Redenen waarom Collateral geen 'schijtfilm' is, en een meerwaarde is in het onmetelijke repertoire van actie/misdaad/drama/thrillers.
1) De personages van Cruise en Foxx zijn elkaars tegenpolen in enige zin. Maar beiden ze op hun eigen manier zielig.
Foxx speelt een zachtaardige taxichaffeur met grote plannen, maar hij onderneemt niets. Hij heeft geen toekomst, maar worstelt daarmee. Juist omdat hij zo onbeslissend en onzeker is, is hij een loser. Hij leeft enkel maar omdat hij aan zijn dromen vastklampt. Dat bereikt Foxx met zijn prestatie zeer overtuigend, je voelt dat ie wat onnozel en naïef is.
Cruise is een uiterst berekende, koelbloedige huurmoordenaar. Hij leeft enkel maar om te doden, er bestaat niks anders voor hem, er is geen humaniteit, geen liefde (verduidelijkt in een scene). En de acteur en de regisseur kennende, laten ze niets aan de toeval over. Elk detail in karakter, intonatie in dialoog en emotie zijn gegrond. Cruise wordt de 'onmenselijke' killer, hij verhult zijn ware personaliteit, maar lees tussen de lijnen en je ontdekt een misvormd verleden.
Van het moment dat beiden samenkomen, ontstaat er chemie en begint de film juist te lopen, een catharsis treedt in werking. Van beiden kom je meer te weten, bij elke nieuwe dialoog die ze zo goed weten te overbrengen. Beiden breken elkaar af laag per laag, maar juist zo komen ze tot besef dat ze vastgeroest zijn en verder moeten.
Beide prestaties zijn sterk.
2) Mann is in deze een beeldend kunstenaar, een fotograaf. Talloze scenes artistiek gecomponeerd. Zijn beelden van Los Angeles zijn persoonlijk en echt. Onverbloemd, hard en onaangeroerd. De stedelijke verderf is duidelijk en niks wordt geromantiseerd zoals eender welke Hollywood flick, maar het beeld dat ie schept is mooi (vreemd genoeg). Hij wil de schoonheid laten zien van de stad in het duister van de nacht. Steegjes, snelwegen, wijkjes, nachtclubs en zakelijke centra verlaten in neon en flikkerende lichtjes.
Zijn liefde voor LA is overduidelijk en wij mogen er mee van genieten.
3) Het verhaal en de plot zijn niet bijzonder origineel, maar wordt langzaam verteld, niets wordt overhaast gedaan. Mann neemt zijn tijd en des te groter het effect van de verrassing. Ok, ik was niet zo verrast, maar de hele subtiliteit van de film is aangenaam en niet opdringerig. Er is ook helemaal geen nood aan een pompeuze ontploffing of regelmatige shoot-out, gewoon een realistischere aanpak doet genoeg. Volwassen en geraffineerd.
Goed, het is voor mij ook geen meesterwerk, maar ik vind het wel een goede film. En ik kan inkomen dat je een andere mening hebt... ik begrijp het alleen niet zo goed. That's it.