Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (22)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Snap niet dat ze geen betere acteurs kunnen vinden voor zo'n grote titel.EvilTwin
Legacy Member
John Wick: Chapter 2 (2017) - IMDb
Gratis gaan kijken dankzij 9lives / Praga. Doet wat er verwacht wordt : non-stop, over the top actie. 6/10.
Gratis gaan kijken dankzij 9lives / Praga. Doet wat er verwacht wordt : non-stop, over the top actie. 6/10.
AreVee
Legacy Member
The Night Of The Hunter - Wordt hier regelmatig bejubeld en voor de volle 100% terecht. Geen moment het gevoel dat de film toch al wat jaren op de teller heeft staan, vooral op technisch vlak subliem. Die lichteffecten, de camerastandpunten, mise-en-scène, ... als je er echt wat op let zit je regelmatig met je mond open. Daarnaast ook een prima verhaal met een fantastische acteerprestatie van de prediker. Kinderen vond ik een heel stuk minder acteren maar goed dat was maar een klein minpuntje want tien seconde later zat je naar het volgende schitterende shot te kijken. Eén van de allerbeste films die ik heb ontdekt door het 9lives tornooi.
S.conceiçao7
Legacy Member
Lakigigar zei:
you mad?
serieus, ik begin je meer en meer als troll te aanzien...
on topic:
THE SIEGE . controversieel maar wel geslaagde film.
alleen al om de beklijvende en realistische toon.
en wat ook wel origineel is : Bruce willis: zet een heerlijke karakterkop neer, én meningen verschillen of hij een good guy of bad guy is.
(ligt er imo aan welke politieke voorkeur je draagt. rechtse mensen zullen hem good vinden, linksen bad ) . i'd say trumpwise : he's a great american dream guy !
HelpYouFall
Legacy Member
utred? zei:Meh. Eerste 2 delen waren plat met saaie ééndimensionale personages, derde deel was narratief interessanter maar zo over the top dat ik het niet serieus kon nemen. Als verhaal op zich werkt het voor mij niet. Als proloog op een echte serie zou het wel veel gravitas aan de situatie geven. Ik zou kijken denk ik
Er zit veel in maar alle typische animetrekjes maken het een beetje kapot voor mij. Afschuwelijk genre.
Implying dat personages vele lagen moeten hebben om interessant te zijn? Daar ben ik het niet mee eens, Guts is bv niet meer of minder ééndimensionaal dan The Man With No Name. En eigenlijk klopt dat zelfs niet. Er wordt bv constant gealludeerd naar mogelijke homoseksuele gevoelens tussen Guts en Griffith en een driehoeksverhouding tussen Guts, Griffith en Casca. Niet dat Berserk het wiel opnieuw uitvindt ofzo, true.
En tja, anime is over het algemeen een genre waarin veel van de subgenres heel vaak gebruik maken van gigantische overdrijving/op een bijna karikaturale manier met tropes etc om gaan. Dat omarm je, of je loopt er gillend van weg haha. Als je dat stoort, kan ik dat zeker als terechte punten van kritiek zien.
Soit, cool dat je het een kans hebt gegeven (idem voor Lint), jammer dat het niets voor jou was, but such is life padre :3
BTW, The Band Of The Hawk story arc is inderdaad een opstap naar het 'daadwerkelijke' Berserk, de euuuuhhh Black Swordsman arc. Ik ben wel niet zeker van de naam, al die adjectieven en substantieven lijken zo hard op elkaar
Hiero - Ik ben die nu aan het kijken, maar ik vind die animatietechniek supermottig tot nu toe, wat m'n genot serieus in de weg staat. De 1997 reeks (die ruwweg hetzelfde is als de drie films) is wel heel plezant en klassiek getekend (in glorious 4:3 ratio :3). Je kan die serie van 2016 trouwens gratis bekijken op Crunchyroll, als ge het niet erg vindt dat ze om de paar minuten wat reclame in uwe nek draaien voor andere, nog vagere, anime!
Hellrabbit, awyeh boiiiiiiiiiiiiiiiiii
PBR Streetgang
Legacy Member
Gisteren nog eens gekeken naar Road to Perdition.
