Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
insomnia
Legacy Member
PBR Streetgang zei:Natuurlijk speelde dat af in haar hoofd; maar het feit dat ze zichzelf overtuigt dat het echt gebeurde wil zeggen dat ze bereid was om die crazy shit te doen, enkel en alleen omdat het ongehoord is. En serieus, je kan Natalie Portman toch niet serieus nemen voor iemand onder 25 jaar, zeker? Hoe belachelijk is heel die situatie dan met die control-freak van een moeder en zeker ook die taart-scene? Wtf was dat...
btw wat heeft mijn persoonlijke voorkeur voor wiet te maken met het feit dat ecstasy nemen om de ouders kwaad te maken bijzonder lachwekkend en puberaal is? Dat is toch gewoon zo? Serieus verschil tussen casual weed-smoking en pillen slikken, hoorMisschien erken jij als non-druggie dat niet echt, maar er is een geweldig verschil, believe you me.
Nee maar het maakt imo uiteindelijk toch niet uit hoe oud ze is in die film, haar mentale toestand is gewoon door haar control-freak moeder ergens in puberfase blijven steken, jij noemt die situatie belachelijk, zo zou ik het niet zeggen, raar dat wel. Die crazy thuissituatie + al haar stress en andere emotionele insecurities zorgen dan voor Dario Argento on crack in het laatste half uur ofzo, which is awesome
Ik vind wiet roken al bijna even idioot (en puberaal) als pillen slikken, daarmee dat ik de steek naar andere drugs een beetje komisch vond, maar dat is een discussie die ik hier niet echt wil voeren eigenlijk, no offence intended obviously.
Ik vind wiet roken al bijna even idioot (en puberaal) als pillen slikken, daarmee dat ik de steek naar andere drugs een beetje komisch vond, maar dat is een discussie die ik hier niet echt wil voeren eigenlijk, no offence intended obviously.
Let's just agree to disagree
edit: Nog even wat films die ik recent gezien heb:
Sunrise: A Song of Two Humans
Erg sterk, begrijpelijke winnaar van de eerste cinematography oscar.
The Lady From Shanghai
Niet Welles' beste film maar toch erg goed.
Touch of Evil
Prachtig.
Stella Maris
Leuk, goed, oud.
Tangled
Leuker dan verwacht, go Disney!
=Ermac=
Legacy Member
Falling Down (1993) Falling Down (1993) - IMDb
Meer als 10 jaar geleden dat ik deze nog eens gezien had.
Blijft voor mij een geweldige film.
Meer als 10 jaar geleden dat ik deze nog eens gezien had.
Blijft voor mij een geweldige film.
MrZarq
Legacy Member
Black Swan:
Audio-visueel spektakel. Voldeed perfect aan mijn verwachtingen. Ik ergerde mij wel een beetje aan de "komische" elementen
En inderdaad, het beste woord om de film te beschrijven is "intens".
De zaal zat trouwens vol met koppeltjes en groepen vrouwen. Ik denk dat een groot deel daarvan toch een andere film verwacht had
Audio-visueel spektakel. Voldeed perfect aan mijn verwachtingen. Ik ergerde mij wel een beetje aan de "komische" elementen
*Nina die "haar huiswerk doet" en dan plots ziet dat haar moeder in haar kamer is.
*Op het einde (of misschien was het voor de laatste repetitie, ik weet het niet meer zeker) als Nina backstage loopt en ze kruist die man in zwart kostuum (ik denk dat dat de tovenaar was?), de sfeer is redelijk gespannen, en die zegt extreem droog "hi"
*Er waren er nog 1 of 2.
*Op het einde (of misschien was het voor de laatste repetitie, ik weet het niet meer zeker) als Nina backstage loopt en ze kruist die man in zwart kostuum (ik denk dat dat de tovenaar was?), de sfeer is redelijk gespannen, en die zegt extreem droog "hi"
*Er waren er nog 1 of 2.
