Archief - Top 10 thread

[insomnia]

Het is weeral een tijdje geleden sinds de laatste incarnatie van dit thread. Tijd om een nieuwe te maken dus. Regels zijn simpel:

-Post uw top 10
-schrijf een stuk(je) tekst over uw keuzes (vergeet dit niet aub, lijstjes zonder uitleg zijn saai en oninteressant)

Beschrijf misschien ook uw selectie proces of de self-imposed regels die ge hebt gebruikt (bvb maar 1 film per regisseur) als dat van toepassing is.

Ik ga zelf nog even moeten nadenken over m'n keuzes maar bij deze is de thread dan toch open voor mensen die zich niet kunnen inhouden.

Mijn pronostiek voor boogje z'n volledige vernieuwde top 10 is trouwens 2014.

[Wilcao]

Heb je misschien nog de link van het vorige top-10 topic?

[insomnia]

https://www.beyondgaming.be/archive/films-series-tv.67/top-ten-of-all-time.733814

[Wilcao]

https://www.beyondgaming.be/archive/films-series-tv.67/top-ten-of-all-time.733814

Bedankt!

[boogje]

Mijn pronostiek voor boogje z'n volledige vernieuwde top 10 is trouwens 2014.

Deadline is 7 december, én met +/- één A4 uitleg per film.
Pinky swear.

Edit: indien ik het niet haal dan trakteer ik iedereen een pint op de volgende meeting.

[Conradus]

7 december van welk jaar?

[insomnia]

2014 uiteraard

[DaFreak]

Mijn top 10 kent geen regels. Ik heb puur op gevoel mijn 10 favorieten geselecteerd. Alhoewel deze top al wel eens durft te veranderen, zal ik deze 10 zowiezo voor altijd een warm hart toedragen.

1. 2001: A Space Odyssey
Deze valt met geen woorden te beschrijven en dat is ook niet nodig. In het geval van 2001 zeggen de beelden meer dan woorden ooit zullen kunnen. Deze wereldbekende parel is meer dan 40 jaar oud maar nog altijd superfris. Voor mij zonder twijfel de beste film ervaring die ik ooit heb gehad. Eén van de weinige films die ik vaak herbekijk en elke keer ontdek je wel een nieuw perspectief. Toen deze in 1968 uitkwam had men zoiets nog nooit gezien en jammer genoeg is 2001 zelfs tot op vandaag de enige in zijn soort. Achteraf gezien is het misschien niet zo verwonderlijk dat 2001 decennia lang eenzaam aan de top zou staan... Met een genie als Kubrick voor regie, een legende als Arthur C. Clarke voor het verhaal en de tovenaar Douglas Trumbull voor visual effects kon het bijna niet anders lopen. Kubrick veranderde zowiezo alles wat hij aanraakte in goud maar met de hulp van die 2 slaagde hij erin een schokgolf te creëren die nog decennialang zou nazinderen in onze pop cultuur. Van begin tot einde pure klasse.

2. Koyaanisqatsi
Dit meesterwerk van Godfrey Reggio is voor mij de enige film die iet of wat in dezelfde richting gaat als 2001 alhoewel de meesten deze eerder zouden omschrijven als een documentaire dan een sci-fi film. Het is zowiezo een moeilijke opgave om een genre op Koya te plakken aangezien hij, nog meer dan 2001, gewoon aspecten van je eigen psyche reflecteert. Je haalt eruit wat je erin steekt. Een vriend van me vindt dit een film met een duidelijke ecologisch boodschap, voor een andere gaat het over de vergankelijkheid van het bestaan met verandering als enige constante en ik zie 2001; de evolutie van intelligentie die meer en meer macht krijgt over haar omgeving en de onuitputtelijke creativiteit waarmee ze zelfs de grootste problemen klein krijgt. De beelden zelf zijn zonder meer geest verruimend maar het is de combinatie met de score van Philip Glass die het geheel naar een hoger niveau tilt. Nog nooit heb ik muziek en film zo perfect bij elkaar weten passen als bij Koya. Om de ontwikkeling van de maatschappij te kunnen volgen moet de film regelmatig een versnelling hoger schakelen om bij te blijven en ook de muziek volgt die constante opbouw... Uiteindelijk zorgt dit voor een climax om u tegen te zeggen.

3. The Matrix
Toen nog de Wachowski brothers, nu de Wachowski siblings, hadden met hun eerste grote film meteen een gigantisch schot in de roos. Een pracht van een film die laat zien dat een combinatie van science fiction en actie geen slappe kak hoeft te zijn en wel degelijk serieus in de diepte kan graven. Voor velen de eerste kennismaking met light versies van de simulation hypothesis alsook de brain in a vat & Plato's cave gedachte experimenten. Perceptie vs realiteit, free will vs determinism and destiny, universality of computation en ga zo maar door. Zowiezo wordt je eerst weggeblazen door het verhaal en de stijlvolle actie die langs alle kanten van het scherm spat maar als je in goed gezelschap vertoeft dan zal er na afloop serieus nagepraat worden. De film zit vol met memorabele scenes en quote-waardige dialoog. Morpheus' geschiedenisles in the desert of the real of agent Smith's kijk op ons ras "you're not actually mammals" vergeet je nooit. De 2 opvolgers; reloaded en revolutions zaten kwa effecten, stijl en choreografie goed in elkaar maar het verhaal en de themas die ze erin verkennen halen nooit het niveau van het origineel. Anderzijds mogen de fans zeker niet vergeten om ook de animatrix een kans te geven want die verzameling shorts bevat meer food for thought dan reloaded en revolutions te samen. Vooral A Second Renaissance, de voorgeschiedenis van de matrix, is bijzonder knap.

4. Trainspotting
Choose life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, Choose washing machines, cars, compact disc players, and electrical tin can openers. ... Choose sitting on that couch watching mind-numbing spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked-up brats you have spawned to replace yourself. Choose your future. Choose life . . . But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life: I chose something else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?
Danny Boyle leverde in 2002 nog een parel af met 28 Days Later maar zijn beste werk zag in 1996 het levenslicht. Wie had ooit gedacht dat een film over heroineverslaving zo entertainend kon zijn? Alhoewel deze de nadelen van drugsverslaving mooi in kaart brengt velt hij geen oordeel en wordt hij nooit preachy. Moet je durven! Prachtige soundtrack doorheen de film die bepaalde scenes dat tikkeltje extra geeft waardoor ze voor eeuwig in geheugen gegrift staan. "Yes, a fucking dancer!"

5. Fight Club
Een zelfhulpboek met pit(t). Op uiterst vakkundige manier deconstrueert Fincher de hedendaagse maatschappij en het individu en hij doet dit met een shitload aan stijl. We zijn geen verlichtte individuen, geen unieke sneeuwvlokjes. We zijn oppervlakkig, egoïstisch en materialistisch en de maatschappij in haar geheel is zo mogelijk nog erger. Die info overlay die het inventory van Norton's appartement toont terwijl hij monotoon alles afratelt blijft mij raken. Naast de grote themas zitten er ook heel wat kleine elementen in; van Bob's Bitch tits en power animals tot de zeep gemaakt van menselijke vetten, elementen die je doen glimlachen maar tegelijkertijd toch ook aanzetten tot denken. Norton & Pitt, hier perfecte tegenpolen, leveren weergaloze prestaties en zij maken deze film. Het einde zie je echt niet komen en transformeert een reeds fantastische film in een film voor de geschiedenisboeken.

