Dat is het plan. De kindjes moeten op de eerste plaats komen. Zij zullen sowieso de grootste dupe zijn.
Een gewone relatie met ups en downs. De laatste weken leefden we wel wat naast elkaar, maar niks waarover ik mij zorgen moest maken.
Ik zag het écht allemaal nog goed komen dit weekend. Ze heeft mij toch goed bij mijn kloten.
Ja inderdaad, ze speelde graag eens samen/alleen enzo.
Maandag stuurde ik nog dit naar Praga:
Ik zag het ergens nog goedkomen, maar ja...
Maar nogmaals: hoe klein de signalen ook zijn die je partner uitstuurt, praat erover. Mijn vrouw is/was geen prater en ik zit nu met de gevolgen omdat ik het een en ander weg lachte.
Moest ze op tijd gezegd hebben dat het écht genoeg is en er eens gepraat moest worden, zat ik hier nu niet te typen met een bleitsmoel. Ze moest mij bij mijn nekvel gepakt hebben om te praten.
Daar waar ze zondag en maandag nog zei dat ze ging proberen om het huwelijk te redden, is ze dinsdag plots van gedacht veranderd. Een pak gekocht huis, 2 schatten van kinderen... 't Valt zwaar.
Zeker omdat de grootste stappen in je leven geleidelijk aan gebeuren. Je trouwt, je krijgt een eerste kindje, je krijgt een tweede kindje, je koopt een huis... Allemaal leuke herinneringen door de jaren heen. En dat wordt kapotgemaakt door iets wat ze een scheiding noemen. Niet geleidelijk aan, maar alles in 1 keer wordt u afgepakt.
Ik zag het écht in de verste verte niet aankomen. Dat wij gingen scheiden? Onbestaande!
Sorry, maar 't zit écht diep.