De zaal zat trouwens vol met koppeltjes en groepen vrouwen. Ik denk dat een groot deel daarvan toch een andere film verwacht had
Oldskooler
Legacy Member
Ik ga nog eens naar the Hitcher (1986) kijken.
Die kerel is zo hard mij.
Ondanks de toevalligheden, blijft het een topper.
http://www.youtube.com/watch?v=vvnxX5P21wE
:'-)
Die kerel is zo hard mij.
Ondanks de toevalligheden, blijft het een topper.
http://www.youtube.com/watch?v=vvnxX5P21wE
:'-)
Conradus
Legacy Member
La Strada
Zalige hoofdactrice (net zoals in La Notte Di Cabiria) die echt het volledige scala van droeve tot blijde gebeurtenissen kan bespelen. En al te vaak, de beide combineren. Voeg daar nog eens een prima Antony Quinn aan toe (die ik eigenlijk vooral kende dankzij The Guns of Navarone) en je hebt een sterke dramatische film. Niet zo goed als Cabiria imo, maar aangenamer dan 8 1/2.
Kiss Kiss Bang Bang
Blijft zalig. RDJ ownt!
Zalige hoofdactrice (net zoals in La Notte Di Cabiria) die echt het volledige scala van droeve tot blijde gebeurtenissen kan bespelen. En al te vaak, de beide combineren. Voeg daar nog eens een prima Antony Quinn aan toe (die ik eigenlijk vooral kende dankzij The Guns of Navarone) en je hebt een sterke dramatische film. Niet zo goed als Cabiria imo, maar aangenamer dan 8 1/2.
Kiss Kiss Bang Bang
Blijft zalig. RDJ ownt!
PBR Streetgang
Legacy Member
!nsomn!a zei:Nee maar het maakt imo uiteindelijk toch niet uit hoe oud ze is in die film, haar mentale toestand is gewoon door haar control-freak moeder ergens in puberfase blijven steken, jij noemt die situatie belachelijk, zo zou ik het niet zeggen, raar dat wel. Die crazy thuissituatie + al haar stress en andere emotionele insecurities zorgen dan voor Dario Argento on crack in het laatste half uur ofzo, which is awesome
Awesome is het laatste halfuur zeker. Maar ik kon gewoon niet ten volle genieten daarvan want steeds sprong er in mijn achterhoofd de gedachte dat de aanloop dat de aanloop tot de climax zo hella flawed was, en zelfs het verloop van de backstage drama tijdens die climax vond ik echt heel voorspelbaar en ongeloofwaardig -het feit dat Mila Kunis zo komt aankloppen nadat ze dood zou moeten zijn en dat Natalie Portman zo'n uitgerokken dans kan doen met een gigantisch stuk glas in haar maag, zonder dat iemand dat door heeft etc etc... Ik kon echt niet voorbij al die kleine dingetjes geraken, en sorry maar ik vond de situatie met haar moeder gewoon bijzonder irritant...
Oh en Argento >>>>>>>>> Aronofsky
Oh en Argento >>>>>>>>> Aronofsky
Een serieuze disagree dan wel!nsomn!a zei:Let's just agree to disagree
Maar idd, genoeg thread hijacking.PBR Streetgang
Legacy Member
The Big Gundown - 6.5/10 (Sergio Sollima, 1966)
Deze spaghetti western vond ik net iets minder goed dan het werk van Leone en Death Rides A Horse van Petroni. Hoewel ik vaak had gehoord dat dit een meesterwerk binnen het genre zou moeten zijn, moet ik daar toch serieus mijn vragen bij stellen. Buiten enkele waanzinnige stukjes dialoog en de typische Morricone-score voor een western vond ik bitter weinig goeds aan deze film. Lee Van Cleef, die awesome genoeg is op zich, was best wel een plezier om te zien acteren, het was gewoon jammer dat zijn rol vrij lame was. Enkele coole shots die je enkel tegenkomt in spaghetti-westerns waren ook op te merken, maar niets dat ik nog niet gezien had. The Big Gundown was dus best nog leuk als film, maar als spaghetti western had die bijzonder weinig kracht. En de geluidsband was de slechtste die ik al ben tegengekomen bij een Italiaanse film.