6. Gattaca
De debuutfilm van Andrew Niccol zorgde voor een frisse wind in het sci-fi genre. Sci-fi zonder aliens, lasers of robots, die dan ook nog eens een realistisch toekomst scenario probeert te schetsen, dat kom je niet vaak tegen. Gattaca beperkt zich in zijn scope tot genetische manipulatie maar gaat dan ook tot het uiterste in het verkennen van dit thema. Bovendien doet Niccol dit op zo'n emotioneel gedreven manier, waar ook Michael Nyman's muziek een groot stuk voor verantwoordelijk is, dat je de rillingen zo over je rug voelt lopen. Het feit dat ik voor genetische manipulatie ben en niet akkoord ga met de negatieve vooruitzichten van de regisseur maakt het alleen maar straffer dat ik deze film toch zo goed vind. Ik zie de toekomst heel wat rooskleuriger in maar tegelijkertijd is dit wel een mooie waarschuwing voor het worst case scenario. Hij kiest ervoor om original voor te stellen als warm en messy en artificial als cold en clean om zo het contrast uit te vergroten en de veranderingen die GM in deze maatschappij teweeg brengt aan de tand te voelen. Het is enorm mooi om te zien hoe hij genetisch determinisme onderuit haalt met een zwempartij alsook het idee van de "perfecte" mens maar dan met een verbrandingsoven. Heel die film slaagt in als een bom.

7. I Heart Huckabees
Het zal mij voor altijd een raadsel blijven waarom deze niet universeel geprezen wordt. Prachtige cast, een doordacht origineel en goed verhaal, slimme dialogen, humor met een scherp kantje, leuke soundtrack van Jon Brion, ... Mensen weten niet wat goed is! De existentiële detectives, Dustin Hoffman en Lily Tomlin, onderzoeken de existentiele vragen van hun clienteel. De film ligt langs alle kanten wagenwijd open voor persoonlijke interpretatie en valt dus moeilijk samen te vatten maar de kern draait om een gevecht tussen "universele interconnectiviteit", het merk filosofie dat onze detectives verkopen, en het nihilisme van Isabelle Huppert. Het clienteel bestaat uit Naomi Watts, Mark Wahlberg, Jude Law en Jason Schwartz en ze hebben allen een bepaald idealisme in zich dat niet te verenigen valt met onze moderne maatschappij en waardoor ze gedwongen worden om compromissen te sluiten. Consumerism, environmentalism, post-modernism, alle soorten isms die je maar kan betekenen passeren de revue. Deze niet alledaagse onderwerpen worden op een bijzonder speelse manier gebracht, op zich ook een mooie prestatie, waardoor het uiteindelijk vooral de feel good vibe is die blijft nazinderen. Je leeft maar één keer dus je kan er maar best van genieten.

8. Magnolia
Vanaf de opener heb je meteen door dat dit geen standaard film wordt. Paul Thomas Anderson slaagt erin om een groot aantal draden op zo'n meesterlijke manier te doen samen komen dat je er stil van wordt. Naar het einde toe krijg je een nummer van Aimee Mann te verwerken dat aankomt als een mokerslag. Boys don't cry, maar godverdomme deze had mij goed liggen en dat overkomt mij echt niet vaak. De emotie voelt altijd oprecht wat met zo'n cast misschien niet hoeft te verbazen. Vooral Julian Moore liet mijn bloed bevriezen (in a good way) maar ook Tom Cruise, Philip Seymour Hoffmann, John C Reily, ... iedereen gewoon levert prestaties af waar je van achterover valt. Wonderbaarlijk ook hoe een film met een runtime van 188 minuten zo strak in elkaar kan zitten. Alles dat je te zien krijgt is cruciaal. Er valt niets te knippen en er is geen speld tussen te krijgen. Sterk!

9. Adaptation
In 1999 liet Spike Jonze een origineel stukje cinema los op een niets vermoedende wereld. Being John Malkovich, naar een verhaal van Charlie Kaufman, was bizar maar goed. In 2002 kwam Jonze af met een nieuwe film, weer naar een verhaal van Kaufman... Ik weet nog dat ik dacht dat ze Malkovich moeilijk zouden kunnen evenaren... Boy, was I wrong! Adaptation is iets volledig anders maar minstens even origineel en verbluffend. De cast; Streep, Cooper en Swinton zijn altijd goed maar verbazingwekkend genoeg bewijst ook Nicolas Cage, hier de hoofdrol, dat hij wel degelijk kan acteren. Hij speelt zowel Charlie als Donald Kaufman. Ja, dezelfde Kaufman als diegene die de film geschreven heeft en ook in deze film volgen we hem bij het schrijven van een film die hij baseert op een boek. Daaruit kan je al opmaken dat deze film behoorlijk meta gaat maar het gaat nog veel verder dan dat. Adaptation vernietigd de grens tussen realiteit en fictie. Kaufman is een held.

10. A Clockwork Orange
De tweede Kubrick in mijn top 10 en volledig verdiend. Zonder twijfel mijn favoriete regisseur. Al zijn films hebben de tand des tijds doorstaan en dat danken ze aan zijn perfectionistische

Hebben het net niet gehaald:
Lars Von Trier (Antichrist & Melancholia)
Hitchcock (Birds, Psycho, Vertigo, Rear Window, NxNW, ...)
Terry Gilliam (12 Monkeys, Fear & Loathing, Holy Grail, Time Bandits, Brazil, ...)
Christopher Nolan (Inception & Memento)
Coen Brothers (Fargo, Big Lebowski, No Country for Old Men, ...)
Guy Ritchie (Snatch & Lock Stock)
Martin Scorsese (Taxi Driver, Shutter Island, Hugo, ...)
Quentin Tarantino (Pulp Fiction, Reservoir Dogs, Basterds, Jackie Brown, Kill Bill ...)
Sidney Lumet (Network, 12 Angry Men, Fail-Safe, ...)
Steven Spielberg (Close Encounters, Indiana Jones, Jaws, A.I., Saving Private Ryan, ...)
Peter Jackson (LotR, Braindead, The Freighteners, ...)
Wes Anderson (Moonrise Kingdom, Royal Tenenbaums, Rushmore, Life Aquatic, ...)
Zack Snyder (Watchmen, 300, Dawn of the Dead)

Thank You for Smoking (Jason Reitman)
Mr. Nobody (Jaco Van Dormael)
The Tree of Life (Terrence Malick)
Solyaris (Andrey Tarkovskiy)
Children of Men (Alfonso Cuarón)
Stranger than Fiction (Marc Forster)
Oldboy (Chan-wook Park)
One Flew Over the Cuckoo's Nest (Milos Forman)
Layer Cake (Matthew Vaughn)
In Bruges (Martin McDonagh)

[PBR Streetgang]

Oke, vermits ik toch meermaals een Top 10 ga posten hier ga ik niet te zot doen over mijn selecties. Bij deze lijst betrek ik vooral films die ik in de voorbije jaren heb gezien en die me zijn bijgebleven als films die bij de allerbesten horen. Dit is dus geen favourites-lijst, want veel van de films die hier tussenzitten heb ik maar één keer gezien en zijn dus helemaal niet zo belangrijk in mijn leven als andere obvious favourites zoals Apocalypse Now, Pulp Fiction, Taxi Driver, Vertigo, It's A Wonderful Life, Citizen Kane, Network, etc... Sommige films op deze lijst zullen erg voorspelbaar zijn, anderen dan weer niet. Voor de eerste maal maak ik een Top 10 lijst waar de Amerika niet de meerderheid van de films geproduceerd heeft.

10. Seppuku – Masaki Kobayashi
Seppuku krijgt hier nog een ereplaats enkel voor het ongelooflijke gevoel van persoonlijke triomf bij het ontdekken van Masaki Kobayashi’s skills. Ik had al Kwaidan gezien die me omver blies, maar Seppuku was toch net iets meer my cup of tea. Kobayashi heeft een oog voor het in beeld brengen van de filmische ruimte zoals weinig anderen dat hebben. Zijn heerlijk symmetrische en tot op de millimeter uitgerekende composities maken van elk beel een meesterwerk op zich en zo beantwoordt de film aan held Pedro Costa’s opvatting dat “the shot is the film”. En niet alleen is de film stimulerend op visueel vlak, de plot van Seppuku is boeiend van begin tot eind en de themata die de film aanraakt zijn wel zeer interessant en relevant.

