Nee, toch? Heel dat gedoe met de ISO's was gewoon om de virtuele computersfeer wat geupdatet te houden: programma's, users, inputs, power sources, bits, ROM, RAM, etc etc waren allemaal al gebruikt, en om iets nieuws te introduceren opdat Legacy niet exact dezelfde film zou zijn als Tron '82 hebben ze iets nieuws geïntroduceerd. Wat mij betreft heeft dat niets met het verhaal te maken, gewoon een kleine uitbreiding om het wat interessant te maken. En wat de vader-zoon relatie betreft; dat vond ik zelf zeker ook oppervlakkig uitgewerkt, maar ik ben zeer blij dat die er was, want het was ook dankzij de band tussen vader en zoon dat Flynn Sr uiteindelijk losliet van zijn statische houding die hij gedurende twintig jaar zou hebben genomen; wat enkele geniale stukjes dialoog opleverde waar ik mij echt strijk mee heb gelachen.
En ik ben blij dat je Avatar vermeld, want dat vormt voor mij een perfect contrast met Tron; ik vond Avatar een bijzonder zwakke film. Als cinema-ervaring was die best in orde, en het was mijn eerste 3D experience, dus ik kan niet zeggen dat ik niet heb genoten van dat avondje cinemagaan. Maar de film zelf was echt dom, vond ik, boordevol ongelooflijk irritante personages die effectief een "rol" speelden in het zogenaamde verhaal dat epische proporties wou aannemen omdat Cameron blijkbaar niet tevreden was met het feit dat de enige kracht die Avatar te bieden had, volledig te danken was aan het CGI-team. Avatar is voor mij het ultieme voorbeeld van immersieve overcompensatie; de wereld gecreëerd in Avatar is zodanig veel hectischer, drukker, meer chaotisch, grootschaliger, enkel en alleen omdat dat nodig is uit een poging om de aandacht weg te trekken van het ongelooflijk zwakke acteerwerk, het oeroude en overgerecycleerde verhaal en de barslechte dialoog die doorheen de film gehanteerd werd. Ik kan nog meer kakken op Avatar als ik dat zou willen, maar ik ga het daarbij houden. Wat ik ermee wil aantonen is dat (en dit is gewoon de indruk die ik had, en ik denk niet dat die volledig fout is) Tron 3D helemaal geen narratieve ambitie had om mee te beginnen; de film beseft goed genoeg wat zijn tekortkomingen zijn, maakt daar geen probleem van (of probeert die alleszins niet te verschuilen achter overweldigende CGI, hopend dat het publiek het niet merkt), maar in de plaats bezorgt die je een hoogst amusante en bovendien ook prachtig ontworpen virtueel wereldje boordevol aangename (maar imo nooit over-the-top) actiesequenties en dergelijke meer. "What's not to like?" is het eerste dat in mij opkomt. Natuurlijk weet ik wel wat dat bij u inhoudt, en ik kan het uiteraard niet tegenspreken (want het verhaal
is zwak, evenals de personages), maar kan alleen maar proberen uit te leggen waarom ik zelf daar totaal geen problemen mee had.
DaFreak zei:
Hmz daar kan ik niet mee akkoord gaan. Ik heb nu al redelijk wat 3D films gezien en tot hiertoe was avatar de enige die zijn geld waard was. Ik had hier totaal niet het gevoel dat ik door een raam naar een andere wereld aan het kijken was.
De karakters leken bij momenten wel gewoon op de voorgrond geplakt en de snellere scenes werden een wazige rommelhoop waar je niet goed wist waar je moest kijken. Ik vermoed dat dat met de cameras of het proces te maken heeft maar de meeste huidige 3D films trekken op niet veel. Je krijgt dat gevoel van verschillende lagen in diepte ipv een vloeiende realistische diepteperceptie. Het kan ook aan de afstelling gelegen hebben maar ik vermoed dat metropolis antwerpen toch wel weet waar ze mee bezig zijn en avatar heb ik trouwens ook daar gezien en daar zat het wel goed.
Meen je dat serieus? Dat was het gevoel dat ik net niet had bij Tron, en wel bij de andere twee: dat was gewoon 3D zo veel mogelijk uitgerokken waardoor heel het kader simpelweg lelijk werd. Ik vond de 3D-induced visuals van Tron juist heel erg aangenaam en niet zo overdreven dat je focus verliest op het geheel. Daarom dat ik er zo veel van heb kunnen genieten; al die beelden waren zo zalig om naar te kijken. Loved that shit.
Vanavond volgt nummer 2! 
