127 Hours - 7.5/10 (Danny Boyle, 2010)
Wel, dit was echt wat ik verwachtte van Boyle: een mooie verfilming van het alombekende verhaal van Aron Ralston en dat met behulp van hippe montage en muziek. Weeral stelt Boyle niet teleur, maar toch is 127 Hours niet direct bij zijn beste werk. De film is wel voor veel redenen memorabel, voornamelijk door zijn heel intense climactische scene en de weliswaar korte tocht die Ralston erna nog moet maken om bij hulp te geraken. Franco speelt zijn rol erg goed, en ik ben dan ook zeer blij om te zien hoe hij zich meer en meer aan het profileren is in de serieuze filmwereld, maar het nog steeds niet kan laten om in luchtige komedies te spelen. Ik verwacht nog een serieuze carriere van deze jongeman. Voor de rest valt er niet meer veel over 127 Hours te vertellen buiten het feit dat die best goed was, intens was en kon uitpakken met mooie beelden van de prachtige Amerikaanse canyons.
Toy Story 3 - 8.5/10 (Lee Unkrich, 2010)
Een van de meest entertainende films van het jaar, en zoals eerder al vermeld was, een perfecte aflsuiter voor de trilogie. De film is heel erg grappig, zoals we kunnen verwachten van een Pixar feature, maar daarnaast vond ik die ook echt wel bijzonder spannend. De eindscene begint als het ware halverwege de film en vanaf dan lijkt het een lange ride tot het climactische moment voorbij is. De film brengt zo veel humor voor jong en oud, is boordevol geniale animatie en is meteen al een van mijn favoriete Pixar films geworden.
Reversal Of Fortune - 6/10 (Barbet Schroeder, 1990)
Pff, niet zo heel goed, eigenlijk. De film gaat over de zaak Claus von Bülow, die aangeklaagd werd voor poging tot moord nadat zijn vrouw voor een tweede maal in coma viel. Jeremy Irons speelt zijn rol echt wel heel goed, en de advocaat die hij inhuurt wordt minstens even sterk gespeeld door Ron Silver. Maar buiten deze twee leuke personages/acteurs is er echt bitter weinig aan deze film: de eigenlijke rechtszaak komt nauwelijks in beeld en de conversatie tussen de jeugdige personages zijn zodanig lomp en cheesy dat het ect irritant werd. Glenn Close was teleurstellend als de rijke pill-popping bitch wife, wat sommige langdradige scenes echt lastig maakte. Niet echt een aanrader, tenzij de specifieke zaak je echt interesseert, of je een ggroot fan bent van Jeremy Irons.