9. Wind Across the Everglades – Nicholas Ray
Nicholas Ray is een van de meest getalenteerde regisseurs uit pre-‘60s Hollywood en tevens een van de interessantere auteurs uit het studio-systeem. Dit meesterwerk is zeker de meest intense film die hij maakte. Zoals blijkt uit Rebel Without a Cause, The Lusty Men en The Savage Innocents is Nicholas Ray een man die zeer geinteresseerd is in alternatieve culturen: hier benadert hij de levensstijl van een groep stropers diep in de moerasgebieden van Florida. Hij levert een sterke kritiek op de stropers maar ontwijkt de moraliserende of sentimentele toon die we zouden vewachten van een Amerikaanse film uit die periode. Ik kijk er serieus naar uit om deze film nog eens te zien.

8. Old Joy – Kelly Reichardt
Nu komen we aan de mandatory indie movie uit de lijst. Het was onvermijdelijk dat er een film van Kelly Reichardt in deze lijst zou kruipen: Meek’s Cutoff of Old Joy. Kiezen tussen deze twee is niet gemakkelijk, maar gezien Old Joy zowat ongemerkt aan de wereld is voorbijgegaan, dacht ik dat het zeer normaal was om hem een ereplek te geven hierzo. Twee oude schoolvrienden plannen een weekendtrip naar een hot spring ergens in de wouden van Oregon. Veel meer valt er niet over te vertellen maar de gesprekken die deze twee mannen hebben en zeker ook de stiltes (die een groot deel uitmaken van deze film) maken van Old Joy de meest rustgevende film sinds Days of Heaven en wat mij betreft een van de meest aangename kijkervaringen die ik tot nu toe al gehad heb.

7. Encounters at the End of the World
Deze film is een ultiem bewijs van het onuitputbare genie van Herzog. De beelden zijn prachtig en geven een een mooi beeld van een werelddeel dat voor de meesten enkel bestaat uit ijs en pinguins. Herzog bewijst het tegendeel door zijn eigen ervaringen en zijn conversaties met “locals” op film te vatten. Zijn stem die rustig over de beelden heen praat, bezorgt nog een persoonlijke en intieme touch aan deze film die weinig andere films kennen. De film vloeit zonder problemen van sublieme natuurdocumentaire naar een hilarisch reisdocument en vice versa. De muziek die de beelden begeleidt is ook geweldig.

6. Beau Travail – Claire Denis
Claire Denis behoort tot de groep van filmmakers die bewijst dat de Fransen nog steeds kunnen omgaan met film als de besten. Beau Travail volgt een groep Franse légionnairs tijdens een intens trainingskamp in Noord-Afrika. De camera filmt dit op zo’n esthetisch verantwoorde manier dat zelfs een homofoob uit het diepe Amerikaanse Zuiden zal toegeven dat het mannelijke lichaam bijzonder en indrukwekkend is. De rigoreuze lichamelijkheid van deze film wordt mooi in evenwicht gehouden door de orde en discipline die over de mannen heerst. Het genie van Beau Travail ligt voor mij in hoe Denis deze overheersende aspecten van de film weet te thematiseren binnen de psyche van het hoofdpersonage, die aan beide kanten (lichamelijkheid/sensualiteit en discipline/gehoorzaamheid) bedreigd wordt en zo de kijker leidt naar het hoogst originele einde.

5. Close-up – Abbas Kiarostami
Bekijk deze film. Nog nooit schetste een film zo’n knap portret van een cinefiel en hoe ver die gaat om zijn liefde voor films uit te drukken.

4. Der Himmel über Berlin – Wim Wenders
Een van de mooiste films die ik al gezien heb. Engelen waken over Berlijn en bezorgen hoop aan zij die denken alle hoop kwijt te zijn in hun leven. Toch vindt één engel iets heel moois en waardigs in de mensenlevens die hij vanuit de hemel observeert. De film is een meditatie op de schoonheid van het menselijke bestaan, maar ook op de tragische geschiedenis van Berlijn en hoe de invloed daarvan nog sterk voelbaar is in het heden. De prachtige shots van de engelen die zich verzamelen in de bibliotheek en de schone dame die een concert van Nick Cave bijwoont behoren tot mijn meest gekoesterde movie moments.

3. Stagecoach
John Ford construeert hier een sociaal portret van een jong Amerika op mini-schaal en vult de stagecoach met een groep iconische figuren uit de western. De dickhead capitalist, de dronken dokter, de sterke moeder, de stoere sheriff, de hoer met het gouden hart en uiteraard ook de good bad guy. Spanningen ontstaan, vriendschappen worden gevormd, liefde vindt zijn weg en uiteraard is er een spectaculaire achtervolging door een opstandige bende Indianen. Stagecoach is een van de meest efficiente genrefilms die er zijn, maar zelfs buiten het domein van genre en narratief werkt de film ook op technisch vlak. Stagecoach – net als La Règle du jeu) is een ware innovator op vlak van camerawerk en set design, jaren voor Citizen Kane met alle credit van Ford en Renoir is gaan lopen (no grudges, Orson). Ford werkt puur op intuitie en weet enkele prachtige shots te componeren die emotionele, thematische en narratieve relevantie hebben zonder dat ze te gekunsteld lijken. Weeral haal ik Pedro Costa aan, die stelde dat – en ik parafraseer hier – dat één seconde uit Ford een eeuwigheid duurt. Could not agree more.

2. Who’s Afraid of Virginia Woolf?
Deze film over een bitter en oud koppel dat de avond doorbrengen met een fris en jong koppel is er een die mij eindeloos boeit. Op vlak van camerawerk en montage stort hij mij van de ene emotie in de andere. Er zijn enkele mooie statische shots, enkele knap gecontroloreerde bewegende shots die dan worden afgewisseld met erg gewelddadige handheld shots die je middenin de actie brengen. Dit ritme wordt ook gevolg door de montage die vaak ongezien blijft, maar af en toe komt er een cut die je het gevoel geeft dat je net voor het eerst in je leven een cut hebt gezien. Richard Burton levert hier mijn favoriete acteerprestatie aller tijden en de nieuwkomers Segal en Dennis hebben geen enkele moeite met het spelen tegonover de imposante Burtons. De dialoog is fantastisch en het taalgebruik van Burton behoort tot het mooiste Engels dat ik ooit gehoord heb. Kortom, een film om keer op keer van te smullen.

1. Peeping Tom
Peeping Tom staat voor mij als symbool voor een van de meest spannende avonturen in het leven van de cinefiel: het ontdekken van het werk van een ontzettend getalenteerd artiest. Michael Powell, de op en top Britse filmmaker die meesterwerken maakte alsof het een fluitje van een cent is, leerde ik voor het eerst kennen met Peeping Tom. Van Contraband tot The Tales of Hoffman maakte hij samen met Emeric Pressburger de ene parel na het andere, waarvan sommigen tot de beste films ooit horen. Maar in 1960 maakt hij een film die wel serieus wat stof deed opzwaaien. Zijn film thematiseert het medium zelf, nl. de camera en uiteraard ook de regisseur. Maar in deze film portretteert hij de filmmaker als een akelig, voyeuristisch en pervers persoon voor wie de kijker een serieuze afgunst voelt. Maar ondanks de weerzinwekkende hobbys van deze man, krijg je gaandeweg toch sympathie voo De film heeft mij ontzet zoals geen enkele film dat ooit deed en de technische perfectie waarmee Powell dit gedaan krijgt is echt merkwaardig. De cinematografie van de film is top: de keuze om te werken met het relatief nieuwe Eastmancolor is erg treffend omdat er subtielere ziekelijke tinten mee konden geregistreerd worden. Ook op vlak van montage scoort Peeping Tom hoog, sommige van de coolste match cuts die ik ooit zag komen hieruit. De film neemt je mee op een rit vol spanning, afgunst en laat je niet los tot de onvermijdelijke eindscene.

