Archief - Discussiehoekje: muziek (en geluid)

Tijd voor een nieuw discussiehoekje, met een onderwerp aangereikt door Hayrus deze keer.

Sinds de komst van de geluidsband is er al heel wat te doen geweest rond geluid in film. Een van de elementen die voor veel mensen belangrijk is in een film, is de muziek. Een goede soundtrack kan cruciaal zijn voor een film, omdat ze een belangrijke rol spelen bij het oproepen van emoties. Vaak blijft het voor de muziek echter bij deze functie, en wordt zij verder niet aangewend als esthetisch middel. Dat zij echter veel rijker kan zijn, is reeds aangetoond bij films zoals The Fountain, waar zij een ook thematische rol toegewezen krijgt, of een ander prachtig voorbeeld: Watchman, waar de muziek elementen bevat van de tijdsgeest en de mentale toestand van de personages.

Hoe ervaren jullie de muziek in een film, en hoe belangrijk vinden jullie deze muziek?

Wat vinden jullie van het gebruiken van bestaande muziek in film tegenover nieuwe composities?

De geluidsband bestaat natuurlijk uit meer dan alleen muziek, maar daar zullen we het later over hebben.

FreakyJP zei:

Hoe ervaren jullie de muziek in een film, en hoe belangrijk vinden jullie deze muziek?

Klik om te vergroten...

Muziek is voor mij erg belangrijk en kan echt wel films maken, ik luister ook gewoon graag naar goeie soundtracks buiten de film.

Wat vinden jullie van het gebruiken van bestaande muziek in film tegenover nieuwe composities?

Klik om te vergroten...

Vaker dan bij nieuwe composities krijg ik bij bestaande nummers echt het gevoel alsof het totaal niet in de film past, je haalde Watchmen aan, de 'Halleluja'-scene was gewoon idioot zo met die muziek, terwijl die intro met times are a changin' best wel geniaal is. Ik herinner mij bij Kick-Ass ook geïrriteerd te zijn door de muziek.
Andere recente film die wel een beetje gedragen wordt door z'n reeds bestaande muziek is (500) Days of Summer.
Ik heb het meer voor nieuwe composities, dat geeft toch ook iets unieker aan de film en de muziek vind ik.

Ik ben een waanzinnig groot fan van soundtracks, zowel originele als non-originele. Een ongelooflijk belangrijk aspect voor films (maar uiteraard niet essentieel, daar is enkel beeld nodig). Het is echt wel heel belangrijk om dat onderscheid te maken tussen score en compilatie, omdat die twee totaal verschillende atmosfeer creëren. Maar wat beiden voor mij samenbrengt, is het feit dat eens de muziek aan de beelden wordt gemonteerd, ze echt samen zullen blijven. Met andere woorden, vanaf dat een beeld ondersteund wordt door muziek, vormen ze samen de eenheid 'cinema': en dat is hetgeen telt. Muziek kan schitterend zijn, maar als die fout gebruikt is valt de 'cinema' eenheid gewoon uiteen, net hetzelfde wanneer een awesome shot ondersteund wordt door slechte muziek. Maar het is dan ook weer mogelijk dat een beeld dat op zich weinig interessant is, toch nog als degelijke cinema kan dienen wanneer die ondersteund wordt door goede muziek.

Een soundtrack kan dus inderdaad een thematische functie hebben, zoals Also Sprach Zaratustra in 2001 - A Space Odyssey, of Ride Of The Valkyries en The End in Apocalypse Now; waar het doel van de musici in de hand wordt gewerkt door de visie van de filmmakers. Uiteraard is wat voorkennis over de gebruikte muziek wel een beetje belangrijk om dat volledig te kunnen vatten, maar die overeenkomsten tussen het stuk muziek en het uiteindelijk stukje cinema kan zo veel verder resoneren dan een stukje score.
Maar aan de andere kant kan score ook gewoon de meest volmaakte keuze zijn voor een film, omdat de originaliteit van de muziek bijdraagt aan de sfeer en de intenties van de film, zoals het geval is bij de meesterlijke hypnotiserende muziek in Suspiria of de angstaanjagende score van The Omen.