Cinematographer Style - 6/10 (John Fauer, 2006)
Gezien de titel van deze docu en het feit dat die mee geproduceerd werd door de ASC, dacht ik dat dit iets fenomenaal ging worden. Maar jammer genoeg gaf deze docu echt geen enkel inzicht in de werking van cinematografie en hoe verschillende meesters in het vak hun stiel hebben intwikkeld. Het kwam er eigenlijk op neer dat voor een anderhalf uur lang, leden van de ASC praatten over hoe awesome cinematografie wel is, en ieder deed zijn verhaal van hoe ze bij het begin zijn begonnen om als DP te eindigen. Ik ga er uiteraard volledig mee akkoord dat het awesome is, en hoor graag mensen als Gordon Willis, Vittorio Storaro en Roger Deakins praten, maar er ging zo bitter weinig over cinematografie zelf, dat het echt heel droog overkwam allemaal. Jammer dat dit geen tweede Visions Of Light was; dat was pas echt een geweldige docu over cinematografie.
The Year Of Living Dangerously - 7.5/10 (Peter Weir, 1982)
The Year Of Living Dangerously is een politiek drama over een jonge Mel Gibson, internationale correspondent uit Australië die naar Indonesië vertrekt om daar te reporteren over de huidige politieke situatie. Hij maakt daar vrienden met de charismatische Billy Kwan, geweldig gespeeld door de bekende Linda Hunt, en er ontwikkelt zich een liefdesaffaire met Jill, een iets charmantere versie van Sigourney Weaver dan men gewoon is. Zoals ik had gehoopt vertelt de film ons veel over de toenmalige situatie in Indonesië: de machtshebbers en de pogingen van de communistische partij om alles over te nemen. Dit alles werd goed verteld en je had echt wel een goed idee van wat het moet geweest zijn om als blanke westerling daar rond te lopen in de straten van Jakarta. Er waren wel enkele scenes die voor mij niet even goed werkten en de soundtrack was soms vrij storend, maar daarbuiten was d film echt knap en boordevol goede personages. Een van Weir's betere films, maar zeker en vast niet zijn beste werk.
Deze spaghetti western vond ik net iets minder goed dan het werk van Leone en Death Rides A Horse van Petroni. Hoewel ik vaak had gehoord dat dit een meesterwerk binnen het genre zou moeten zijn, moet ik daar toch serieus mijn vragen bij stellen. Buiten enkele waanzinnige stukjes dialoog en de typische Morricone-score voor een western vond ik bitter weinig goeds aan deze film. Lee Van Cleef, die awesome genoeg is op zich, was best wel een plezier om te zien acteren, het was gewoon jammer dat zijn rol vrij lame was. Enkele coole shots die je enkel tegenkomt in spaghetti-westerns waren ook op te merken, maar niets dat ik nog niet gezien had. The Big Gundown was dus best nog leuk als film, maar als spaghetti western had die bijzonder weinig kracht. En de geluidsband was de slechtste die ik al ben tegengekomen bij een Italiaanse film.
Cinematographer Style - 6/10 (John Fauer, 2006)
Gezien de titel van deze docu en het feit dat die mee geproduceerd werd door de ASC, dacht ik dat dit iets fenomenaal ging worden. Maar jammer genoeg gaf deze docu echt geen enkel inzicht in de werking van cinematografie en hoe verschillende meesters in het vak hun stiel hebben intwikkeld. Het kwam er eigenlijk op neer dat voor een anderhalf uur lang, leden van de ASC praatten over hoe awesome cinematografie wel is, en ieder deed zijn verhaal van hoe ze bij het begin zijn begonnen om als DP te eindigen. Ik ga er uiteraard volledig mee akkoord dat het awesome is, en hoor graag mensen als Gordon Willis, Vittorio Storaro en Roger Deakins praten, maar er ging zo bitter weinig over cinematografie zelf, dat het echt heel droog overkwam allemaal. Jammer dat dit geen tweede Visions Of Light was; dat was pas echt een geweldige docu over cinematografie.