[Conradus]

Een deel van deze top is niet veranderd, maar de redenen ervoor soms wel. Een ander deel is veranderd, gewoon om die films ook wat meer aandacht te geven.

01.Apocalypse Now: Redux (Francis Ford Coppola, 1979)

Nog steeds dit meesterwerk van Coppola op nr. 1. En ook de redenen zijn niet veranderd. Het is, ondanks zijn speelduur, een rollercoaster van een film. The End van The Doors begint te spelen en niet zo lang daarna bevind je je al terug in de Vietnamese oorlogsverschrikkingen. Tegen dat het hoofddeel van de film begint, namelijk de boottocht op zoek naar Kurtz, heb je al een resem gedenkwaardige personages zien passeren. De boottocht zelf is een volledig afdaling in de waanzin van oorlog. De brug over de rivier, versierd met kerstverlichting en verlicht door geweerschoten en ontploffingen is één van de meest absurde en meest memorabele scenes ooit. En dan zijn we nog maar halfweg. Als we uiteindelijk bij Kurtz aankomen hebben we al een beeld gekregen van het personage zonder hem ooit te ontmoeten. En dan drukt Brando volledig zijn stempel op de scenes. Schitterend gewoonweg.
Naast de buitengewone beelden, het verhaal en de onderliggende boodschap, heb je natuurlijk ook nog de acteurs. Brando, Sheen en Duvall spelen bij de betere rollen van hun leven. Maar ook de rest van de cast mag er wezen. En na het zien van de docu Heart of Darkness is mijn respect voor Coppola enkel nog maar toegenomen.

I watched a snail crawl along the edge of a straight razor. That's my dream; that's my nightmare. Crawling, slithering, along the edge of a straight razor... and surviving.

02. The Godfather: Part I (Francis Ford Coppola, 1972)

En Coppola blijft ook op 2 staan met dit meesterwerk. Deze film bezit zo mogelijk nog meer iconische scenes dan AN:R en nog betere acteerprestaties. Het begint allemaal al met de huwelijksscene waarin we met de hele familie kennismaken. En niet vaak heeft er op één filmfoto een betere cast gestaan. Pacino, Duvall, Brando, Caan, Shire, Keaton en ga zo maar door. Aan de castingkeuzes van Coppola valt in deze film nog niks af te doen. Daarna volgen de iconische scenes en quotes elkaar op. Het paardenhoofd, de moordaanslag, de ontmoeting van de Dons en last but not least, het doopsel waardoor Al Pacino als nieuwe Godfather naar voren treedt.
Ondertussen hebben we de maffia-wereld en de familie zelf zien veranderen. Ook al is het een bende misdadigers van de ergste soort, je leeft met hen mee en de gruwelijke eindscene komt opeens begrijpelijk over. Voeg daar nog één van de meest iconische themes uit de filmgeschiedenis én bij de beste acteerprestaties ooit aan toe en je hebt een film die misschien wel de titel beste film aller tijden verdient. Coppola beheerste zijn vak als geen ander.

My father made him an offer he couldn't refuse.

03. Eternal Sunshine of the Spotless Mind ( Michel Gondry, 2004)

Ook deze film staat nog steeds op zijn plaats, maar ook dat is niet meer dan verdiend. Deze romantische komedie met Jim Carrey en Kate Winslet gaat zoveel verder dan een doorsnee romcom. De situatie is tragisch en het verhaal bij momenten absurd, maar uiteindelijk weet je dat liefde niet meer is dan blijven proberen en erop vertrouwen dat alles uiteindelijk in orde komt. Zelfs het idee dat je gedoemd bent je fouten te herhalen wordt zo minder beangstigend.
Carrey en Winslet acteren uitstekend samen en hebben zelden betere prestaties neergezet. Voeg daar nog een uitstekende supporting cast aan toe met Tom Wilkinson, Kirsten Dunst en Mark Ruffalo. Enkel Elijah Wood valt wat uit de boot imo, maar dat ligt evengoed aan het personage dat hij moest neerzetten.
Aangezien het merendeel van de film zich in het hoofd van Joel (Carrey) afspeelt, krijgen we een aantal iconische en schitterende scenes te zien. Maar ook het dagelijks leven van Clementine en Joel is mooi genoeg. De bevroren rivier, het sneeuwstrand .. blijven je bij. Hier meer woorden aan verspillen zou de genialiteit van de film geen goed doen. Just watch it.

Joel: I can't see anything that I don't like about you.
Clementine: But you will! But you will. You know, you will think of things. And I'll get bored with you and feel trapped because that's what happens with me.
Joel: Okay.
Clementine: [pauses] Okay.

04. The Good, The Bad and the Ugly (Sergio Leone, 1966)

Sinds twee jaar geleden heb ik veel meer westerns gezien, waaronder vele van de meesters van het klassieke genre (Ford, Hawks ...), maar toch blijft deze van Leone er met kop en schouders bovenuit steken. Niet alleen heb je de iconische, schitterende, beangstigende muziek van Ennio Morricone, je hebt de spannende duels die Leone als geen ander wist te brengen. De Mexican Standoff tussen Eastwood, Van Cleef en Wallach op het kerkhof behoort tot de meest spannende en memorabele scenes ooit.
Die drie acteurs zetten hun personages ook met verve neer. Van Cleef overtuigt als de gewetenloze slechterik met zijn doordringende blik. Wallach zorgt voor een af en toe komische noot en Eastwood brengt een moreel zeer dubieuze ‘Good’. En was Eastwood ooit cooler dan hier? Ook al loopt hij een tijd te verdorsten in de woestijn als gevangene, daarna is hij terug en van geen kleintje vervaard.
Leone brengt een klassiek verhaal, dat later in zovele adaptaties (films, strips) is overgenomen, maar nooit evenaard. Hij kan ook een perfecte mix brengen van het kleinschalige conflict tussen de drie mannen om een goudschat en de grotere Burgeroorlog die om hen heen woedt. Het gevecht om de brug en de vernietiging ervan zullen dan ook bijblijven.
Leone, Morricone en Eastwood zullen altijd een winnend team blijven.

Blondie: [counting Angel Eyes' men] One, two, three, four, five, and six. Six, the perfect number.
Angel Eyes: I thought three was the perfect number.
Blondie: I've got six more bullets in my gun.

05. The Lord of the Rings: the Return of the King (Peter Jackson, 2003)

Peter Jackson is in een onmogelijke opdracht geslaagd. Hij heeft de wereld van Tolkien op het grote scherm gebracht en de verwachtingen voor The Hobbit naar ongekende hoogtes gedreven. Laten we hopen dat hij ze kan inlossen. Ondertussen kunnen we nog gauw even kijken naar de meesterwerkjes van de eerste trilogie. En daar steekt Return of the King er voor mij bovenuit. Niet alleen maken we het einde mee van de lange reis van onze Fellowship die we zo goed hebben leren kennen, nee Jackson toont ons ook Midden-Aarde op haar duisterste uur. Frodo en Sam zijn alleen en kunnen nergens meer hulp verwachten en Saurons legers lijken onstopbaar. En net op dat moment, komt één van de meest kippenvelgevende scenes ooit. De Rohirrim staan voor de Velden van Pelennor en de speech van Theoden zal mij altijd bijblijven.
Goed, één scene is wat te weinig om te zorgen dat een film in mijn top tien terecht komt, maar Return of the King heeft zoveel meer. Enerzijds worden alle verhalen eindelijk afgerond, maar hoe. De film zit vol dramatische, enorm droevige momenten, die afgewisseld worden met het juiste sprankje humor of hoop om verder te kunnen gaan. De acteurs overtuigen ook perfect in hun rol en het zal moelijk zijn om andere gezichten te kunnen bedenken voor de personages die we nu zo goed kennen. De muziek is episch en fenomenaal, de scenes en landschappen schitterend. Het geheel is een massaproductie die haar gelijke quasi niet kent en terecht in deze top staat.