Het was al heel lang geleden sinds ik deze zag, en mijn herinneringen van de film waren vooral dat het een heel typische, weinig avontuurlijke Mendes film was en bovendien zeer generische gangster-fare. Er zijn veel elementen in deze film die absoluut die vermoedens bevestigen, zoals de haarfijn geconstrueerde shots, de meticuleuze belichting ervan door Conrad Hall, de sentimentele Thomas Newman-score, de warme goodguy performance van Tom Hanks etc. Sommige scenes zijn zo populair geworden en heb ik zo vaak zien passeren in "best of music"- en "best of cinematography"-lijstjes dat ze me wat beginnen te irriteren. Ik denk zo aan het pianoduet met Newman en Hanks en de machine gun in the rain scene. Imo zijn dit enorm overschatte sequenties uit de film en ze zorgen ervoor dat ik Road to Perdition nooit als meesterwerk zal aanschouwen. Maar bij het herbekijken was ik wel onder de indruk van de plot en de pacing van de film en hoe goed de film met zijn good vs. bad thematiek omging en hoe Mendes het verhaal construeert door de ogen van het zoontje. Aanvankelijk weet hij niet zo veel over zijn vader en andersom ook al niet, en dit wordt dan ook gereflecteerd in de mise-en-scene. Low angles, framings in reflecties en door deuropeningen en andere kijkgaten. Maar wanneer hij zijn vader beter leert kennen en hij toegelaten wordt in diens leefwereld, begin je als kijker ook Hanksie meer aan het werk te zien. En dan worden de nuances van zijn performance echt duidelijk. Het verhaal shift dan ook van een mainstream mafia-film naar een road movie waarin vader en zoon dichter bijeen komen en waar geërodeerde familiale liefde terug begint te bloeien. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik vind van de flashback-structuur die heel het verhaal kadert. Enerzijds verklaart het de subjectieve vertelstijl en de verkenning van het Tom Hanks-personage. Ook geeft het aan het einde van de film ook wel een een speciaal gevoel omdat je weet wie er allemaal gestorven is. Dit praat dan ook grotendeels de zeer donkere en omineuze stijl goed die anders wat overdreven zou zijn. Maar anderzijds vind ik het bijzonder jammer, want Mendes weerstaat de verleiding niet om een bijzonder sentimenteel einde aan het verhaal te breien. Sowieso is die flashback-structuur al gevaarlijk, maar de VO narratie heeft hem wel echt genekt. Jammer dat de film je achterlaat met de minst aangename noot die Mendes in heel zijn film speelde. Toch, het is een topfilm en ben blij dat ik hem herbekeek.
Het was al heel lang geleden sinds ik deze zag, en mijn herinneringen van de film waren vooral dat het een heel typische, weinig avontuurlijke Mendes film was en bovendien zeer generische gangster-fare. Er zijn veel elementen in deze film die absoluut die vermoedens bevestigen, zoals de haarfijn geconstrueerde shots, de meticuleuze belichting ervan door Conrad Hall, de sentimentele Thomas Newman-score, de warme goodguy performance van Tom Hanks etc. Sommige scenes zijn zo populair geworden en heb ik zo vaak zien passeren in "best of music"- en "best of cinematography"-lijstjes dat ze me wat beginnen te irriteren. Ik denk zo aan het pianoduet met Newman en Hanks en de machine gun in the rain scene. Imo zijn dit enorm overschatte sequenties uit de film en ze zorgen ervoor dat ik Road to Perdition nooit als meesterwerk zal aanschouwen. Maar bij het herbekijken was ik wel onder de indruk van de plot en de pacing van de film en hoe goed de film met zijn good vs. bad thematiek omging en hoe Mendes het verhaal construeert door de ogen van het zoontje. Aanvankelijk weet hij niet zo veel over zijn vader en andersom ook al niet, en dit wordt dan ook gereflecteerd in de mise-en-scene. Low angles, framings in reflecties en door deuropeningen en andere kijkgaten. Maar wanneer hij zijn vader beter leert kennen en hij toegelaten wordt in diens leefwereld, begin je als kijker ook Hanksie meer aan het werk te zien. En dan worden de nuances van zijn performance echt duidelijk. Het verhaal shift dan ook van een mainstream mafia-film naar een road movie waarin vader en zoon dichter bijeen komen en waar geërodeerde familiale liefde terug begint te bloeien. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik vind van de flashback-structuur die heel het verhaal kadert. Enerzijds verklaart het de subjectieve vertelstijl en de verkenning van het Tom Hanks-personage. Ook geeft het aan het einde van de film ook wel een een speciaal gevoel omdat je weet wie er allemaal gestorven is. Dit praat dan ook grotendeels de zeer donkere en omineuze stijl goed die anders wat overdreven zou zijn. Maar anderzijds vind ik het bijzonder jammer, want Mendes weerstaat de verleiding niet om een bijzonder sentimenteel einde aan het verhaal te breien. Sowieso is die flashback-structuur al gevaarlijk, maar de VO narratie heeft hem wel echt genekt. Jammer dat de film je achterlaat met de minst aangename noot die Mendes in heel zijn film speelde. Toch, het is een topfilm en ben blij dat ik hem herbekeek.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.