The Year Of Living Dangerously - 7.5/10 (Peter Weir, 1982)
The Year Of Living Dangerously is een politiek drama over een jonge Mel Gibson, internationale correspondent uit Australië die naar Indonesië vertrekt om daar te reporteren over de huidige politieke situatie. Hij maakt daar vrienden met de charismatische Billy Kwan, geweldig gespeeld door de bekende Linda Hunt, en er ontwikkelt zich een liefdesaffaire met Jill, een iets charmantere versie van Sigourney Weaver dan men gewoon is. Zoals ik had gehoopt vertelt de film ons veel over de toenmalige situatie in Indonesië: de machtshebbers en de pogingen van de communistische partij om alles over te nemen. Dit alles werd goed verteld en je had echt wel een goed idee van wat het moet geweest zijn om als blanke westerling daar rond te lopen in de straten van Jakarta. Er waren wel enkele scenes die voor mij niet even goed werkten en de soundtrack was soms vrij storend, maar daarbuiten was d film echt knap en boordevol goede personages. Een van Weir's betere films, maar zeker en vast niet zijn beste werk.
FreakyJP
Legacy Member
Black Swan (D. Aronofsky, 2010) 7.3/10
Buiten het feit dat de camera de helft van de tijd op het gezicht (of voeten) van de personages gedrukt was en de camera soms te schokkend was (ook, die following-shots werkten dan wel goed in The Wrestler, hier waren ze minder gepast), levert Aronofsky hier toch een mooie film af. De camerahandelingen geven aan zelfs zoiets banaal als een balletrepetitie een bepaalde intensiteit en de sfeer zat ook zeer goed. Vooral de eigenlijke opvoering was fenomenaal gewoon. Wat wel spijtig was, is dat Aranofsky soms wat te hard terugvalt op van die goedkope schrik-effecten, wat toch wat in contrast staat met het psychologische van het preutse 'girl-next-door' meisje waarbij het neurotische, obsessieve en seksueel onderdrukte karakter langzaam aan de overhand neemt. En ja, Natalie Portman was mss wat te oud voor de rol, maar ze deed dat toch goed? Ik vond haar gedrag echt niet storend of puberaal, want dit waren manifestaties van haar transformatie (ok, de teddyberen waren er mss wat over). Verder mocht voor mij eigenlijk ook wat meer aandacht gegeven worden aan het Beth personage. Ook het einde vond ik wat raar:
De hele opzet van de film heeft enorm veel weg van István Szabó's Mephisto btw, mocht iemand geïnteresseerd zijn.
Buiten het feit dat de camera de helft van de tijd op het gezicht (of voeten) van de personages gedrukt was en de camera soms te schokkend was (ook, die following-shots werkten dan wel goed in The Wrestler, hier waren ze minder gepast), levert Aronofsky hier toch een mooie film af. De camerahandelingen geven aan zelfs zoiets banaal als een balletrepetitie een bepaalde intensiteit en de sfeer zat ook zeer goed. Vooral de eigenlijke opvoering was fenomenaal gewoon. Wat wel spijtig was, is dat Aranofsky soms wat te hard terugvalt op van die goedkope schrik-effecten, wat toch wat in contrast staat met het psychologische van het preutse 'girl-next-door' meisje waarbij het neurotische, obsessieve en seksueel onderdrukte karakter langzaam aan de overhand neemt. En ja, Natalie Portman was mss wat te oud voor de rol, maar ze deed dat toch goed? Ik vond haar gedrag echt niet storend of puberaal, want dit waren manifestaties van haar transformatie (ok, de teddyberen waren er mss wat over). Verder mocht voor mij eigenlijk ook wat meer aandacht gegeven worden aan het Beth personage. Ook het einde vond ik wat raar:
ze zit daar te bloeden in haar kleedkamer, dan tijdens het dansen opeens terug in white dress en ze begint opnieuw te bloeden, maar niemand op het podium merkt dit? (als ze vb op dat verhoog staat) En kan iemand met zo'n wonde wel nog zo bewegen (Black Swan, adrenaline mss, maar als White Swan)?
