Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (20)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
UnFinished
Legacy Member
PBR Streetgang
Legacy Member
Het probleem dat ik heb bij Reygadas is dubbel. Enerzijds heb ik gewoon een hekel aan formulaische arthouse films, en projecteer ik dat door te zagen over Reygadas. Films die een hoop arthouse-topoi samenbrengen en er niets mee doen. Ten eerste is er de filmstijl: lange takes, spaarzaam dialoog, planimetrische mise-en-scene en qua stijl volledig uitgepuurde, retestrakke kaders. Deze filmstijl wordt dan geregeld gecombineerd met rond de pot te draaien door familiaire thema's (religie, overspel, existentialisme, stad vs platteland, estranged child-parent, etc) aan te halen zonder die op een goede, in-some-way functionele manier in te zetten. Oke, de films zijn mooi om naar te kijken en de arty themes komen aan bod. Big cheer voor en van de festivalcrowd. Ze winnen allemaal wel een Gouden Dier of Plant ergens in de wereld, maar eigenlijk staan dit soort films diametraal tegen de "doelstellingen"van de traditie waarin deze filmmakers zogezegd geworteld zitten: het brengen van kunst door middel van film. Het toepassen van een formule en het maken van een film om een bepaald publiek tevreden te stellen is imo geen slechte zaak op zich en kan zeker en vast fantastische kunst voortbrengen (zie Hawks, Capra, Ford, Hitchcock, Fuller, Fincher, W. Anderson, etc). Maar wanneer de filmmakers gaan liegen over hun eigen films, doen alsof ze originele filmmakers zijn op zoek naar waarheid in kunst, en beweren dat hun films een diepgaande, onderliggende betekenis zou hebben - waarvan niets terug te vinden is in de film zelf - dan keur ik ze meteen af.Silver Bullet zei:
Anderzijds is mijn probleem met Reygadas dat hij, meer dan andere cineasten die werken binnen de hierboven vermelde paradox van de arthouse-formule, gewoonweg steelt van de grootmeesters. Voorbeeld: hij gaat de trillende kamer van Stalker en de vallende waterdruppels uit Stalker, die beiden fantastisch werken daarin, gewoon samenvoegen in een scene uit Japon. Deze twee eigenzinnige Tarkovsky-isms worden totaal ontdaan van hun betekenis en uit hun context schaamteloos overgegoten in een film waar ze geen enkele narratieve of thematische functie hebben; ze dienen volgens mij voor niets anders dan een link te hebben met Tarkovsky.
Het ergste van al is nog steeds het einde van Stellet Licht. Ik ga niet verklappen wat dat inhoudt, want dat zou Dreyer's Ordet spoilen, maar het staat bij mij voorlopig bovenaan het lijstje van de meest blatant rip-offs ooit. Carl Theodore Dreyer maakte met Ordet een van de meest fantastische films die er zijn. Met meticuleuze en uiterst economische mise-en-scene, met een honderd percent oprechte attitude tegenover religie en een uitstekende observatie van een traditionele Scandinavische plattelandsfamilie bouwt Dreyer twee uur lang op naar een van de meest spectaculaire kathartische eindscenes ooit op film gezet. Deze eindscene werkt nu eenmaal zo fantastisch goed door wat er gedurende twee uur in de film aan het gebeuren was. Wat doet Reygadas? Hij neemt Ordets einde gewoon klakkeloos over, haalt het helemaal uit zijn context en plaatst het aan het einde van zijn film die niks, maar dan ook niks te maken heeft met Ordet. Wederom doet hij dit, in mijn ogen, alleen maar omdat hij niet beter weet en een link wil met een van de grootmeesters van de spirituele cinema zodat hij ermee in verband kan gebracht worden.
Over The Grandmaster: ik vond hem goed, maar het is zeker een minor achievement voor Wong Kar-Wai. De openingsscene vond ik slecht en de ondertiteling trok op niets (dit heeft niets met WKW te maken, maar het is wel irritant), maar toen ik vrede nam met die minpuntjes heb ik eigenlijk wel serieus genoten.
Langste trein ooit btw.