Arise! Arise, Riders of Theoden! Spears shall be shaken, shields shall be splintered! A sword day... a red day... ere the sun rises! Ride now! ... Ride now! ... Ride to ruin and the world’s ending! Death!

06. Rope (Alfred Hitchcock, 1948)

Ook Hitchcock mag op deze lijst niet ontbreken. En een keuze uit zijn films is misschien wel even moeilijk als het opstellen van een hele top 10. Het is uiteindelijk Rope geworden, niet alleen omdat de fantastische James Stewart erin meespeelt, maar misschien nog meer omdat ik het één van de spannendste films van Hitchcock vindt. En dat wil wat zeggen.
Twee studenten besluiten de perfecte moord te plegen. Ze vermoorden een studiegenoot en nodigen dan zijn familie en vrienden uit, terwijl het lijk zich in dezelfde kamer bevindt. Elke minuut heb je de vraag of ze nu ontdekt zullen worden of niet. Ook de manier van filmen (de hele film bestaat uit een poging er één shot van te maken) draagt hier enorm aan bij. Je hebt een héél beperkte setting (één appartement) waarbij de acteurs en de situatie de spanning moeten maken. En daar zonder enige twijfel in slagen. Ook de rechtvaardigingen die beide moordenaars voor hun daad proberen op te voeren en hoe die daad henzelf beïnvloedt worden getoond. Weer een interessant experiment van Hitchcock dat meer dan geslaagd mag worden genoemd.
After all, murder is - or should be - an art. Not one of the 'seven lively', perhaps, but an art nevertheless. And, as such, the privilege of committing it should be reserved for those few who are really superior individuals.

07. The Place Promised in Our Early Days (Makoto Shinkai, 2004)

Het was niet simpel om een animatiefilm te kiezen voor deze top 10. Er zijn teveel pareltjes (The Lion King van Disney, Up en Wall-E van Pixar, quasi alles van Miyazaki), maar uiteindelijk heb ik toch gekozen voor deze langspeelfilm van de ‘opvolger’ van Miyazaki, Makoto Shinkai. Alles van de man kan perfect in een rijtje van beste animatiefilms staan. Hij brengt een geslaagde mix van science-fiction met hedendaagse situaties en een kinderlijke blik op de wereld . Een kind dat altijd moet opgroeien. Eigenlijk had hier evengoed ‘5 centimeters per second’ kunnen staan, maar het is toch zijn drama over een gescheiden Japan waarin een aantal kinderen vriendschap sluiten en later volwassen worden om een plek van hun , de mysterieuze, enorme Toren, te bekijken.
De tekeningen zijn ronduit prachtig, net zoals bij alle andere films van Shinkai, en zorgen ervoor dat je meegezogen wordt in de wereld. Doe jezelf een plezier en bekijk wat films van Shinkai. Als je animatiefilms kan smaken zullen deze je niet onberoerd laten. Hij kan het opgroeien van kinderen tot volwassenen op een enorm gevoelige wijze brengen door een combinatie van tekeningen, muziek en verhaal.

The chill wind seemed to blow from the depths of space, and the scent of a different universe was present.

08. Harvey (Henry Koster, 1950)

Nog een film met James Stewart. Maar verbaast dat als je bedenkt dat dit één van de beste acteurs ooit was (imo). Dit is één van de meest hartverwarmende films aller tijden. Eerst een woordje over het verhaal. Elwood P. Dowd (James Stewart) is een man die constant loopt te praten tegen een (ingebeeld?) 7 voet hoog konijn (Harvey). Hij behandelt iedereen vriendelijk en probeert te helpen waar mogelijk, maar zijn excentrieke gedrag baart zijn familie de nodige zorgen. Uiteindelijk willen ze hem dan ook laten opnemen. Maar hij en Harvey kunnen door hun gedrag iedereen voor zich winnen.
Stewart acteert schitterend en zet een vertederende, verwarde man neer. Dit is geen ‘idioot’ a la Forrest Gump, maar hij is evenzeer een door en door goed persoon, die misbegrepen zal worden. Het is natuurlijk ook nog een komedie dus een hoop misverstanden zullen plaatsvinden waardoor je niet anders kan dan lachen. Maar uiteindelijk is dit een film die je moet gezien hebben om te begrijpen waarom hij zo goed is.

Years ago my mother used to say to me, she'd say, "In this world, Elwood, you must be" - she always called me Elwood - "In this world, Elwood, you must be oh so smart or oh so pleasant." Well, for years I was smart. I recommend pleasant. You may quote me.

09. Ikiru (Akira Kurosawa, 1952)

Sinds de vorige top heb ik veel meer Kurosawa’s gezien. En ook een boel meer andere Japanse films, maar Kurosawa en zijn Ikiru blijven er voor mij bovenuit steken. Het verhaal over een ambtenaar die ontdekt dat hij kanker heeft en eindelijk zin wil geven aan zijn leven is hartverscheurend. Het besef dat zijn leven nutteloos is geweest en dat hij volkomen eenzaam is, moet je beroeren. De scene met de schommel in de sneeuw zal daardoor mij altijd bijblijven. Maar Kurosawa beperkt het niet tot een oude man die enige zin wil ontdekken in het leven. Hij toont ook de begrafenis en wat daar gezegd wordt. En op die manier gaat hij verder en dieper dan andere films over dit onderwerp. En ook daar krijgen we een aantal aangrijpende scenes die het verschil zo duidelijk maken tussen de hypocrisie van zijn collega’s en familie en dan die paar mensen die hij echt heeft geholpen. Schitterend gewoonweg.
Deze film staat op mijn lijst om een aantal redenen dus. Ten eerste is er het verhaal, dat tegelijk ook de boodschap heeft dat het nooit te laat is om het verschil te proberen maken in je leven. Ook al doe je er beter op voorhand al iets mee. Daarnaast is Takashi Shimura die één van de sterkste acteerprestaties, die ik al gezien heb, neerzet. En dan heb je tenslotte nog Kurosawa zelf. Eén van de betere regisseurs die met deze film, die toch niet in de lijn ligt van zijn Samurai of misdaadsfilms, een stap buiten zijn genre zet en daar onmiddellijk een meesterwerk van maakt.

You - just to look at you makes me feel better. It warms this - this mummy's heart of mine. And you're so kind to me. No; that's not it. You're so young, so healthy. No; that's not it either... You're so full of life. And me... I'm jealous of that. If I could be like you for just one day before I died. I won't be able to die unless I can do that. I want to do *something*. Only you can show me. I don't know what to do. I don't know how. Maybe you don't know either, but, please... if you can... show me how to be like
you!

