Elvenking zei:
Euh, een prof filo heeft ooit eens een paper geschreven over de filosofie in Metal Gear Solid 2. 'nuff said?
niet echt. de waarde van de mgs games ligt voor mij vooral in hun self awareness en het doorbreken van de 4e muur. Dat vond ik het meest interessante aan een game als MGS2, niet het plot van de game zelf. Ook het concept van het vervangen van de geliefde protagonist door een nieuw personage vond ik ballsy en gedurfd. Het hele gedoe rond de Patriots en meme theory is dan misschien wel ingewikkeld, maar als verhaal uiteindelijk niet geslaagd, vooral door de methode die gehanteerd wordt om dit over te brengen.
Het probleem dat Kojima heeft is dat zijn methode van verhalen vertellen in games redelijk archaisch is. Ellenlange cutscenes doen het voor mij niet meer. Er zijn al games geweest die tonen dat je van het unieke in het medium gebruik kan maken om iets te brengen dat narratief gezien veel interessanter is. Verhaal door gameplay, daar moeten games meer naar toe (zie System/BioShock, HL games, Super Metroid, Portal, etc.).
Lost Odyssey is een ander voorbeeld van hoe het niet moet: daar wordt de gameplay plots onderbroken door een compleet kortverhaal. Dat verhaal kan mss interessant zijn, maar waarom plots gebruik maken van een compleet ander medium om iets duidelijk te maken? Makers van games geloven nog veel te weinig in het potentieel van hun eigen medium.
Uiteindelijk is 'diepgang' voor mij een deftige non-factor wat narratieve kwaliteit betreft. Het gaat vooral om de manier hoé je vertelt wat je wil vertellen.
De minimalistische aanpak van Portal nodigt mij veel meer uit tot nadenken dan MGS. Zelfde met een game als Braid. Iedereen die de eind sequence in die game heeft gespeeld, weet wel waar ik het over heb. Je controleert het allemaal, maar tegelijkertijd krijg je een interessante reflectie over tijd en de fouten die je tijdens het leven maakt.
