Gaat bovenstaande discussies over de originele The Crazies van Romero of de recente remake? Want die van '73 vond ik echt heel zalig tbh. De remake nog niet gezien, tho.
The Men Who Tread On The Tiger's Tail - 7/10 (Akira Kurosawa, 1945)
Best nog een goede Kurosawa film, zeker gezien zijn zeer korte runtime. Deze film duurt nog geen uur, maar toch slaagt die erin om heel wat degelijke cinema te brengen. Als een van de vroegere Kurosawa films kan je hier goed een belangrijke stap in de ontwikkeling van Kurosawa's stijl zien: het is zijn eerste samurai movie, zijn eerste film binnen het feodale Japan van de 'middeleeuwen'. Hij gaat meteen al filmen in het woud, iets wat hij veel zal blijven doen in zijn latere samurai films. Anyway, goede film dus, die duidelijk niet even awesome is als zijn latere werken, maar toch nog steeds in orde!
His Girl Friday - 8.5/10 (Howard Hawks, 1940)
Wat een hilarische komedie van Howard Hawks, die alsmaar in mijn aanzien blijft stijgen. Ik had altijd een mening over Hawks als een soort goedkopere versie van Ford en Capra, maar toch bewijst hij film na film voor mij dat hij toch best nog een schitterend regisseur was. His Girl Friday is misschien wel de ultieme screwball comedy (ik vind hem waarschijnlijk beter dan Arsenic And Old Lace, wat tot dan toe mijn favoriet was), en zeker een van de meest hectische en hyperactieve films die ook heb gezien. Het is maar goed ook dat het camerawerk en de montage hier zeer rustig blijft, anders zou Hawks zijn publiek volledig gek maken met deze film. Toch, bijna elke grap is uitstekend, en het verhaal is al hilarisch om mee te beginnen. Cary Grant, een nonchalante krantenmaker, krijgt te horen dat zijn ex-vrouw gaat trouwen met een oersaaie verzekeringsmakelaar uit Albany, en beslist op dat moment dat hij haar terug wilt; hij maakt dan ongelooflijk misbruik van een hot news item om ze te doen herinneren hoe veel ze van hem houdt. Geniale humor, vooral dankzij Grant en Rosalind Russell. Uitstekende komedie!
Spoorloos - 9/10 (George Sluizer, 1988)
Meer dan prima thriller gebaseerd op het minder dan prima boek 'Het Gouden Ei' van Tim Krabbé. Spoorloos vertelt het verhaal van de ontvoering van Saskia, zowel door de ogen van haar vriendje Rex als door de ogen van de ontvoerder zelf, Raymond. Maar de manier waarop de camera en de montage het verhaal voor ons vertellen is echt schitterend. Ten eerste is de opbouw van spanning zeer sterk gedaan: de kijker wordt van begin tot einde geboeid door de constante shift van perspectief in de manier waarop het verhaal wordt verteld. Deze heen-en-weer montage van Rex naar Raymond is echt schitterend gedaan, omdat het de beide kanten van de ontvoering belicht, beiden getuigen van een zekere obsessie: Rex met het te weten komen wat er gebeurd is, en Raymond's obsessie met het plegen van zulk een misdaad. Maar het camerawerk zelf toont ook nog heel wat sterke punten: er worden doorheen de film heel wat objecten en personen op een erg duidelijke manier beschreven, zodat die echt een afdruk laten in het geheigen van de kijker, en bij elk van die voorwerpen besteed de camera op een later moment in de film ook even wat aandacht. Door deze twee technieken die briljant zijn gebruikt, krijgt de film echt veel meer dimensies dan lijkt in het begin van de film. Hitchcock meets Lumet, en het resultaat is een schitterende thriller, waar ik jammer genoeg als enige minpunt moet opmerken dat de muziek echt niet goed was.