10. Midnight in Paris (Woody Allen, 2011)

Ik zit nog niet erg ver in het oeuvre van Woody Allen. Het merendeel van zijn films bevalt me wel en deze is waarschijnlijk niet zijn beste, maar wel de film die me de laatste jaren het meest heeft verrast en ontroerd.
Allen toont ons het hedendaagse Parijs waar een jong koppel (een prima Owen Wilson en McAdams) op reis zijn met haar ouders. Wilson is als schrijver echter veel meer geïnteresseerd in het Parijs van het Interbellum en op magische wijze raakt hij daarin terecht. Hij ontmoet er allerlei bekende auteurs en kunstenaars zoals Picasso en Hemingway en ontdekt dat nostalgie van alle tijden is.
Ten eerste toont Allen een liefde voor Parijs die hij daarvoor al voor New York toonde. En Parijs is het waard. De begingeneriek met een rondvlucht door de straten van de Lichtstad is schitterend. En als Wilson ’s nachts alleen door de verlaten straten begint te zwerven zien we een Parijs dat zo mogelijk nog mooier is. Daarnaast heb je de acteurs: een uitstekende cast, maar het blijft me steeds weer verbazen dat Wilson zo succesvol is omgetoverd van een flauwe komedie-acteur in een acteur die ook perfect met drama (albeit komedisch drama) kan omgaan. Een aantal van de bijrollen, die van Hemingway bv, zijn ook perfect gecast. Natuurlijk heb je ook nog de typische woordhumor van Allen die hier uitstekend op zijn plaats is. Maar bovenal heb je Parijs.

That Paris exists and anyone could choose to live anywhere else in the world will always be a mystery to me.


Net niet gehaald:

The Godfather Part II
Rear Window
Sin City
Judgement at Nuremberg
Witness for the Prosecution
La Grande Illusion
The Human Condition
A Matter of Life and Death
The Lion King
Der Untergang
La Vita é Bella
Casablanca
Unforgiven
Lost in Translation

[PBR Streetgang]

Aargh ik moet echt heel dringend Harvey eens zien. James Stewart is een van mijn favoriete acteurs aller tijden, en als je Harvey plaatst boven It's A Wonderful Life (imo zijn beste prestatie) dan kan dit alleen maar genieten worden.

[Conradus]

Ik denk dat jij hem nog onder It's A Wonderful Life gaat plaatsen, maar imo ga je er ook genoeg van kunnen genieten.
Ik ga wat van jouw lijst moeten aflopen ook denk'k. Zeker Peeping Tom.

[PBR Streetgang]

Yup. En probeer dan maar eens te begrijpen hoe de maker van Peeping Tom ook The Red Shoes maakte.

[insomnia]

Ik denk dat DaFreak perfect beschreven heeft waarom Koyaanisqatsi zo veel beter is dan Baraka. De eerste is nogal vaag is z'n thematiek en message waardoor hij en z'n vrienden er elk iets anders uit weten halen, er zit dat ecologisch kantje aan maar het is evengoed een stadssymfonie. De tweede is behoorlijk heavy handed en eenzijdig in z'n ecologie.

Ik heb al een top 2 met tekstjes! 8 te gaan.

[PBR Streetgang]

well hurry up already.

[FreakyJP]

PBR, heb je The Human Condition van Kobayashi al gezien?

[PBR Streetgang]

Neen. Genotsuitstel. Ik wacht op dat perfecte moment waar ik hem in de meest perfecte omstandigheden kan bekijken. Ik heb waanzinnig hoge verwachtingen.

[Conradus]

9-12h film daar ga je nooit perfecte omstandigheden voor vinden

[insomnia]

Okay, here goes. Eerst moet ik opmerken dat de enige manier waarop dit voor mij werkt is om radicaal subjectief te zijn. Dat wil zeggen dat er een groot aantal films zijn die ik even goed in deze toplijst zou kunnen zetten maar die me minder bezig houden of die gewoon voor een saaier lijstje zorgen. Als er iets is dat me irriteert is het steeds dezelfde titels tegen te komen in toplijsten, wat niet persé zo'n belachelijk luxeprobleem is als je zou denken, maar daar ga ik nu verder niet op in gaan. Ik hou bijvoorbeeld nog steeds van alle films die ik in m'n top 10 in de vorige thread gezet had maar geen daarvan heeft nood aan nog eens vermeld te worden. Close-Up was de film waar ik het meeste moeite mee had om hem eraf te laten, maar PBR had hem dan in z'n lijst staan en uiteindelijk is het moeilijk om fatsoenlijk over die film te praten zonder er meteen een in-depth essay over te schrijven. Een paar zaken waar ik me aan heb proberen houden is om niet meer dan 1 film van een bepaald regisseur te hebben, en in general zo breed mogelijk te schilderen en zaken aan te halen om zo niet al te eentonig te wezen. Met drie 60's films en de helft Aziatisch is dat misschien niet perfect gelukt maar enfin. Mijn excuses voor mogelijke spelfouten en/of Engelse constructies, uw taalgebruik gaat blijkbaar snel achteruit wanneer je nog amper de taal spreekt of schrijft.


1. Yi Yi Edward Yang (2000)

De laatste en meest bekende film van de Taiwanese New-Wave regisseur Edward Yang. Het is niet makkelijk om uit te leggen wat deze, op het eerste zicht bijna soap opera, film juist zo speciaal maakt. Yang slaat uw hoofd niet in met z'n formele en emotionele intelligentie. In deze 3 uur durende Taiwanese epic schets hij aan de hand van normale familie in Taipei een beeld van een lifetime aan levenservaring. Hoewel het een beeld is van een bepaalde familie in een specifieke tijd en plaats zijn de meeste zorgen erg universeel. Het leven in Taiwan met de bepaalde geschiedenis die dat met zich meebrengt en de invloed van snelle urbanisatie en modernisering op de mens zit er natuurlijk nog in, maar die zaken zijn meer naar de achtergrond geschoven in vergelijking met The Terrorizer of A Brighter Summer Day, om hen zo op hetzelfde niveau te brengen als alle andere thematische bezorgdheden van de film. Wat narratief betreft is Yi Yi zeker de minst moeilijke van de 3 Yang films die ik gezien heb. De familiale omvang wordt duidelijk en onmiddelijk gecommuniceerd en het verloop is lineair en relatief klassiek. Een gebrek aan moeilijkheid is echter geen gebrek aan complexiteit, het intern bereik van de film is kolossaal. Yang doorloopt moeiteloos geboorte, het ontwaken van het bewustzijn, school, pesterijen, de relatie van een kind met volwassenen en ouders, eerste besef van het ander geslacht, adolescente vriendschap, eerste liefde, eerste relatie en eerste break-up, de break-up van een serieuze relatie, arbeid, huwelijk, zwangerschap, ouderschap, volwassen vriendschap, ontrouw, mid-life crisis, echtelijke afbraak, relaties met verouderende ouders, teleurstelling in volwassen kinderen, ziekte, dood, religie, spiritualiteit, metaphysica, idealisme, communicatie, herinnering, en je kan zo nog wel doorgaan denk ik. Het is prachtig te zien hoe al deze thema's niet gewoon simplistisch vermeld worden maar echt worden uitgewerkt en bekeken langs allerlei kanten en perspectieven door de verschillende personages en hoe vlot dat allemaal vloeit. Het is geen film die zomaar z'n geheimen en kwaliteiten onder uw neus drukt. De personages zijn geen symbolen die precies enkel bestaan om deze thema's naar de kijker over te brengen maar eerder echte mensen van vlees en bloed. Er wordt van de kijker verwacht dat hij volgt, interpreteert en engageert. Dit is voor mij het perfecte voorbeeld van hoe je inhoud op een subtiele en respectvolle manier over kan brengen. Zo goed als nooit wordt het oppervlak van deze bedrieglijk simpele familiesaga verstoord. Expositie is afwezig. Er wordt onderhuids een enorme emotionele kracht opgebouwd zonder dat de film ooit z'n stem moet verheffen om uiteindelijk een cathartische ervaring te bekomen die voor mij geen gelijke kent. Dat bereik gaat trouwens niet enkel over thematiek maar ook over toon en sfeer, Yang slaagt erin om een perfecte mix tussen humor en drama te tonen in een hele resem aan verschijningsvormen. Het narratieve oorzaak-gevolg spel dat hier ook gespeeld wordt, waarin Yang een meester is, wordt intelligent en nauwgezet uitgewerkt zodat het niet vervalt in dat typische raamvertelling cliché waar de connecties enkel bestaan omdat de filmmaker wilt dat de ze bestaan, het is een perfecte medatie op het interpersonele equivalent van de chaos theorie. Net als alle andere aspecten van de film is het visueel ook alles behalve ostentatief maar wel mooi en complex. Framing en staging doen hier hun werk en het is aan de kijker om uit te zoeken wat belangrijk is en wat niet. Door veel shots door ramen of deuropeningen te framen krijg je het voyeuristische gevoel alsof je zelf daar aanwezig bent en een unieke kijk krijgt in het leven van deze mensen. In plaats van close-ups en tear-jerking geeft Yang z'n personages bewegingsruimte. Hij beweegt weg voor extra emotionele impact. Je zou Yang zo wel kunnen stellen als de spirituele broeder van die andere grote familie chroniqueur, Yasujiro Ozu. Ik kan ook zeer goed inzien hoe deze film enkel maar beter wordt hoe meer levenservaring de kijker met zich mee brengt, daardoor kijk ik alleen maar uit naar ouder te worden met deze film.


