Dennoman
Legacy Member
Welke films hebben jou geraakt en je een bepaald gevoel bezorgd dat je telkens weer krijgt als je de film terugziet? Dat kan angst zijn, blijdschap, verdriet of iets anders. Welke films betekenden voor jou meer dan gewoon maar een film?
Jaws: ik denk dat de reden hiervoor wel duidelijk is
na het bekijken van deze film had ik dan misschien geen waterfobie (integendeel, ik ben nogal een waterrat ), maar telkens als ik op vakantie in de zee ging zwemmen spookten er toch van die beelden door mijn hoofd van een vis met enorme tanden die me elk moment kon verscheuren. Vooral als ik ietsje dieper de zee inging en je te maken krijgt met een koude golfstroom aan je benen.
Ju-On: deze film gaf het horrorgenre imo een nieuwe betekenis. Het was lang geleden dat ik nog eens een goeie ghostfilm had gezien (sinds de eerste Poltergheist eigenlijk). Ik moet zeggen dat ik me een hele lange tijd niet veilig gevoeld heb in ruimtes waar ik alleen was, niet per se in het donker. En ja, als vijftienjarige begon ik zowaar weer bijna te geloven in het bestaan van monsters onder mijn bed (of in mijn bed, zoals in de film zelf)
Snow White and the Seven Dwarves: damn, wat had ik een bang voor die heks...
The Lord of the Rings: deze brachten me veel bij over de waarde van vriendschap, dapperheid, liefde, en zoveel andere thema's in het leven. Het prachtige acteerwerk droeg daar natuurlijk sterk toe bij, want tussen alle personages voel je een chemie die je niet kan uitleggen aan iemand die de films nog niet heeft gezien.
Star Wars (originele trilogie): een prachtig futuristisch epos, dat zich voor de verandering eens niet afspeelt in een wereld van vliegende taxi's in roestvrij staal, maar in de toekomst daarvan, waar al die mooie apparaten vervallen en verroest zijn. Ook deze films brachten een ontroerend verhaal over heldenmoed en liefde, thema's die in het overgrote merendeel van het CGI-geweld van tegenwoordig zéér, maar dan ook zéér ver te zoeken zijn...
Bon, ik heb mijn deel gedaan, jullie beurt
Jaws: ik denk dat de reden hiervoor wel duidelijk is
na het bekijken van deze film had ik dan misschien geen waterfobie (integendeel, ik ben nogal een waterrat ), maar telkens als ik op vakantie in de zee ging zwemmen spookten er toch van die beelden door mijn hoofd van een vis met enorme tanden die me elk moment kon verscheuren. Vooral als ik ietsje dieper de zee inging en je te maken krijgt met een koude golfstroom aan je benen.Ju-On: deze film gaf het horrorgenre imo een nieuwe betekenis. Het was lang geleden dat ik nog eens een goeie ghostfilm had gezien (sinds de eerste Poltergheist eigenlijk). Ik moet zeggen dat ik me een hele lange tijd niet veilig gevoeld heb in ruimtes waar ik alleen was, niet per se in het donker. En ja, als vijftienjarige begon ik zowaar weer bijna te geloven in het bestaan van monsters onder mijn bed (of in mijn bed, zoals in de film zelf
)Snow White and the Seven Dwarves: damn, wat had ik een bang voor die heks...
The Lord of the Rings: deze brachten me veel bij over de waarde van vriendschap, dapperheid, liefde, en zoveel andere thema's in het leven. Het prachtige acteerwerk droeg daar natuurlijk sterk toe bij, want tussen alle personages voel je een chemie die je niet kan uitleggen aan iemand die de films nog niet heeft gezien.
Star Wars (originele trilogie): een prachtig futuristisch epos, dat zich voor de verandering eens niet afspeelt in een wereld van vliegende taxi's in roestvrij staal, maar in de toekomst daarvan, waar al die mooie apparaten vervallen en verroest zijn. Ook deze films brachten een ontroerend verhaal over heldenmoed en liefde, thema's die in het overgrote merendeel van het CGI-geweld van tegenwoordig zéér, maar dan ook zéér ver te zoeken zijn...
Bon, ik heb mijn deel gedaan, jullie beurt
Als ik eraan terugdenk, herinner ik me telkens het enorm vreemde aan de wereld, aan het bewustzijn en aan het leven...
