PBR Streetgang
Legacy Member
xDama zei:Hehe, bedankt =)
L.A. Confidential - 1997
Om de een of andere reden had ik nog maar bijzonder weinig over deze film gehoord, tot ik hier onlangs heel wat posts/reviews van zag. Het mag gezegd worden: shame on me dat het zolang heeft geduurd!
Anno 2010 is het een geweldige cast; Kevin Spacey, Russell Crowe, Kim Basinger, Danny DeVito en last but not least: Guy Pearce! Wat een geweldige rol van Pearce zeg, bijzonder vreemd dat die kerel zo weinig grote films op zijn palmares heeft staan, want ik vond hem bijzonder sterk in deze film, net zoals Spacey.
De film is best wel lang, 2u en 15minuten, maar het verhaal zit zo sterk in elkaar dat het veel minder lang lijkt. Ik moet wel toegeven dat ik halverwege een beetje de draad kwijt ben geraakt, voornamelijk door al die verschillende namen, maar op het einde van de film werd mooi duidelijk gemaakt hoe alles, op een geniale manier, in elkaar zat.
De cinematografie vond ik ook bijzonder strak, maar ik had er misschien net iets meer van verwacht. Je wist dat je in de '50's zat, maar dat was eerder door het verhaal en minder door de verfilming. En misschien ben ik nu gewoon ongelooflijk aan het muggeziften, maar de geluidseffecten en desbetreffende levels waren ook maar redelijk brak. Al bij al zijn dit mijn enige minpuntjes naar deze film toe, met tevens ook nog eens een lekkere soundtrack.
9/10
Briljante film met een van mijn favoriete soundtracks aller tijden! De score van Goldsmith is ook heel erg sterk. En ik vond de cinematografie in L.A. Confidential eigenlijk wel fantastisch, evenals het geluid, vond dat twee van de meest opmerkelijk sterke elementen aan die film, naast uiteraard het geweldige acteerwerk, en het ongelooflijk strakke scenario. Ik zou nu durven zeggen dat ik dat de meest nostalgische en meest sfeervolle film ooit vind, alhoewel ik misschien enkele film over het hoofd zie.
Serieus? Ik vond dat eigenlijk een vrij lelijke film, tbh... Oh well, zo zie je maar. Ik weet nog dat ik bijna mijn afstandsbediening naar het scherm heb geworpen van frustratie tijdens die tergend lange slo-mo sequentie, ik vond dat ongelooflijk irritant en ongepast. Tegen dan hadden we het echt wel door hoor.Hayrus zei:Carrie
Tommo wat was hier nu slecht aan? Fuck, een van de meest crazy bitches ooit gezien. De Palma heeft er mooi een eigen toets aan gegeven, vooral de laatste scènes waren fenomenaal mooi, heb gewoon met ingehouden adem zitten kijken.Hier en daar natuurlijk ook wat mindere momenten, waardoor de film zijn sterke opbouw dan weer even teniet doet maar soit. Zeer degelijke en vooral mooie horrorfilm.En op het einde damn zo ferm verschoten van een typische "Friday the 13th boo!", cf ook het einde
De haat van die ene griet jegens Carrie vond ik ook niet echt zo gegrond, en haar scenes met John Travolta kwamen erg ongeloofwaardig over, mede ook omdat die superslecht geacteerd werden imo. De climactische scene was zeker heel goed hoor, vanaf het moment dat Carrie effectief de lading op haar kop krijgt, zat alles terug even oké. Maar buiten die scene, en elk moment dat Piper Laurie in beeld kwam ("They're all gonna laugh at you!!!") heb ik echt mij echt volop geërgerd aan Carrie...

bweik
