Gavin
Legacy Member
Nu Poetin zijn duivels ontbindt en stilaan zijn ware gelaat laat zien, komt Croonenberg op de proppen met een Russisch gangsterdrama. Het werd eens tijd, zeker na 'The Departed' vorig jaar (dit jaar?) waarvan ik de sfeer op en top oldskool vond, dat de klassieke gangsterfilms terug hun intrede maakten. Dat het nu eens niet over Sicilië of Little Italy ging, kon me niet deren.
Anna (Watts), vroedvrouw en sexy biker, voert haar werk uitnemend uit. Zo laat ze een meisje geboren worden uit haar net gestorven moeder. Om het meisje bij haar familie terecht te laten komen, laat ze het dagboek van de moeder vertalen. Anna komt terecht bij een Russische familie, een maffiagezelschap. Hier heeft vader Semyon de touwtjes in handen. Volgende in hiërarchie is zijn zoon Kirill (net een moord op zijn geweten, gespeeld door Cassel) die op zijn beurt oekazes aan Nikolai (Mortensen) mag uitdelen. Ze blinken uit in contrabande, kitscherige Russische familiefeestjes en gedwongen prostitutie. En ook met het pasgeboren baby'tje lijkt er een relatie te bestaan, wellicht na een gezellig familiegebeuren. De malafide Ruskies tonen hun kunstjes en al snel volgt er een va-et-vient van intimiterende gesprekken en gebaren. Niet alleen met Anna, maar ook met kennissen van Kirills slachtoffer. Rudimentair interfereren de drie lijnen, opvallend simpel, naar een gezamenlijk einde.
Mortensen ziet er angstaanjagend uit met zijn zonnebril, enkel jammer van zijn volumineuze haardos. Hij hanteert zonder problemen gebrekkig Engels (het accent daarentegen is soms niet verdedigbaar) met steevast dezelfde ijzige blik. Watts staat gelijk aan degelijke prestaties, net zoals Cassel. Beiden ook zeer goed gecast; Watts is een mooie vrouw zonder plastieken trekjes en Cassel..die heeft gewoon een boeventronie. Ster van de film is Armin Mueller-Stahl. Heerlijke rol neergepoot; hij lijkt de wijsheid in pacht te hebben, praat met een geweldig zachte en geruststellende stem en ondanks dat hij de meester van alle kwaad is, wist hij toch mijn sympathie te behouden.
De film grijpt zeker terug naar oude standaarden met die rauwe, stabiele manier van filmen. Geen doldrieste vaudeville van fancy camerahoeken of knipwerk, maar oerdegelijke sfeerschepping zoals bijvoorbeeld een Sovjettroubadour die bijna letterlijk aan zijn 15 minutes of fame geraakte. Naast deze, aangename, nostalgie valt ook meteen het geweld op. Als er een personage het loodje moet leggen, kan er geen rode smurrie genoeg vloeien. Dit kenmerk kan plotsgewijs natuurlijk ook wel als een nadeel uitpakken. (als je de film gezien hebt, weet je wel wat ik bedoel) Met nog een twintigtal minuten op de spoel, breekt Viggo's gloriemoment aan. In een sauna ontplooit onze held zijn, in vergelijking met Gavins, kleine tampeloeres om buttnaked het gevecht van de film te houden.
Maar als ik de rekening maak, schiet hij wat te kort om zijn ambities waar te maken. Hij is te kort voor dit soort drama. Het is dus allemaal oerdegelijk neergezet, maar tegelijk ook oppervlakkig. Goede film, genietbaar, meeslepend ... maar een maatje te klein bevonden in de wereld der maffiaverhalen.
Anna (Watts), vroedvrouw en sexy biker, voert haar werk uitnemend uit. Zo laat ze een meisje geboren worden uit haar net gestorven moeder. Om het meisje bij haar familie terecht te laten komen, laat ze het dagboek van de moeder vertalen. Anna komt terecht bij een Russische familie, een maffiagezelschap. Hier heeft vader Semyon de touwtjes in handen. Volgende in hiërarchie is zijn zoon Kirill (net een moord op zijn geweten, gespeeld door Cassel) die op zijn beurt oekazes aan Nikolai (Mortensen) mag uitdelen. Ze blinken uit in contrabande, kitscherige Russische familiefeestjes en gedwongen prostitutie. En ook met het pasgeboren baby'tje lijkt er een relatie te bestaan, wellicht na een gezellig familiegebeuren. De malafide Ruskies tonen hun kunstjes en al snel volgt er een va-et-vient van intimiterende gesprekken en gebaren. Niet alleen met Anna, maar ook met kennissen van Kirills slachtoffer. Rudimentair interfereren de drie lijnen, opvallend simpel, naar een gezamenlijk einde.
Mortensen ziet er angstaanjagend uit met zijn zonnebril, enkel jammer van zijn volumineuze haardos. Hij hanteert zonder problemen gebrekkig Engels (het accent daarentegen is soms niet verdedigbaar) met steevast dezelfde ijzige blik. Watts staat gelijk aan degelijke prestaties, net zoals Cassel. Beiden ook zeer goed gecast; Watts is een mooie vrouw zonder plastieken trekjes en Cassel..die heeft gewoon een boeventronie. Ster van de film is Armin Mueller-Stahl. Heerlijke rol neergepoot; hij lijkt de wijsheid in pacht te hebben, praat met een geweldig zachte en geruststellende stem en ondanks dat hij de meester van alle kwaad is, wist hij toch mijn sympathie te behouden.
De film grijpt zeker terug naar oude standaarden met die rauwe, stabiele manier van filmen. Geen doldrieste vaudeville van fancy camerahoeken of knipwerk, maar oerdegelijke sfeerschepping zoals bijvoorbeeld een Sovjettroubadour die bijna letterlijk aan zijn 15 minutes of fame geraakte. Naast deze, aangename, nostalgie valt ook meteen het geweld op. Als er een personage het loodje moet leggen, kan er geen rode smurrie genoeg vloeien. Dit kenmerk kan plotsgewijs natuurlijk ook wel als een nadeel uitpakken. (als je de film gezien hebt, weet je wel wat ik bedoel) Met nog een twintigtal minuten op de spoel, breekt Viggo's gloriemoment aan. In een sauna ontplooit onze held zijn, in vergelijking met Gavins, kleine tampeloeres om buttnaked het gevecht van de film te houden.
Maar als ik de rekening maak, schiet hij wat te kort om zijn ambities waar te maken. Hij is te kort voor dit soort drama. Het is dus allemaal oerdegelijk neergezet, maar tegelijk ook oppervlakkig. Goede film, genietbaar, meeslepend ... maar een maatje te klein bevonden in de wereld der maffiaverhalen.
. Ik vind deze film helemaal niet oppervlakkig.
, HoV spijtig genoeg wel maar dat ging ik deze keer niet laten gebeuren 
, en terecht zo bleek