PBR Streetgang zei:
Uh [...] rockmuziek maken.
Blijkbaar zitten we niet op dezelfde lijn hier. Ik zal me trachten te verantwoorden.
Wat ik wil in een rockfilm is niet zozeer een ode aan bepaalde invloedssferen die mede de muziek van vandaag hebben vormgegeven. Ik wil de ervaring, de belevenis van een goed nummer, maar dan gebracht op een manier die alleen film kan verwezenlijken. Als je naar muziek luistert, treed je buiten jezelf. Je moet iets hoger kunnen ervaren dan melodie, ritme, frequenties etc. Om het in de Gestaltpsychologie te kaderen: het geheel is meer dan de som van de delen. En het is net dié ervaring die ik naar film overgebracht wil in een goede muziekfilm (om het label rock nu even te laten vallen: Heima -Insomnia, back me up here- slaagt daar zeer goed in).
School of Rock werd me echt constant om de oren gesmeten, op elk verjaardagsfeestje, elke keer dat er een film in de bus speelde... Dan heb je het ook wel gehad hoor. En het feit dat het zich weer eens op een school afspeelt legt al gauw de link met de feelgood mtv-serietjes (allright, mtv nl, vtm kzoom, disney channel e.a.) die je nu heel de tijd ziet (gelukkig heb jij geen kabel). Tevens is het een fictief verhaal dat wel over passie voor muziek gaat, maar niet over de echte wereld van muzikanten. Ik kan hem in het beste geval nog als amusante familiefilm omschrijven, maar het ultieme in (rock)muziekbeluistering heb ik toch nooit ervaren.
Almoust Famous heb ik nooit slecht genoemd en beantwoordt perfect aan alles wat je vertelt, maar focust volgens mij (zoals gezegd, het is lang geleden) meer op de 'side-effects' van een rockgroep zijn dan op het eigenlijke spelen/leven van de muziek. Nu had ik echt verwacht dat er constant op het podium gestaan zou worden om je in één groot epos van muziek mee te nemen naar het einde (die muziek is er wel, maar als soundtrack, niet door Stillwater zelf gespeeld; note: ik herinner me niet wat Stillwater speelde...Was dat muziek speciaal voor de film geschreven?).
En in alles wat ik nu al verteld heb, blinkt Control echt wel het verste uit. De visuele stijl zorgt ervoor dat film onmiddellijk als 'meer' en 'groter' aanvoelt. Doordat het gaat om een authentiek verhaal, is de voeling en empathie voor de groep en hun relatie tot Ian veel groter dan bij fictieve karakters. Je hebt namelijk iets wat de andere films niet hebben: een hedendaagse imprint van de invloed die Joy Division heeft gehad. De muziek die je de groep ziet spelen in de film is er echt, ze leeft nog steeds, zowel de originelen, als door andere groepen die ze beïnvloed hebben. Control heeft me echt omver geblazen en was een fantastische film+muziekervaring.
Bart Religion zei:
Meer porno dan wat anders
Probeer daar eens van af te stappen. Er is echt niks mis mee. De film brengt zalige muziek (optredens van o.a. BRMC en Elbow) die bijna als ononderbroken ervaren wordt (9 liedjes in een film van amper een uur is toch ongeveer om de 7 minuten een concert) en het seksuele aspect toont niets anders dan de uiting van een gezonde relatie.
Toy Story 3... 
spot on