De hele opzet van de film heeft enorm veel weg van István Szabó's Mephisto btw, mocht iemand geïnteresseerd zijn.
Jonathan
Legacy Member
Patton (1970)
Wat een personage ...
De film is een portret van één van de meest legendarische generaals ooit.
Heel belangrijk in dergelijke film en in dit geval uitstekend is het acteerwerk van het hoofdpersonage. Bij de speech in het begin van de film had ik als kijker het gevoel dat ik het zwijgen opgelegd werd (of bang moest zijn om Patton de onderbreken tijdens zijn ijzersterke voordracht.)
Een pluim ook voor de cinematografie en schaal van deze film. Alles wordt uit de kast gehaald en het ziet er allemaal HEEL goed uit.
8.7/10
Mitt liv som hund (1985)
Zaaaaaaaaaalig ... prachtig prachtig prachtig.
De sfeer, de uitwerking van ieder personage, de muziek, het acteerwerk, de cinematografie, de oprechtheid .... hier wordt ik persoonlijk als filmfan geil van
9.6/10
Frontière(s) (2007)
Eén van de recentere Franse horrorfilms die ik nog niet gezien had.
Zoals de meeste van "die films" is het plot flinterdun en is een enkele plottwist waarin de slechterik toch niet dood blijft te zijn het meest memorabele moment.
Door de inleidende scenes had ik eerlijk gezegd ook serieus moeite om enige voeling te hebben met de personages die eigenlijk gewoon een bende eikels zijn die we liever kwijt dan rijk zijn, wanneer ze dan afgeslacht worden is het dan ook moeilijk om dat niet een klein beetje toe te juichen ...
Either way, dit is een amusante prent en zeker een aanrader voor de klassieke horrorfan, ik zou de film ergens plaatsen tussen "The Hills Have Eyes" en "The Texas Chainsaw Massacre", waarbij ik wel respectievelijk de moderne remakes bedoel en niet de originele films.
De sfeer zit goed, grafisch is de film zeker te smaken en het acteerwerk is acceptabel.
4.3/10
The Circus (1928)
De zoveelste Chaplin in het rijtje en toch weer een compleet feest.
Deze is iets minder bekend en lijkt ook iets minder goed onthaald dan de meer bekende werken van Chaplin, doch om de één of andere reden vond ik deze net zoals "The Kid" dan weer beter dan pakweg "The Gold Rush" die over het algemeen toch een stuk hoger gerate wordt.
De humor is zoals altijd geweldig, ik lag echt plat van het lachen elke keer Chaplin opgejaagd werd door een woeste ezel of wanneer hij de meest intense koorddans ooit doet.
Het meest memorabele aan deze film was het echt wel prachtige einde waarbij ik en de vrienden waarmee ik naar de film keek toch wel even stil werden.
Heel toegankelijke film die iedereen moet gezien hebben zou ik zeggen
8.6/10
The Longest Day (1962)
Deze film was verplichte kost aangezien ik morgen vertrek naar Normandië om enkele monumenten/musea omtrend D-day te bezoeken.
Deze film is volgens kenner de meest waarheidsgetrouwe weergave in een film van hoe het er op die dag werkelijk aan toe gegaan is en het is allemaal verschrikkelijk indrukwekkend.
Als film laat deze prent enkele steken vallen, ik heb het hele gebeuren dan ook meer als een soort verhalende documentaire ervaren. Er zijn te veel personages die geintroduceerd worden maar nooit uitgewerkt worden waardoor je nul komma nul voeling met die personen hebt.
De indrukwekkende cast werd ook niet echt benut had ik zo het gevoel.