Muziek gekozen uit esthetische overwegingen vind ik de meest polariserende soort. Ik irriteer mij vaak aan films met een emotioneel kantje die dan een over-the-top melancholisch stukje muziek gebruiken om het publiek te overtuige van een zekere esthetische waarde, terwijl die al duidelijk was vanaf het begin. Ik denk hierbij aan Gerry en Gattaca. Meestal werken dit soort scenes beter zonder muziek, ofwel zou Thomas Newman gewoon wat meer scores moeten schrijven want hij is daar anders toch wel goed in.

Muziek kan dan ook gebruikt worden om een sfeer doorheen de gehele film hoog te houden. De meest frappante voorbeelden hiervan zouden zijn Dazed And Confused die gebruikt maakt van rock en pop muziek uit de jaren '70 om heel de film lang de kijker zich te laten onderdompelen in de zwoele zomernacht waar de ether vol met die muziek was. Of uiteraard de bijzonder nostalgische L.A. Confidential en The Aviator, die onder andere ook gebruik maken van bijzonder gepaste jazz-deuntjes uit de jaren '30, '40 en '50 om de tijdsgeest te accentueren.

Maar het is dan weer perfect mogelijk dat een film muziek heeft die totaal niet gelinkt kan worden aan de sfeer die door de beelden wordt gecreëerd. Maar omdat we de film nu eenmaal zo kennen, heeft de filmmaker door die muziek te kiezen een eigen wereldje opgebouwd waar we niet onderuit kunnen; het is iets dat eigen is aan de film. Pulp Fiction lijkt mij het duidelijkste voorbeeld van wat ik hier wil zeggen. De beelden brengen een beeld naar voren dat we kunnen linken aan gangsterfilms, boksdrama's en film noir. Maar de uiteindelijke soundtrack van de film is niets anders dan wat funk, wat soul en een overweldigend aanbod van surf rock.

Filmmuziek is echt iets schitterends en het is misschien gemakkelijk om te zeggen dat ik het een van de belangrijkste aspecten van cinema vind (omdat ik, zoals velen hier, een music nut ben en omdat muziek tijdens een film veel meer opvalt dan pakweg de montagetechnieken of setontwerpen), maar ik hoe er toch echt wel veel van. Bij mij horen sountracks van films dan ook tot de vaakst opgezette muziek, zowel score (bvb The Conversation, Chinatown, West Side Story, ...) als compilatie (Pulp Fiction, L.A. Confidential, The Boat That ROcked, ...)

Muziek is echt cruciaal voor mij persoonlijk. Een film met een minimale soundtrack zal enorm sterk uit de hoek moeten komen om mij te kunnen bekoren. Ik vind de soundtrack nu eenmaal de perfecte manier om de beelden te versterken in het creëren van onder andere sfeer en emotionele inleving, dus als die niet nadrukkelijk aanwezig is doet dat veel af aan hoe ik een film beleef. Het is als de mayonaise bij uw frietjes. Je kan in principe wel zonder, maar waarom zou je?

Of dat die nu nieuwe composities zijn of niet doet er op zich niet toe voor mij, zolang het maar klikt. Al is het risico bij het gebruiken van populaire muziek wel groter in vergelijking met nieuwe composities. Mensen hebben dikwijls al een bepaalde band met muziek die ze kennen, en het horen ervan in een andere context kan dikwijls negatieve gevoelens opwekken. En juist dat kan men ook gebruiken om een bepaald effect te bereiken. Zie YouTube - Singin' in the Rain - A Clockwork Orange

Ik ben op zich zeker weten fan van een goeie muziekscore, alleen niet meer van dat bombastische werk dat bvb een Zimmer steeds brengt.

Voor mij is een filmscore belangrijk en vooral effectief als hij de beelden op het scherm weet in de verf te zetten zonder de aandacht naar zichzelf te trekken.

Een film hoeft btw ook niet altijd muziek hebben om auditief te beklijven. Een film als The Road weet perfect zijn punt te maken zonder muziek.

Hans Zimmer is overrated as hell

de hamster zei:

dat bombastische werk dat bvb een Zimmer steeds brengt.

Klik om te vergroten...

Niet dat ik de man persé wil verdedigen, maar Zimmer heeft zeker niet alleen bombastisch werk. The Lion King soundtrack is van hem for crying out loud...

