Tôkyô sonata (K. Kurosawa, 2008) 7/10
Japans familiedrama in het genre van American Beauty, maar iets minder humoristisch. De film volgt de desintegratie van een familie nadat de vader zijn werk verliest. Sereen gefilmd, typisch Japans geacteerd en onderhoudend.
Repulsion (R. Polanski, 1965) 8/10
Goedgekeurd. Beklijvende en haast surreële pyschologische horrorfilm, met een uitstekende Catherine Deneuve. Prachtige sfeerschepping en gebruik van subjectieve beelden (pov van hoofdpersonage). Vertoont veel gelijkenissen met Miike's Audition qua (trage) opbouw en shock-effect.
Sennen joyû Millenium Actress(S. Kon, 2001) 8/10
Leuke animatiefilm waarin fictie en realiteit constant in elkaar overvloeien. De constante verwijzingen en ode's aan Japanse films zoals Ran, Yojimbo, Throne of Blood, Godzilla, ... waren echt super leuk om te zien.
Kari-gurashi no Arietti The Borrowers(H. Yonebayashi, 2010) 7.5/10
De nieuwste Studio Ghibli. Miyazaki is dan wel niet de regisseur, hij was wel verantwoordelijk voor het concept en het scenario, gebaseerd op de roman van Mary Northon. De film oogt en voelt dan ook aan als een echte Miyazaki film, maar hij haalt wel niet het niveau van zijn eerdere films. Doordat er ook sprake is van een zekere familiariteit, voelt het ook allemaal niet zo origineel aan (het verhaal heeft vb. veel weg van Ponyo)
Werckmeister harmóniák Werckmeister Harmonies (B. Tarr, 2000) 9/10
Ik wou al lang eens een film van Béla Tarr zien, maar wou me nog niet direct wagen aan het 7u durende Satantango. Dus ben ik voor deze gegaan, een metafysische horrorfilm waarin de komst van een circus met een reusachtige walvis de rust in een klein Hongaars stadje verstoord en in complete chaos onderdompelt. De film draait rond onze immanente angst voor het onbekende, voor elementen die een wereld binnendringen waar ze niet thuishoren en hoe wij hier op reageren, rationeel (het Janos) personage of naïef. Maar de film gaat even goed over het blindelings volgen van een (onbekende) macht (de Prins). Kenneth Anger stelt met zijn film Scorio Rising dat het volgen van leiders noodlottig is, of het nu Hitler of Jezus is. Dit aspect is in dit verhaal.
De film van Béla Tarr zijn vooral gekend vanwege de ongeloofelijk lange long takes, die werkelijk fenomenaal zijn om te aanzien. Pak nu deze bijna 10 minuten durende
openingsscène, subliem gewoon! Let ook op de soundtrack, imo één van de mooiste ooit in film. Zijn stijl wordt vaak omschreven als een van spiritualiteit ontdane Tarkovsky, wat zeker en vast klopt. En wat de film achterwege laat in spiritualiteit, vertaalt zich in een ongelooflijk sterke sfeerschepping. Droevig, verontrustend en vaak ook zeer duister. Van de strakke zwart-wit fotografie, de constante mist die het dorpje omgeeft, de scène waar Janos naar de vrachtwagens van het circus dat toekomt kijkt en wij enkel de schaduwen zien, de eerste confrontatie met de walvis gefilmd met prachtig gebruik van clair-obscur, de nachtelijke scene waarbij de doprsbewoners op het plein staan rond vuurhaarden, wat haast iets apocalyptisch heeft (net als de vuurscene van Days of Heaven), subliem gewoon! Dit is echt grootse cinema, en één van de beste films van vorig decennia.
Bekijk gewoon de trailer en laat je meevoeren in de werel van Béla Tarr:
YouTube - Werckmeister Harmonies trailer
Technotise - Edit i ja (A. Gajic, 2009) 6.5/10
Servische cyberpunk anime, gebaseerd op de gelijknamige strip. De film gaat over Edit, een student die om voor haar examen te slagen een chip implant, maar daarna loopt het mis. De film verkent thema's zoals technologisch determinisme, levensbeschouwelijke vragen en de zoektocht naar God, maar lijkt hierbij een beetje te veel te focussen op de 'wat' vraag zonder er verder iets mee aan te vangen. De tekenstijl kwam ook vrij verouderd over en de houterige en onnatuurlijk ogende bewegingen van de personages waren voor mij ook storend. Best wel spijtig natuurlijk, gezien we in het verleden al getrakteerd werden op visuele spektakels zoals Ghost in the Shell 1 & 2, Metropolis en Paprika.