2. Seppuku Masaki Kobayashi (1962)

In tegenstelling tot Yang is Kobayashi niet direct een man die al te bezorgd is om subtiliteit. Tijdens WO II weigerde hij elke promotie in het leger als act van verzet om dan uiteindelijk wanneer de oorlog ten einde liep gevangen genomen te worden en in een POW kamp terecht te komen. Dat lijkt me een belangrijke achtergrond om zijn aanpak te begrijpen. Deze film is dan ook een troosteloze en meedogenloos harde kritiek op autoritaire regimes en de misantropische wreedheden die daarmee gepaard gaan. Hier neemt hij het samurai gestel op de korrel samen met de Bushido code. Tatsuya Nakadai speelt de hoofdrol en is zoals altijd geweldig. Dit is een van de beste voorbeelden van waarom hij aan de top van m'n favoriete Japanse acteurs hoort. Visueel is deze film ook gewoon adembenemend, ik kan mij niet veel films herinneren die even prachtige zwart-wit cinematografie, composities en set design hebben. Kobayashi contrasteert op indrukwekkende manier de meticuleus gecomposeerde audiënties en gesprekken met explosies van geweld net als hoe een aantal personages een constant ping pong spel spelen van stoïcisme naar puur egoïsme. Dit toont duidelijk hoe de oppervlakkigheid van sociale formaliteiten tot in de kleinste details maar net de beenharde brutaliteiten en oppressies van de hogere sociale orde kunnen maskeren. Iets anders belangrijk lijkt me dat het hoofdpersonage geen superheld is die zoals in sommige chambara films hele hordes aan mensen neersabelt. Hij is een gewone man die tegen onmogelijke overmacht doet wat hij kan en wat belangrijk is: opstaan voor z'n recht. De act van protest is belangrijker dan de uitkomst. De beste samurai film ooit gemaakt is een anti-samurai film.


3. High and Low Akira Kurosawa (1963)

Een lijstje is niet compleet zonder een Kurosawa. Hier had even goed Ran kunnen staan maar ik had al een samurai film dus hier dan maar zijn beste crime thriller. Zijn beheersing van dramatische filmstructuur is perfect, moeiteloos gaat hij over van de ene sfeer en benadering in de andere. Van de trage, formele en onderhuids intense opening van het kidnappingsdrama naar de snelle actie van de trein sequentie naar de gedetailleerde minutiae van de police procedural en manhunt. Het is bijna een serie van een aantal goeie films, die toch allemaal een perfect geheel vormen. Nadat Mifune's corporate schoenverkoper zijn uiterst moeilijke keuze heeft gemaakt heeft de film hem niet echt meer nodig en bewegen we weg van hem om over te gaan naar Nakadai's politie inspecteur. Het perspectief switcht perfect met de verantwoordelijkheid. Maar ook al is Mifune's personage maar echt in beeld voor een derde van de film, toch drukt hij er duidelijk zijn stempel op. En dat met een van zijn rustigere en stillere vertolkingen. Deze film bevat duidelijk bewijs voor mensen die Mifune vooral kennen van z'n luide flashy rollen in Rashomon of Seven Samurai dat hij even goed erg ingehouden en beheerst kan zijn. Kurosawa's humanisme is uiteraard nooit veraf, de zware lasten en verantwoordelijkheden die mensen moeten dragen zijn nooit melodramatisch of overdacht maar hebben toch duidelijk hun invloed op de personages. Zoals de titel aangeeft is die een film van tegenstellingen en het belang van hoog en laag komt in verscheidene vormen voor. Uiteraard het visuele beeld van Mifune's huis dat hoog boven de sloppenwijken uittorent. Al de verschillende delen van de maatschappij die we tegenkomen in de film. De emotionele rollercoaster. De character arcs van verscheidene personages: Mifune die van monetair rijk naar mogelijk nog rijker, naar arm gaat, zich tegelijkertijd in een constante morele flux beweegt terwijl de meningen die het algemene publiek en allerlei personages van hem hebben ook door elkaar naar boven en beneden bewegen. En zo kan je nog wel doorgaan. De Japanse titel mag dan wel Hemel en Hel betekenen, de vertaling werkt beter wat mij betreft. Het is echter ook geen simplistisch socialistische agitprop over een corporate asshole die z’n geld kwijt moet geraken om z’n humaniteit in te zien, de situaties en dillema's zijn complex en Kurosawa's ambitie gaat verder dan z’n soms nogal simplistisch humanistisch wereldbeeld. Dit zorgt een beetje voor een verwarde moraliteit, maar dit is geen historische samurai epic en in het echte leven is alles ook niet onmiddelijk duidelijk, die complexiteit is wat deze film zo meeslepend en thought provoking maakt.


4. Sans Soleil Chris Marker (1983)

Het is erg moeilijk om uit te leggen wat deze film juist is. Filmische non-fictie? Een documentaire? Film essay? Een travelogue? Een gedachtenstroom? Waarschijnlijk al de voorgaande en dan nog wat. Net als Marker zelf is de film erg mysterieus en tart het beschrijving. Wat ik wel weet is dat deze uitzonderlijke poetische meditatie een serieuze indruk op mij heeft achtergelaten. Rosenbaum beschrijft het misschien nog best: "A film about subjectivity, death, photography, social custom, and consciousness itself, Sans soleil registers like a multidimensional poem found in a time capsule."


5. In A Lonely Place Nicholas Ray (1950)

Misschien geen voor de hand liggende keuze, zelfs in Ray z'n filmografie, maar ik heb véél meer genoten van deze film dan zijn technicolor melodramas. Typisch voor Ray's films loopt ook deze film over van de excessen. In dit geval lust en agressie, the perfect storm voor een geniale noir thriller. Het is onmogelijk om niet te vallen voor de wondermooie Gloria Grahame en het is niet mogelijk om geen schrik te krijgen van Bogart's beste acteerprestatie als vriendelijke screenwriter met een sterk geweldadig kantje. Interessant is hier ook hoe de femme fatale dynamiek eigenlijk op z'n kop gezet wordt. Veel meer wil ik hier eigenlijk niet over kwijt aangezien dat me in een plot territorium brengt en dit toch een geval is waar je het best zelf ontdekt.