PBR Streetgang
Legacy Member
Navolgen? Imiteren, more like. En het kan me niet per se schelen dat hij pikt uit Tarkovsky, het is de manier waarop hij dat inzet en hoe hij zich gedraagt dat me zo stoort. Terrence Malick en Aleksandr Sokurov pikten ook heel wat van Tarkovsky, maar zetten het in op een manier die niet muft naar cluelessness.
Tarantino is inderdaad een problematisch geval en was geregeld on my mind toen ik dat allemaal aan het uittypen was. Ik vind wat hij doet meer gelegitimeerd omdat zijn films meer allures hebben van postmoderne collages en post Pulp Fiction doen ze nooit alsof ze originele kunstwerken zijn die naar een special truth zoeken (wat Reygadas absoluut wel beweert van zijn eigen films). Hij doet erg eerlijk over zijn obsessie met verwijzingen en in de films zelf maakt hij er ook een spel van (Reygadas doet hier bloedserieus over).
Voor mij is dat stelen-van-andere-films at the end of the day gewoon leuk zonder meer. Wat zijn films imo echt goed maakt is gewoon zijn eigen inbreng, datgene dat hem anders dan de rest maakt; zijn dialogen (die soms zo fantastisch zijn dat de scenes in kwestie bij mijn meest memorabele movie moments horen), de merkwaardige manier waarop hij zijn acteurs dat kan laten brengen (weinig regisseurs die hier zo goed in slagen imo) en uiteraard ook de ultra-violence die hij weet te stileren op een manier dat ik weinig andere regisseurs dat tegenwoordig zie doen. De films waar het dialoog van een lager niveau is (Death Proof, Django en Kill Bill 1) horen ook bij mijn minst favoriete QT pics. Daarnaast is er ook het feit (lees: mijn vermoeden) dat QT, of je zijn films goed vindt of niet, bijzonder goed weet wat die aan't doen is. Every step of the way. Hierin ligt het verschil met een Reygadas: die gast is gewoon nergens goed in (behalve dan in het maken van obvious mooie frames) en zijn films worden goed gevonden net door die dingen die hij overneemt. De dingen die zijn films zogezegd "spiritually significant" maken, doen dat enkel omdat ze "spiritually significant" waren in de films waaruit ze afkomstig waren. In de Reygadas versie hebben die gewoon niets te betekenen.
Dit wil niet zeggen dat ik alles goedkeur wat QT doet (en for the record, QT is helemaal niet terug te vinden in mijn 'best directors' lijstjes, of toch zeker niet in de Top 50). Een van de dingen waar ik een hekel aan heb is zijn constante gebruik van Ennio Morricone in zijn films. Dit slaat imo nergens op. Het is niet leuk, het is niet grappig, het helpt de film nooit vooruit, het is bijna altijd out of context en het maakt zijn soundtracks hoe langer hoe minder interessant. Dit is een element dat past in mijn beschrijving van wat Reygadas doet: willen horen tot een bepaalde traditie of stijl (de spaghetti western) maar dat alleen maar kunnen per associatie. Er zijn nog zo'n zaken die ik een beetje silly vind, zoals Franco Neros cameo in Django, maar over het algemeen voel ik geen kwakzalverij bij QT.
Tarantino is inderdaad een problematisch geval en was geregeld on my mind toen ik dat allemaal aan het uittypen was. Ik vind wat hij doet meer gelegitimeerd omdat zijn films meer allures hebben van postmoderne collages en post Pulp Fiction doen ze nooit alsof ze originele kunstwerken zijn die naar een special truth zoeken (wat Reygadas absoluut wel beweert van zijn eigen films). Hij doet erg eerlijk over zijn obsessie met verwijzingen en in de films zelf maakt hij er ook een spel van (Reygadas doet hier bloedserieus over).
