Equus - 8.5/10 (Sidney Lumet, 1977)
Oke, Equus is zeker een van de meest intense en ook een van de mafste films die ik ooit heb gezien. Disturbing as hell, maar tegelijkertijd ook heel erg interessant en fantastisch goed gefilmd. De film zelf komt nogal traag op gang, wat aanvankelijk een beetje stoorde en het leek alsof het acteerwerk van Peter Yates heel de film steken zou laten vallen. Maar gelukkig begon het tempo goed op te pikken na een dik halfuur en vanaf dan was het op het puntje van de stoel zitten. Niet alleen door de spanning, maar eigenlijk vooral door de nieuwsgierigheid. Hoe ver kon het verhaal gaan en hoe diep kon er gegraven worden in de personages? Het verhaal draait om een psycholoog (briljant gespeeld door Richard Burton) die een nieuwe, patient krijgt. Deze jongen zou de ogen van zes paarden hebben uitgestoken en het is de taak van Richard Burton om te achterhalen waarom hij dit gedaan zou hebben. De film zot vol met waanzinnig geconstrueerde scenes die naar het surreële toe neigen, en het dialog zit weeral erg strak. Zoals verwacht vloeit dit theatrale dialog weer uit de mond van Richard Burton en het klinkt als muziek in de oren… Een absolute aanrader voor fans van Lumet, Burton en goed verfilmde theaterstukken.
The Offence - 5.5/10 (Sidney Lumet, 1973)
Tja, het moest er wel van komen, zeker? Dit is denk ik de eerste film van Lumet die ik heb gezien die ik echt niet goed vond. Het verhaal van de film leek me erg interessant, en de openingsscene van de film deed me hopen op een meesterwerkje. Maar helaas, bijna alles gedurende het eerste uur van de film zit echt heel zwak ineen. Maar de grootste flaters zijn toch te vinden in het dialog. Wat een nonsense dat de personages allemaal uitkramen… Zelfs de scenes waar Lumet gewoonlijk zo sterk in is (ruzie tussen man een vrouw, serieuze gesprekken tussen flik en kapitein, …

, vallen uiteen door de incoherente teksten. De afloop van de film is nog wel vrij goed, wat ervoor zorgt dat die film niet echt slecht is. Maar The Offence is verre van goed, als je het mij vraagt, en kon met weinig moeite pakken beter zijn. Het lijkt me alsof Lumet zijn best heft gedaan om er nog iets van te maken, maar ik kan niet zeggen dat hij daarin is geslaagd.
The Fugitive Kind – 7/10 (Sidney Lumet, 1960)
Een van Lumet’s eerste langspeelfilms, gebaseerd op eeen van mijn favoriete dramateksten, en dat met Marlon Brando in de hoofdrol. Klonk als een film die me niet kon teleurstellen, totdat ik Lumet er zelf over horde praten. Hij zei dat hij het jammer vond dat hij de magie van het theaterstuk niet goed genoeg had kunnen verfilmen omdat hij zijn acteurs niet in de juiste mood kon brengen. De chemistry tussen de spelers zat niet goed, en dat was maar al te merkbaar, Aldus Lumet. Hij had gelijk; de film heft zijn duidelijke minpunten, voornamelijk ten gevolge van ondermaatse acteerprestaties. Maar die terzijde gelaten, is de film nog steeds de moeite. Het verhaal blijft goed en de look van de film is echt top. En ook al acteert Brando niet op z’n allerbest, hij is nog steeds een plezier om naar te kijken, vooral in drama. Jammer voor het gebrek aan samenhang in het ensemble van acteurs, maar voor de rest is het wel echt een goede film.