En Rango ook, waar de muziek zeker en vast goed meeviel.

Maar gewoon de generic action movie score die Zimmer steeds recycleert is gewoon niet zo goed imo. En het is niet dat ik mij stoor aan het feit dat die steeds hetzelfde doet (want in golden era Hollywood zijn bijna alle scores van elke film gelijkaardig), maar ik vind het weinig indrukwekkend, het is afleidend en gewoonweg niet zo heel mooi.

Goh, Hans Zimmer heeft echt wel wat meer gedaan dan de bombastische soundtracks waarmee hij nu gelijkgesteld wordt, hij is een beetje een twijfelgeval voor mij, ok overrated, maar toch zitten er wel echte parels tussen.

Ja hoor, hij is zeker en vast een getalenteerd filmmusicus, maar ik vind gewoon dat die de laatste tijd serieus overdrijft in het zogenaamde epische karakter van zijn muziek, terwijl dat helemaal niet zo is. Luid en percussief is het zeker, maar voor episch ga je toch wel eerder bij Leonard Bernstein of Maurice Jarre moeten zoeken.

Hans Zimmer owns.

Serieus, ben ik de enige die zijn bombastische soundtracks lekker badass vind? Bij een film als pakweg The Dark Knight is dat toch picture perfect. En op zijn minst is het nog steeds memorabeler dan de gemiddelde action movie soundtrack.

Ok de Batman tunage is wel heel awesome, inderdaad Zoals ik al zei, zijn filmmuziek is zeker niet slecht en hij heeft heel wat talent, maar overused is het woord dat meteen in gedachten springt als ik een stukje Zimmer muziek hoor. Gedenk Inception. Huiveringwekkend ongeïnspireerde soundtrack, toch? De film was zeker goed, maar die muziek... aaargh...

En als jij nu de muziek van Lawrence Of Arabia of On The Waterfront naast de muziek van Gladiator of The Last Samurait legt, kies je dan serieus voor Zimmer? Dat vind ik echt zeer moeilijk te geloven tbh. De generic Zimmer-scores brengen zeker een hoger adrenalisne gehalte voort, maar bezorgen imo absoluut niet de hoogstaande cinema voor die bereikt wordt bij Lawrence of Arabia, waar de muziek imo per-fect is.

Oh en wat vinden mensen eigenlijk van de filmmuziek uit de golden era van Hollywood? Ik denk dan voornamelijk aan de talloze scores geschreven door Miklos Rozsa (The Lost Weekend, Double Indemnity, SPellbound, Ben-Hur, Bernard Herrmann (Citizen Kane, The Day The Earth Stood Still, Vertigo, ...), Adolph Deutsch rofl, Max Steiner (The Searchers, Casablanca, ...) en die dudes.

Velen hier hebben deze films al gezien en wat commentaar hierbij zou ik wel eens willen horen.

PBR Streetgang zei:

Ok de Batman tunage is wel heel awesome, inderdaad Zoals ik al zei, zijn filmmuziek is zeker niet slecht en hij heeft heel wat talent, maar overused is het woord dat meteen in gedachten springt als ik een stukje Zimmer muziek hoor. Gedenk Inception. Huiveringwekkend ongeïnspireerde soundtrack, toch? De film was zeker goed, maar die muziek... aaargh...

En als jij nu de muziek van Lawrence Of Arabia of On The Waterfront naast de muziek van Gladiator of The Last Samurait legt, kies je dan serieus voor Zimmer? Dat vind ik echt zeer moeilijk te geloven tbh. De generic Zimmer-scores brengen zeker een hoger adrenalisne gehalte voort, maar bezorgen imo absoluut niet de hoogstaande cinema voor die bereikt wordt bij Lawrence of Arabia, waar de muziek imo per-fect is.

Klik om te vergroten...

Mja, ok, maar jij hebt hebt over persoonlijke muzieksmaak. Ik bekijk de muziek altijd in het licht van de beelden. Je kan dan ook niet zomaar de soundtrack van On The Waterfront vergelijken met de soundtrack van The Dark Knight, net zoals je die twee films niet met elkaar kan vergelijken. Het zijn totaal verschillende soorten films, waarbij verschillende soorten muziek passen. En in dit opzicht vind ik de soundtrack van The Dark Knight even geslaagd als die van On The Waterfront.