Voor mij is dat stelen-van-andere-films at the end of the day gewoon leuk zonder meer. Wat zijn films imo echt goed maakt is gewoon zijn eigen inbreng, datgene dat hem anders dan de rest maakt; zijn dialogen (die soms zo fantastisch zijn dat de scenes in kwestie bij mijn meest memorabele movie moments horen), de merkwaardige manier waarop hij zijn acteurs dat kan laten brengen (weinig regisseurs die hier zo goed in slagen imo) en uiteraard ook de ultra-violence die hij weet te stileren op een manier dat ik weinig andere regisseurs dat tegenwoordig zie doen. De films waar het dialoog van een lager niveau is (Death Proof, Django en Kill Bill 1) horen ook bij mijn minst favoriete QT pics. Daarnaast is er ook het feit (lees: mijn vermoeden) dat QT, of je zijn films goed vindt of niet, bijzonder goed weet wat die aan't doen is. Every step of the way. Hierin ligt het verschil met een Reygadas: die gast is gewoon nergens goed in (behalve dan in het maken van obvious mooie frames) en zijn films worden goed gevonden net door die dingen die hij overneemt. De dingen die zijn films zogezegd "spiritually significant" maken, doen dat enkel omdat ze "spiritually significant" waren in de films waaruit ze afkomstig waren. In de Reygadas versie hebben die gewoon niets te betekenen.
Dit wil niet zeggen dat ik alles goedkeur wat QT doet (en for the record, QT is helemaal niet terug te vinden in mijn 'best directors' lijstjes, of toch zeker niet in de Top 50). Een van de dingen waar ik een hekel aan heb is zijn constante gebruik van Ennio Morricone in zijn films. Dit slaat imo nergens op. Het is niet leuk, het is niet grappig, het helpt de film nooit vooruit, het is bijna altijd out of context en het maakt zijn soundtracks hoe langer hoe minder interessant. Dit is een element dat past in mijn beschrijving van wat Reygadas doet: willen horen tot een bepaalde traditie of stijl (de spaghetti western) maar dat alleen maar kunnen per associatie. Er zijn nog zo'n zaken die ik een beetje silly vind, zoals Franco Neros cameo in Django, maar over het algemeen voel ik geen kwakzalverij bij QT.
Hayrus
Legacy Member
Everything Must Go (Dan Rush, 2010): In orde, was wel mijn ding.
Silver Linings Playbook (David O. Russell, 2012): Heel sterk, goed genoten en helemaal in opgegaan.
To Rome with Love (Woody Allen, 2012): Classy Allen, niet zo goed als Paris, maar toch een van zijn sterkere de laatste jaren. (En Ellen Page
)
Få meg på, for faen - Turn Me On, Goddammit (Jannicke Systad Jacobsen, 2011): Goed bevonden, de sfeer deed me wat denken aan een lighthearted Hævnen (maar misschien is dat gewoon omdat het beiden Scandinavisch is).
Dragonfly (Tom Shadyac, 2002): Niet super, maar zeker genietbaar.
Silver Linings Playbook (David O. Russell, 2012): Heel sterk, goed genoten en helemaal in opgegaan.
To Rome with Love (Woody Allen, 2012): Classy Allen, niet zo goed als Paris, maar toch een van zijn sterkere de laatste jaren. (En Ellen Page
)Få meg på, for faen - Turn Me On, Goddammit (Jannicke Systad Jacobsen, 2011): Goed bevonden, de sfeer deed me wat denken aan een lighthearted Hævnen (maar misschien is dat gewoon omdat het beiden Scandinavisch is).
Dragonfly (Tom Shadyac, 2002): Niet super, maar zeker genietbaar.
shiftyke
Legacy Member
Robinson Crusoe On Mars - 1964
Ik ben niet echt bekend met vroege sci-fi maar ik vond het wel een zeer sterke film. Met de kennis van nu compleet achterhaald maar voor die tijd zag het er allemaal niet slecht uit. Paul Mantee deed het zeker niet slecht en zorgde voor leuke interacties met Mona.
Waar ik vooral van onder de indruk ben is hoe ongelooflijk hoog Kubrick de lat gelegd heeft met 2001:ASO, slechts 5 jaar na de bovenstaande film uitgekomen en toch komt deze film vandaag nog modern over.
Ik ben niet echt bekend met vroege sci-fi maar ik vond het wel een zeer sterke film. Met de kennis van nu compleet achterhaald maar voor die tijd zag het er allemaal niet slecht uit. Paul Mantee deed het zeker niet slecht en zorgde voor leuke interacties met Mona.
Waar ik vooral van onder de indruk ben is hoe ongelooflijk hoog Kubrick de lat gelegd heeft met 2001:ASO, slechts 5 jaar na de bovenstaande film uitgekomen en toch komt deze film vandaag nog modern over.
