The Reckless Moment – 8,5/10 (Max Ophuls, 1949)
Fantastisch werk weer dat Max Ophuls hier levert. Wat hij allemaal doet met zijn camera is werkeleijk fantastisch. De lange takes en tracking shots zuigen je echt in de speelruimte en zorgen dus voor een heel aangename en inleefbare sfeer. Dit is erg typerend voor zijn stijl, maar ik wordt het nooit beu en telkens hoop ik op langere shots. The Reckless Moment is een erg interessante noir omdat er zeer weinig noirs een vrouw als hoofdpersonage hebben. In dit opzicht is hij sterk te vergelijken met Mildred Pierce van Michael Curtiz, ook een verhaal over een huismoeder die samenhang in haar gezin kost wat het koste wil bewaren. Alleen is The Reckless Moment gewoon pakken beter. Niet alleen doet Joan Bennett het veel beter dan Joan Crawford, zowat elk aspect van de film is van een erg hoog niveau. Het verhaal van de film zelf is eigenlijk vrij simpel, maar die krijgt een serieuze gelaagdheid in de manier waarop de vrouw in kwestie omgaat met haar familiale situatie en de chanteur tegelijkertijd. Erg krachtige film en meteen ook een van mijn favoriete films noir geworden. Zeker de moeite!
Ik ben echt een serieus Ophuls-fan aan’t worden. Eerst Caught en Letter From An Unknown Woman en dan nu dit… Ik kan al niet wachten om aan Madame De…, La Ronde en Le Plaisir te beginnen. Hij heeft ook een Nederlandse film gemaakt, Komedie Om Geld. Maar ik vind die nergens... Als iemand ze tegenkomt, laat iets weten!
Murder On The Orient Express – 8/10 (Sidney Lumet, 1974)
Ik had niet verwacht dat ik zo van deze film zou kunnen genieten, maar het was echt wel een heel plezierige film om naar te kijken. Niet alleen is het Hercule Poirot in actie, maar er zijn nog erg veel andere oude bekenden die komen opduiken in deze film (acteurs, dan). Richard Widmark, Sean Connery, Lauren Bacall, Ingrid Bergman en Michael York. Erg leuk om deze geweldige acteurs en actrices eens allemaal samen bezig te zien. Het verhaal lijkt vrij simpel, maar stilletjes aan wedrd het duidelijk dat het veel verder zou gaan dan ik aanvankelijk had ingeschat. Erg knap werk, dus. En niet alleen het verhaal en de acteurs zaten goed. De cinematografie van de film zat ook erg strak. De opening credits alleen waren al vrij straf in elkaar gestoken qua cinematografie en montage, maar het meest memorabele zijn dan toch wel de prachtige shots van de passerende trein die een onwaarschijnlijk sinister karakter krijgt daardoor. Nog een topper van Sidney Lumet!
The Steel Helmet – 6/10 (Samuel Fuller, 1951)
Jammer. De film zag er veelbelovend uit, en een film van Sam Fuller is meestal iets om de nodige aandacht aan te schenken. Maar hier zat het gewoon echt niet goed. De film leek echt te lijden aan een buitengewoon laag budget. Normaal gezien stoort mij dit helemaal niet, zeker als je weet hoe ik kan genieten van B-noirs en B-westerns, maar het is daarom niet de bedoeling dat alles er goedkoop mag uitzien. Dit was wel het geval bij The Steel Helmet, en dat had veel beter aangepakt kunnen worden denk ik. Zeker door iemand als Fuller. Iets waar ik ook echt problemen mee heb, is met het feit dat de film gewoon echt te saai is. Een film die minder dan anderhalf uur duurt, mag echt absoluut niet saai zijn. Maar dit was dus wel het geval en dat maakte de kijkervaring niet al te plezierig. Anyway, de film was daarom niet echt slecht; gewoon een beetje saai en irritant om naar te kijken. Geen aanrader; zeker niet voor diegenen die het werk van Sam Fuller willen verkennen.