van Ryo als hij geslagen wordt door kaori of een andere vrouw En de gezichtsuitdrukkingen zijn zelden hetzelfde.Dit was voor mij letterlijk een manga die met het volume beter en beter werd! op vlak van humor wordt hij steeds uitbundiger, de verhalen (hoewel enigszins repetitief) worden spannender en zelfs de tekenstijl wordt iedere keer beter. Daardoor wordt het ook moeilijker om te stoppen met lezen éénmaal mijn trein zijn bestemming bereikt heeft.
Deze manga is zo'n 25 jaar geleden gemaakt en ik krijg heimwee naar tijden voor al die "moe" of "kawaii"-zever (een trend in manga/anime die ik nooit gesnapt heb). De verhaallijnen van sommige hedendaagse manga zijn enorm sterk, bevatten enorm veel originaliteit, maar de sfeer van een manga/anime zoals City Hunter kan geen enkel reeks van vandaag nog benaderen. Dergelijke manga maken ze echt niet meer...
Ik heb laatst de eerste 19 volumes van een niet nader genoemd persoon overgekocht voor een prikje. Waarom iemand deze schatten zou verkopen gaat mijn primitieve brein te boven! :-]
Madmaarten
Legacy Member
maar die laatste tijd komt er amper iets uit van het vervolg (of alternatieve verhaaallijn)
wat wel jammer is
chaser is trouwens redelijk vet
had ik al eens vermeld.. maar ik vermeld het nog eens
lijkt een beetje op noblesse, maar kwa verhaal neigt het meer naar trigun.. denk ik
wat wel jammer is
chaser is trouwens redelijk vet
had ik al eens vermeld.. maar ik vermeld het nog eens
lijkt een beetje op noblesse, maar kwa verhaal neigt het meer naar trigun.. denk ik
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.