6. Sherlock Jr. Buster Keaton (1924)

Pure cinemagie, moet ik echt nog uitleggen waarom Keaton een genie was? Slapstick is tegenwoordig wel erg uit de mode en draagt heel wat negatieve connotaties met zich mee, maar dit is misschien wel het beste voorbeeld om aan te tonen dan het zeker niet altijd een dom genre of type humor was. Keaton's deadpan stijl, z'n subtiele en effectieve manier van grappen op te zetten in combinatie met z'n uiterst vindingrijke cinematische ideëen maakt dit m'n favoriete stille film. Voor iemand die opkijkt tegen stille film maar toch interesse heeft kan dit misschien wel één van de makkelijkste meesterwerken zijn van die periode om in te geraken, het is kort, hilarisch en geniaal.


7. Rebels of the Neon God Tsai Ming-Liang (1992)

Er moest een film in m'n lijst over disaffected youth. Het werd een toss-up tussen deze en Badlands, en ik betwijfel of ik Malick nog moet verdedigen in dit gezelschap. Tsai daarentegen kan altijd wel wat promotie gebruiken. Dit is z'n eerste film en eerlijk gezegd vind ik alles wat ik van hem tot nu toe gezien heb schitterend, al liggen deze en Goodbye, Dragon Inn me het nauwst aan het hart, die tweede had hier even goed kunnen staan maar dan had ik geen plaats voor m'n misnoegde jeugd. Wat Tsai z'n films voor mij zo uniek maken is hoe hij omgaat met de, op dit punt, bijna cliché geworden arthouse thema's van vervreemding, ennui, anomie, eenzaamheid en co. In deze film is er nog een sterk gevoel van opborrelende jeugdige woede die belangrijk is. Maar hetgeen vooral opmerkelijk is aan Tsai's film is zijn absurde humor. Het is verbazingwekkend hoe grappig deze films zijn. Rebels is dus een vroege film in z'n carrière en dat geeft het geheel een veel ruwere esthetiek dan zijn later werk, maar er zit toch wel al veel in. Vooral is deze film veel minder statisch, wat het misschien voor sommigen een beter beginpunt maakt dan een compleet minimalistisch meesterwerk als Goodbye, Dragon Inn. Samen met Herzog's Jeder Für Sich Und Gott Gegen Alle is dit trouwens m'n favoriete film titel ooit.


8. Tale of Tales Yuri Norshteyn (1979)

Dit leek me de perfecte middenweg om een aantal zaken aan te halen waar m'n top geen plaats voor had en die eigenlijk ook niet meteen nood hebben aan promotie, en terwijl toch een klein meesterwerk te prijzen. Ik moest een animatiefilm hebben en daar kon even goed Ghost in the Shell staan, maar ik vermoed dat iedereen die half geïnteresseert is in anime of sci-fi die wel al gezien heeft. Dus bij deze; Norshtein is een russische meesteranimator en ik kan u verzekeren dat je nog nooit iets hebt gezien dat hierop trekt. Visueel inventieve en prachtige animatie en artstijl gecombineerd met een gedachtenstroom die iets weg heeft van Tarkovsky's Zerkalo. Dit is geen makkelijk verstaanbare film, zeker niet zonder wat kennis van Russische geschiedenis, maar dat moet niemand weerhouden om deze uit te zoeken en te bekijken en herbekijken. Grappig, surreëel, schattig, mysterieus, angstaanjagend en complex, dit een perfect voorbeeld van waarom animatie niet zomaar voor kinderen is, zonder dat daarvoor allerlei pseudo-volwassen zaken in moeten gestoken worden. Een bekendere en kortere aanrader van dezelfde regisseur is Hedgehog in the Fog en is even goed geniaal. Beide zijn denk ik op Youtube te vinden.


9. 2046 Wong Kar-Wai (2004)

Wong's meest ambitieuze en passionele film. Visueel verbluffend met een complex plot en intrigerende personages die melancholisch en eenzaam op zoek zijn naar connecties. Het heeft Wong's typische hopeloos romantische bittersweet vibe waar ik echt geen genoeg van kan krijgen maar zonder enkele van de "minpunten" van andere werken. Zoals de nogal clunky 2-part structuur van Chungking Express en Fallen Angels of de asshole personages van Happy Together. Ook word ik gewoon harder aangetrokken door de bijna barokke weelde die deze film uitstraalt dan de terughoudendheid en het zelfbedwang van In The Mood For Love. Een high-concept sci-fi element met prachtige visuals in een kunstfilm als deze is wat mij betreft ook alleen maar een pluspunt.


10. Le Mépris Jean-Luc Godard (1963)

Ik heb nooit echt de minachting (heh) gesnapt tegenover Godard. Hij is waarschijnlijk de belangrijkste regisseur met de grootste hater-base. Ik vermoed dat veel mensen z'n gevoel voor humor, poëzie en experimentatie missen. Hij is een provocateur en wat hij zegt moet je vaak met een korrel zout nemen, maar is dat ook niet exact waar z'n films ons toe verplichten? Deze is een bijna Brechtiaanse oefening in het vervreemden en kritisch houden van het publiek, zoals bijvoorbeeld door prachtige en extreem emotieve muziek te spelen op de meest banale momenten. Dit is Godard's eerste big-budget project met een ster als Brigitte Bardot en toch zet hij rustig alle regeltjes op z'n kop en draait hij onze verwachtingen binnenstebuiten. Het wordt een meditatie over roem en selling out, de constante fluctuatie tussen klassiek en modern, een analyse van een desintegrerend huwelijk. Zo slaagt het erin om tegelijk intellectueel en emotioneel engagerend te werken. Verder zijn er de visueel uitmuntende cinemascope cinematografie en composities met mooie felle kleuren en legende Fritz Lang die zichzelf speelt. What’s not to like?

[PBR Streetgang]

Erg coole top lijst. De meeste heb ik gezien (Yi Yi, Sans Soleil en Tale of Tales nog niet) en de keuzes zijn mooi. Le Mépris vond ik na eerste kijkbeurt nog niet zijn beste werk maar na wat meer denkwerk is die toch tot mijn favoriete Godards gaan behoren. EN FUCK die hardcore Godardians die deze film niet kunnen aanvaarden omdat die zo emotioneel werkt ondanks al de truken die Godard bovenhaalt om het tegendeel te suggereren. Genius at work here, dudes.
2046 is mijn favoriete WKW by far, dus hij is zeker even goped als veel films uit mijn top. Ik zette hem er niet bij omdat die puur op persoonlijk niveau nog niet de status heeft behaald van de andere films uit mijn lijst. Wat daar misschien ook wat mee te maken heeft is dat tenmidden van alle talen die er werden gesproken, ik vaak was aan het luisteren naar de pratende personages in plaats van het lezen van de ondertitels en zo dus enkele van de subtielere plotelementen miste.
Maar van al je selecties vind ik Rebels of the Neon God toch wel heel vreemd tbh. Je hebt duidelijk een weird thing voor de disaffected youth-films, maar waarom in hemelsnaam een Tsai? Ik ben een fan, uiteraard, maar imo wordt Tsai zowat langs alle kanten belaagd door nog meer getalenteerde mensen (ik denk nu aan Zhangke, joe, Kore-eda en in eigen land Hou) wat me tegenhoudt om hem zo hoog te plaatsen. Moest ik een disaffected youth-film moeten kiezen zou het wel Rebel Without a Cause moeten zijn. I goes back to dem roots n shit.
Sherlock Jr. is aces. Buster Keaton for the win. Goede keuze.
Nicholas Ray is natuurlijk een van de beste. Ik hou zelf meer van zijn technicolor-films, vooral dan Party Girl en Wind Across the Everglades. Maar In A Lonely Place is toch wel ook iets heel speciaals.

ben het beu om verder te commenten. Seppuku ftw en High And Low... spreekt voor zich.

next up: Top 10 regisseurs?