Neoken
Legacy Member
True Grit
Ik zit met een dubbel gevoel. Enerzijds vond ik het best een entertainende film, anderzijds ben ik redelijk ontgoocheld met wat de Coens hier brengen. Zeker na het schitterende No Country For Old Men, dat op zich een moderne Western is, had ik zoveel meer verwacht.
Vooral de toon van de film, ook dankzij de bij momenten kinderlijke soundtrack van Burtwell, is me veel te licht voor dit soort verhaal. En alhoewel de personages van begin af aan boeien en bovendien uitstekend vertolkt werden (Hailee Steinfeld!) komt er toch een langzame halt aan de karakterontwikkeling ongeveer halfweg de film waardoor ik op mijn honger bleef zitten. Josh Brolin werd uiteindelijk een groot onrecht aangedaan met de minieme screentime die hem gegund werd, en bijgevolg het karikaturale personage die hij moest neerzetten, terwijl de set-up op dat moment net de perfecte gelegenheid was om wat dieper in de psyche van Mattie Ross en Chaney te graven.
Omdat ik vermoedde dat het beste nog zou komen, liet ik me wel gezwind meeslepen door de film en zijn vele humoristische intermezzo's, maar de 3e akte van de film, dat er op zich al heel abrupt aankomt, is er helaas ook nog eens veel te snel doorgejaagd. De o zo voorspelbare wendingen volgen elkaar aan een razend tempo op, en voor je het weet komt de eindgeneriek op het scherm. Er was amper tijd om een climax op te bouwen. Was er eigenlijk een climax? Wat is er gebeurd met die trage sluimerende opbouw van spanning, het venijnige kat en muis spel, en de duistere psychologische ondertoon die NCFOM zo geweldig maakten? Wat hebben de personages hier bijgeleerd, hoe zijn ze geëvolueerd doorheen het verhaal? Mattie Ross is in het begin van de film exact hetzelfde personage als op het eind, op psychologisch vlak toch. Die uiteindelijke epiloog is ook nog eens hoogst onbevredigend waardoor ik dus met vrij zure nasmaak de cinema moest verlaten.
True Grit is ondanks de degelijke cinematografie en degelijke vertolkingen maar een matige film naar mijn mening. Toch, misschien ben ik dan weer te hard voor de Coens, en lagen mijn verwachtingen te hoog. Ik heb namelijk wel genoten van de film voor het grootste deel, dus dan toch maar een 7/10.
Ik zit met een dubbel gevoel. Enerzijds vond ik het best een entertainende film, anderzijds ben ik redelijk ontgoocheld met wat de Coens hier brengen. Zeker na het schitterende No Country For Old Men, dat op zich een moderne Western is, had ik zoveel meer verwacht.
Vooral de toon van de film, ook dankzij de bij momenten kinderlijke soundtrack van Burtwell, is me veel te licht voor dit soort verhaal. En alhoewel de personages van begin af aan boeien en bovendien uitstekend vertolkt werden (Hailee Steinfeld!) komt er toch een langzame halt aan de karakterontwikkeling ongeveer halfweg de film waardoor ik op mijn honger bleef zitten. Josh Brolin werd uiteindelijk een groot onrecht aangedaan met de minieme screentime die hem gegund werd, en bijgevolg het karikaturale personage die hij moest neerzetten, terwijl de set-up op dat moment net de perfecte gelegenheid was om wat dieper in de psyche van Mattie Ross en Chaney te graven.
Omdat ik vermoedde dat het beste nog zou komen, liet ik me wel gezwind meeslepen door de film en zijn vele humoristische intermezzo's, maar de 3e akte van de film, dat er op zich al heel abrupt aankomt, is er helaas ook nog eens veel te snel doorgejaagd. De o zo voorspelbare wendingen volgen elkaar aan een razend tempo op, en voor je het weet komt de eindgeneriek op het scherm. Er was amper tijd om een climax op te bouwen. Was er eigenlijk een climax? Wat is er gebeurd met die trage sluimerende opbouw van spanning, het venijnige kat en muis spel, en de duistere psychologische ondertoon die NCFOM zo geweldig maakten? Wat hebben de personages hier bijgeleerd, hoe zijn ze geëvolueerd doorheen het verhaal? Mattie Ross is in het begin van de film exact hetzelfde personage als op het eind, op psychologisch vlak toch. Die uiteindelijke epiloog is ook nog eens hoogst onbevredigend waardoor ik dus met vrij zure nasmaak de cinema moest verlaten.
True Grit is ondanks de degelijke cinematografie en degelijke vertolkingen maar een matige film naar mijn mening. Toch, misschien ben ik dan weer te hard voor de Coens, en lagen mijn verwachtingen te hoog. Ik heb namelijk wel genoten van de film voor het grootste deel, dus dan toch maar een 7/10.
(Relax, is public domain)