Nog een vlug voorbeeldje: ik vind de soundtrack hier even geniaal als deze hier omdat ze in beide gevallen perfect het gewenste effect bereiken, ook al neigt mijn smaak in de muziek meer naar de kant van Clint Mansell.

Btw, de soundtrack van Inception vond ik super, maar ik ben precies in de minderheid hier.

Zelf hecht ongelooflijk veel belang aan muziek in film en ik betrap mezelf er altijd op dat soms enkel nog naar de muziek aan het luisteren ben (zowel positief als negatief) zonder de gehele scène in mij op te nemen.
Original scores bieden voor mij zeker een meerwaarde dan bestaande muziek als soundtrack te gebruiken, maar heeft ook veel meer kans om compleet te falen (het is eenvoudiger een goed nummer te kiezen, dan er een te schrijven). Ik ervaar dat een nieuwe compositie de film meer draagt en geheel eigen leven lijdt, wat niet weerlegt dat indien een scène zó in elkaar gestoken zit dat ze aansluit op een goed bestaand nummer minstens even veel genot kan brengen. Een voorbeeldje van een film die ik onlangs zag bevat echt zoiets geniaal: Harold and Maude of ook: geen 28 Days Later zonder GY!BE (ik vind geen link van het fragment).
Als emotionele factor zijn soundtracks echt noodzakelijk. Op een heel droevig moment zal ik zonder muziek niet kunnen huilen (Moon), evenmin als opgaan in de sfeer van puur geluk, zoals ervaren wordt in Sunshine. Waar ik me dan wel aan erger is de remix van bestaande scores uit Kick-Ass, net omdat een soundtrack een deel is van een film, 1 film waartoe het karakter van de soundtrack behoort. Door een bestaande ost te mixen, kun je evengoed films beginnen mixen. Jammer voor deze keuze.
Wat er nu nog niet aangehaald is, is dit: Walk The Line, waar de acteurs zelf zingen en spelen. Dat geeft bij biografische films volgens mij echt wel wat extra, beter dan een gekunstelde sync en de muziek van de originele artiest kan dan als achtergrondsoundtrack gebruikt worden (non-diëgetisch).
Edit: nog iets waar ik echt van genoten heb: Sunrise

Nog geen melding van Ennio Morricone?

Neoken zei:

Mja, ok, maar jij hebt hebt over persoonlijke muzieksmaak. Ik bekijk de muziek altijd in het licht van de beelden.

Klik om te vergroten...

Neen, totaal niet. Dat heb ik toch in mijn eerste post hier al duidelijk gemaakt? Van waar haal je dat ik het enkel over de muziek op zich heb? Ik heb het over de samenkomst tussen beeld en muziek, en wat Hans Zimmer (vaker dan niet) doet is gewoon de actievolle beelden begeleiden door een bombastische score om het 'epic' effect als het ware te verhogen, maar imo maakt dat de uiteindelijke film helemaal niet beter, niet omdat de muziek niet mooi of niet passend is, maar omdat die gewoon als ongeïnspireerd overkomt. Ik maak uiteraard een uitzondering voor de badassery van Batman en de nostalgische waarde die ik hecht aan The Rock. Maar voor de rest vind ik zijn epic action scores bijzonder overgewaardeerd en overgebruikt.