Al bij al toch een zeer indrukwekkende en cinematografisch erg mooie film, doch ik had iets meer diepgang verwacht.
7.2/10
Onibaba (1964)
Ik krijg meer en meer het gevoel dat ik ergens Japanse roots moet hebben want ik lijk die films gewoon veel meer te kunnen genieten.
Gaande van de opzwepende muziek tot het claustrofobische grasveld en de opdringerige schoonmoeder vond ik alles eigenlijk perfect.
De film is relatief kort en het plot is simpel doch de uitwerking is echt subliem.
Dit wordt een persoonlijke favoriet! (naast films zoals Tengoku to Jigoku) <3
9.8/10
The Unbearable Lightness of Being (1988)
Ik zie DDL heel graag spelen en moest deze film dus ook ooit gezien hebben. Zijn acteerprestatie is zoals altijd perfect zonder meer alhoewel ik het niet zo voor zijn personage had.
Ik voelde mij middenin de film op de één of andere manier ongemakkelijk alhoewel ik niet precies kan zeggen waarom, het is een sterke speelfilm met een provocerend plot.
Ik kon de eenvoud en de delicate doch directe aanpak wel appreciëren.
Beter dan verwacht!
6.8/10
Citizen Kane (1941)
Het moest er ooit van komen.
Ik vond het eerlijk gezegd erg moeilijk te geloven dat deze film uit het jaar 1941 komt. Wat een ongelofelijke prestatie om dit werk in die tijd af te kunnen leveren.
De acteerprestaties zijn subliem, de cinematografie is prachtig, opmerkelijk vond ik ook de makeup die toch wel een serieus hoogstandje moet geweest zijn toen.
Topfilm zonder meer (of minder)!
9.8/10
Wat een personage ...
De film is een portret van één van de meest legendarische generaals ooit.
Heel belangrijk in dergelijke film en in dit geval uitstekend is het acteerwerk van het hoofdpersonage. Bij de speech in het begin van de film had ik als kijker het gevoel dat ik het zwijgen opgelegd werd (of bang moest zijn om Patton de onderbreken tijdens zijn ijzersterke voordracht.)
Een pluim ook voor de cinematografie en schaal van deze film. Alles wordt uit de kast gehaald en het ziet er allemaal HEEL goed uit.
8.7/10
Mitt liv som hund (1985)
Zaaaaaaaaaalig ... prachtig prachtig prachtig.
De sfeer, de uitwerking van ieder personage, de muziek, het acteerwerk, de cinematografie, de oprechtheid .... hier wordt ik persoonlijk als filmfan geil van
9.6/10
Frontière(s) (2007)
Eén van de recentere Franse horrorfilms die ik nog niet gezien had.
Zoals de meeste van "die films" is het plot flinterdun en is een enkele plottwist waarin de slechterik toch niet dood blijft te zijn het meest memorabele moment.
Door de inleidende scenes had ik eerlijk gezegd ook serieus moeite om enige voeling te hebben met de personages die eigenlijk gewoon een bende eikels zijn die we liever kwijt dan rijk zijn, wanneer ze dan afgeslacht worden is het dan ook moeilijk om dat niet een klein beetje toe te juichen ...
Either way, dit is een amusante prent en zeker een aanrader voor de klassieke horrorfan, ik zou de film ergens plaatsen tussen "The Hills Have Eyes" en "The Texas Chainsaw Massacre", waarbij ik wel respectievelijk de moderne remakes bedoel en niet de originele films.
De sfeer zit goed, grafisch is de film zeker te smaken en het acteerwerk is acceptabel.
4.3/10
The Circus (1928)
De zoveelste Chaplin in het rijtje en toch weer een compleet feest.
Deze is iets minder bekend en lijkt ook iets minder goed onthaald dan de meer bekende werken van Chaplin, doch om de één of andere reden vond ik deze net zoals "The Kid" dan weer beter dan pakweg "The Gold Rush" die over het algemeen toch een stuk hoger gerate wordt.