Bart Religion
Legacy Member
Rampage (Uwe Boll)
Ja, Uwe Boll heef gewoon een goede film gemaakt. Geloof het of niet. Wat je niet moet geloven is de IMDB score die door haters gesaboteerd is, een dikke 7,5 a 8 is deze waard.
Moeilijk te beschrijven ook. Is het exploitation? Voor een deel, maar het is ook veel meer dan dat. Het sociale commentaar en pekzwarte satire en die zit er bots op. Weliswaar met een voorhamer. Het geweld is lekker brutaal, over-the-top en af en en toe grappig, (een dude die Forrest heet loopt weg maar wordt alsnog neergeknald. Run Forest Run. BOOM) maar vooral ook erg naar.
American Psycho meets Falling Down
thumbs up for this one
Ja, Uwe Boll heef gewoon een goede film gemaakt. Geloof het of niet. Wat je niet moet geloven is de IMDB score die door haters gesaboteerd is, een dikke 7,5 a 8 is deze waard.
Moeilijk te beschrijven ook. Is het exploitation? Voor een deel, maar het is ook veel meer dan dat. Het sociale commentaar en pekzwarte satire en die zit er bots op. Weliswaar met een voorhamer. Het geweld is lekker brutaal, over-the-top en af en en toe grappig, (een dude die Forrest heet loopt weg maar wordt alsnog neergeknald. Run Forest Run. BOOM) maar vooral ook erg naar.
American Psycho meets Falling Down
thumbs up for this one
S.conceiçao7
Legacy Member
idd da was nog es e goeie film van bollBart Religion zei:Rampage (Uwe Boll)
Ja, Uwe Boll heef gewoon een goede film gemaakt. Geloof het of niet. Wat je niet moet geloven is de IMDB score die door haters gesaboteerd is, een dikke 7,5 a 8 is deze waard.
Moeilijk te beschrijven ook. Is het exploitation? Voor een deel, maar het is ook veel meer dan dat. Het sociale commentaar en pekzwarte satire en die zit er bots op. Weliswaar met een voorhamer. Het geweld is lekker brutaal, over-the-top en af en en toe grappig, (een dude die Forrest heet loopt weg maar wordt alsnog neergeknald. Run Forest Run. BOOM) maar vooral ook erg naar.
American Psycho meets Falling Down
thumbs up for this one
Silver Bullet
Legacy Member
Xi You Xiang Mo Pian (2013) - Stephen Chow
Zalige film. Origineel, heel grappig, leuk verhaal, goed verfilmd, coole en mooie (♥ Qi Shu ♥
characters ,... . Mensen die Stephen Chow zijn eerdere werk goed vonden (Kung Fu Hustle, Shaolin Soccer, Sik san...) zullen deze film zeker en vast ook kunnen smaken. Watch it guys! 8,5/10
Zalige film. Origineel, heel grappig, leuk verhaal, goed verfilmd, coole en mooie (♥ Qi Shu ♥
characters ,... . Mensen die Stephen Chow zijn eerdere werk goed vonden (Kung Fu Hustle, Shaolin Soccer, Sik san...) zullen deze film zeker en vast ook kunnen smaken. Watch it guys! 8,5/10FreakyJP
Legacy Member
Bart Religion zei:
Idd, Rampage is best wel een ok filmpje van Boll. Al mag hij dat handycam effect wel wat minderen.
Heb onlangs ook Stoic van hem gekocht, benieuwd of die ook goed gaat zijn.
Onlangs gezien (onder andere):
The Weight (Jeon Kyu-hwan, 2012) 7.5/10
Excision (R. Bates Jr, 2012) 8/10
Stoker (Park Chan-wook , 2013) 7.5/10
Spring Breakers (H. Korine, 2012) 7/10
Wendy and Lucy (K. Reichardt, 2008) 7.5/10
The Place Beyond the Pines (D. Cianfrance, 2012) 7.3/10
Yi dai zong shi The Grandmaster (Wong Kar Wai2013) 7.3/10
Death Proof (Q. Tarantino, 2007) 7/10
L'écume des jours (M. Gondry, 2013) 7/10
The Human Centipede II (Full Sequence) (T. Six, 2011) 5/10
Evil Dead en Evil Dead II 8/10, als voorbereiding op de nieuwe die overmorgen uitkomt
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.