Silver Bullet zei:
Een beetje achtergrond info over Train To Busan/ Zuid-Korea:
(had dit gelezen in een aantal reviews na het bekijken van de film)
-In 2014 South Korea faced national tragedy after 300 people, mostly teenagers, died when a ferry overturned in the sea. Investigators found the ferry's corporate owners overloaded it to save money. And the captain and crew got into lifeboats without rescuing passengers. News media, toeing the government line, originally reported that everyone survived. The Korean president's whereabouts on that day are still unexplained.
-Last year, as Middle East respiratory syndrome, or MERS, spread in South Korea, the government didn't disclose key information about where patients were being treated and how officials would contain the outbreak, instead demanding that people trust them.
=> Eigenlijk is Train To Busan dus een soort van badass commentaar van Sang-ho Yeon op de Zuid-Koreaanse regering
Niets nieuws onder de zon voor een horrorfilm... Dat de film commentaar wil leveren is duidelijk en er zitten hier en daar wel elementjes in van de regering die een "Everything is under control" boodschap wil verspreiden. Maar dat waren iirc meestal simpele TV-berichtjes en wat triviale randinformatie die weinig betrekking hadden tot verhaal en plot. Ik ervaarde die maatschappijkritische aspecten van de film als minder belangrijk, en dat de nadruk eerder lag op een kleinschalige character level: corporate dick die enkel om zichzelf geeft, leert belangrijke levensles over solidariteit. En bovendien vond ik dat deze arc nogal simplistisch was uitgewerkt.
Vergeleken met andere Koreaanse horrorfilm The Host: Deze film gaat ook erg snel en simpel over sociale/politieke thema's, maar doet beter werk imo van die in het geheugen van de kijker te branden zodat dat doorheen de film blijft resoneren. Maar vanaf het moment dat het drama in gang schiet, werpt het verhaal zich helemaal op de personages, worden deze veel beter uitgewerkt en wordt de film, ondanks het grote monster dat de stad vernielt, een boeiende emotionele rit.
Anyway, ik vond TTB zeker niet slecht ofzo, maar ik ben nog niet overtuigd dat de film in eerste plaats een vorm van politieke commentaar is. Dat element is zeker aanwezig, maar is zodanig in de achtergrond aanwezig imo dat ik er weinig aan had tijdens de film. Ik probeerde dan te focussen op het verhaal van de film en dat stelde me een klein beetje teleur. De film zweefde zowat tussen allegorie en plot, en geen was goed genoeg voor mij om hem echt super te vinden. Dat gezegd zijnde, Koreaanse genrefilms zijn altijd interessant om te gaan kijken, omdat ze familiair zijn, maar toch verschillen van wat ik gewoon ben.
"They got the same shit over there that they got here, it's just that theirs is a little different"
Sooth Awful zei:
Ik ben bijna altijd gewoon om films met een deftig verhaal te zien, dus ja, horrorfilms zijn voor mij qua verhaal de minst interessante films.
Dan vraag ik me wel af welke horrorfilms je gewoonlijk kijkt. Er zijn zo veel uitstekend goede verhalen in het genre te vinden, en je moet daar ook echt niet ver voor gaan zoeken denk ik.
, heerlijk
), maar daar zat wel een redelijk goede verhaallijn achter.
). En dat vond ik dan ergens wel jammer.