De humor is zoals altijd geweldig, ik lag echt plat van het lachen elke keer Chaplin opgejaagd werd door een woeste ezel of wanneer hij de meest intense koorddans ooit doet.
Het meest memorabele aan deze film was het echt wel prachtige einde waarbij ik en de vrienden waarmee ik naar de film keek toch wel even stil werden.
Heel toegankelijke film die iedereen moet gezien hebben zou ik zeggen
8.6/10
The Longest Day (1962)
Deze film was verplichte kost aangezien ik morgen vertrek naar Normandië om enkele monumenten/musea omtrend D-day te bezoeken.
Deze film is volgens kenner de meest waarheidsgetrouwe weergave in een film van hoe het er op die dag werkelijk aan toe gegaan is en het is allemaal verschrikkelijk indrukwekkend.
Als film laat deze prent enkele steken vallen, ik heb het hele gebeuren dan ook meer als een soort verhalende documentaire ervaren. Er zijn te veel personages die geintroduceerd worden maar nooit uitgewerkt worden waardoor je nul komma nul voeling met die personen hebt.
De indrukwekkende cast werd ook niet echt benut had ik zo het gevoel.
Al bij al toch een zeer indrukwekkende en cinematografisch erg mooie film, doch ik had iets meer diepgang verwacht.
7.2/10
Onibaba (1964)
Ik krijg meer en meer het gevoel dat ik ergens Japanse roots moet hebben want ik lijk die films gewoon veel meer te kunnen genieten.
Gaande van de opzwepende muziek tot het claustrofobische grasveld en de opdringerige schoonmoeder vond ik alles eigenlijk perfect.
De film is relatief kort en het plot is simpel doch de uitwerking is echt subliem.
Dit wordt een persoonlijke favoriet! (naast films zoals Tengoku to Jigoku) <3
9.8/10
The Unbearable Lightness of Being (1988)
Ik zie DDL heel graag spelen en moest deze film dus ook ooit gezien hebben. Zijn acteerprestatie is zoals altijd perfect zonder meer alhoewel ik het niet zo voor zijn personage had.
Ik voelde mij middenin de film op de één of andere manier ongemakkelijk alhoewel ik niet precies kan zeggen waarom, het is een sterke speelfilm met een provocerend plot.
Ik kon de eenvoud en de delicate doch directe aanpak wel appreciëren.
Beter dan verwacht!
6.8/10
Citizen Kane (1941)
Het moest er ooit van komen.
Ik vond het eerlijk gezegd erg moeilijk te geloven dat deze film uit het jaar 1941 komt. Wat een ongelofelijke prestatie om dit werk in die tijd af te kunnen leveren.
De acteerprestaties zijn subliem, de cinematografie is prachtig, opmerkelijk vond ik ook de makeup die toch wel een serieus hoogstandje moet geweest zijn toen.
Topfilm zonder meer (of minder)!
9.8/10
Avondland
Legacy Member
The Innocents (1961)
Enorm van onder de indruk. Een film die het moet hebben van een zeer reële spanning en dreiging, dat meesterlijk wordt gehanteerd en nooit aflatend is. Kippenvelfilm, zelden zoveel kippenvel gehad en op het puntje van mijn stoel gezeten als bij deze film. Kinderen kunnen verdomd angstwekkend zijn en Miles en Flora worden op een fantastische manier vertolkt. Hulde!
Welke films zijn ongeveer hetzelfde, kenners?
Enorm van onder de indruk. Een film die het moet hebben van een zeer reële spanning en dreiging, dat meesterlijk wordt gehanteerd en nooit aflatend is. Kippenvelfilm, zelden zoveel kippenvel gehad en op het puntje van mijn stoel gezeten als bij deze film. Kinderen kunnen verdomd angstwekkend zijn en Miles en Flora worden op een fantastische manier vertolkt. Hulde!
Welke films zijn ongeveer hetzelfde, kenners?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.