Wat ik bedoelde met het vergelijken van de muziek bedoel ik gewoon dat als je naar de muziek van Waterfront luistert en je de beelden voor je ogen ziet afspelen (btw dat is zo zalig aan het beluisteren van OSTs; het vermogen van zo'n muziek om beelden in je geheugen af te spelen zonder dat je naar een film hoeft te kijken), dan vind ik dat het luide percussieve element van de muziek veel beter gebruikt is omdat de film niet gemaakt is voor dat soort muziek. Het is meer een flow-idee van Bernstein geweest om dit soort muziek op de film te zetten.
Terwijl je bij de moderne actiefilms bijna altijd dezelfde score hebt omdat het een "werkende formule" is en het boekt altijd succes omdat de OST CDs verkopen. Je zou ahw eender welke score van een actiesequentie uit een willekeurige actiefilm kunnen plakken op een actiesequentie van een andere film en geen mens die dat door zou hebben. Ik heb zelf niet direct problemen met de 'lopende band' techniek voor het maken van films, maar dezer dagen wordt die niet meer met dezelfde klasse gebruikt als in de gloriedagen van cinema, en een van de duidelijkste voorbeelden is gewoon de muziekstijl gepopulariseerd door Zimmer. En het is uiteraard niet gelimiteerd tot Zimmer he, laat dat duidelijk zijn, er zijn een heleboel andere componisten die scores maken voor oorlogs- en actiefilms en in die trend werken. Ik vind dat gewoon jammer en veel van het potentiëel van filmmuziek krijgt geen aandacht bij actiefilms omdat die overschaduwd wordt door het gebruik van luid en ritmisch gebonk.


En Ennio Morricone goes without saying, Conradus. Ik denk niet dat er een ziel op het forum rondloopt die geen immens respect heeft voor onzen Ennio



@Hayrus: Walk The Line? serieus? Oke, het is goed dat die werd ingezongen door de acteurs, maar vind je dat serieus echt veel meerwaarde bieden aan de muziek of aan de film? En ja, kudos voor het vermelden van 28 Days Later, het gebruik van Godspeed is echt een van de meest 'nailed it!' keuzes voor populaire muziek in een soundtrack. Zelf zou ik voor de numero uno wel neigen naar The End, maar dat zal waarschijnlijk liggen aan mijn AN-fanboyism. Mengeling van score, klassieke- en populaire muziek ftw, though!!

PBR Streetgang zei:

@Hayrus: Walk The Line? serieus? Oke, het is goed dat die werd ingezongen door de acteurs, maar vind je dat serieus echt veel meerwaarde bieden aan de muziek of aan de film? En ja, kudos voor het vermelden van 28 Days Later, het gebruik van Godspeed is echt een van de meest 'nailed it!' keuzes voor populaire muziek in een soundtrack. Zelf zou ik voor de numero uno wel neigen naar The End, maar dat zal waarschijnlijk liggen aan mijn AN-fanboyism. Mengeling van score, klassieke- en populaire muziek ftw, though!!

Klik om te vergroten...

Ja tch wel hoor. Denk je echt dat het natuurlijk zou overkomen om Joaquin te zien "zingen" met een dub van Johnny Cash erop? Volgens mij komt het de acteerprestaties (voor de acteurs) en het inlevingsvermogen (van zowel acteur als kijker) alleen maar ten goede. Let wel dat ik hier enkel heb over specifiek momenten waarop je de muziek ziet geproduceerd worden in de film. Hadden ze Joaquin en Reese een soundtrack laten zingen die gewoon als achtergrond gebruikt werd, ja dan biedt dat natuurlijk niks.

De score van de LotR-films vond ik formidabel eigenlijk.
Kick-Ass was ook zeer goed qua recente films.

Maar ik moet zeggen dat enkel de uitzonderlijk goede muziek mij opvalt bij films. Net zoals enkel de uitzonderlijke cinematografie mij opvalt.

LOTR score vind ik persoonlijk tussen de allerbeste filmscores ooit geschreven. Kick-Ass vond ik dan weer niet zo goed. De film zelf was bangelijk natuurlijk, maar de muziek leek me echt een flauw afkooksel van de climax van 28 Days Later tbh. Maar Kick-Ass is dan ook absoluut geen film die zijn kracht uit de muziek haalt.

@Hayrus: nee, het zou idd lame zijn moest Phoenix zitten zingen en je Cash zou horen. Maar dat is vrij vanzelfsprekend, vind ik. Ik vind niet dat dat de film per se beter maakt ofzo. Walk The Line is voor mij niet veel meer dan een prima biopic, dus zo veel waarde hecht ik er ook niet aan. Zelfde geldt voor een film als Ray. Goed gedaan, degelijk geacteerd en leuke sfeer omdat de muziek goed is. Maar voor de rest hebben die films niet zo heel veel te bieden imo. Dan kijk ik liever naar muzikanten-biopics als Bound For Glry of I'm Not There.