Archief - Beste Film toernooi is begonnen!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
PBR Streetgang
Legacy Member
boogje zei:
Ok, laat me beginnen met te zeggen dat ik akkoord ga met de stelling dat Leone de “greater” regisseur is van de twee (en ook heel belangrijk is dat ik OUATIA nog niet van begin tot einde heb gezien). Die heeft de test des tijds doorstaan, terwijl PTA nog veel te fris is om daarover te kunnen spreken. Leone heeft dan ook terug leven geblazen in het stervende genre van de wedstern, een genre waar mensen ahw hun geloof in kwijt waren, door de lament-westerns als High Noon, The Searchers en The Man Who Shot Liberty Valance; films die de wanhoop en het tragische van het wilde westen in beeld brachten. En door een genre uit die put te halen dmv een reeks Italiaanse producties met onbekende acteurs, volledig vreemde muziek en waanzinnig weinig verhaal in vgl met de speeltijd van de films (vooral dan GB&U en OUTITW) is gewoon om lof van te zingen. Hij slaagt erin om op een geweldig Fordachtige manier landschappen te tonen waarvan je werkelijk moet kwijlen, en deze geniaal te verwerken in het narratief, zodat ze dmv cinema tot leven komen. I love it.
Nu, het is misschien een erg easy anti-Leone argument, en het is ook een cheap shot die ik echt niet graag maak, maar je kan nu echt niet zeggen dat Leone een versatiel filmmaker is. Niet alleen qua genre, maar ook qua stijl en vorm. Zijn cinema is (zeker in zijn westerns) ahw gelimiteerd tot het lof zingen aan landschap en close-ups van zwetende mannen. Qua verhaal is hij ook consequent fan van trage opbouw van spanning en dus ook een erg langzaam vorderend narratief dat haast onbelangrijk wordt. Terwijl PTA een ongelooflijk versatiel filmmaker is. Niet qua stijl (uiteraard
), maar wel qua vorm en zeker en vast qua narratief en thematiek. Zijn stijl (vanaf Boogie Nights, omdat er echt wel wat gecut is geweest in Sydney) is je al beked uiteraard, door het gebruik van een zeer traag bewegende camera in zoom, tilt, pan en dolly etc etc...; prachtig gecontroleerd en op zo’n manier toegepast dat het een extra narratieve waarde geeft aan de films. Hier komt hij in de buurt van grootmeesters als Kubrick, Coppola en Ophuls. Maar daarnaast heeft hij ook een geweldige kracht zonder zijn trage opbouwende camera. Hij kan ook echt ongelooflijk pakkende scenes opbouwen zonder dit toe te passen. Hier denk ik aan de wel zeer intense auto-sequentie uit Boogie Nights waar je de parallel vertelde scenes hebt met Burt Reynolds/Heather Graham in de auto met jock asshole en dan Marky Mark in de auto met homofobe delinquent. En daarbij moet je ook nog rekening houden met zijn vermogen om waanzinnig complex uitgewerkte ensemble scenes op te nemen (de openingsscene van Boogie Nights, de scene in Magnolia wanneer vader en zoon voor het eerst in de studio aankomen) die het beste camerawerk van Altman, Renoir en Welles rivaliseren (maar niet toppen). Tot zover mijn gezever over zijn intimiderend levendige camera. Een andere reden waarom ik zo’n groot fan ben van PTA is omdat ik vind dat hij een van de beste storytellers is die er zijn. En ik bedoel niet dat hij bij de beste scenaristen aller tijden behoort, laat dat duidelijk zijn. Zover ga ik het niet drijven. Maar ik vind wel dat hij, net zoals Billy Wilder, Paddy Chayefsky, en Charlie Kaufman erin slaagt om zijn behandelde onderwerpen waanzinnig interessant te maken, maar dan niet per se qua verhaal of dialoog (waar Wilder en Chayefsky zo geweldig goed in zijn), maar vooral qua thematiek en studie van personages. Dit zijn dan ook mijn favoriete soort films; een ware verkenning van het personage zelf (Paul Schrader is een andere naam die in me opkomt, met films als Taxi Driver en Raging Bull). En Magnolia zet dit nog een helse stap verder, omdat je daar niet zomaar een character study hebt, maar ahw een ensemble study; elk personage wordt ongeveer even sterk verdiept en je hoewel je maar een dag in hun leven te zien krijgt, heb je echt het gevoel dat je ze door en door kent. Dit zet een erg grote stap verder dan de ensemle stijl van Altman in bvb Nashville of Short Cuts...
Wat ik ook erg belangrijk vind in zijn films zijn de onderliggende thema’s en rode draad doorheen zijn films. Zo heb je Boogie Nights, wat ik zie als een esthetische verantwoording van de porno-industrie, door het verheffen van porno films tot een kunstvorm, hoe fucked up ze ook is (see what I did there?). Magnolia als een prachtige studie van het tragische element van kans en toeval en hoe zwaar de relaties tussen een groep mensen hierdoor kan wegen. Punch-Drunk Love is gewoon een visuele verkenning van de absurheid van liefde imo. En dan, ja... There Will Be Blood... Ik ga nog wachten met daarover uit te wijden totdat ik mijn kickass review schrijf daarover, waar ik het uitgebreid zal hebben over de symbiose van business en religie...
Wat ik hier allemaal zeg zijn uiteraard niet veel meer dan fanboy ramblings, maar dit zijn gewoon eerlijk de redenen waarom ik PTA een betere regisseur vind dan Leone, omdat zijn afdruk op cinema een veel grotere indruk maakt op mij dan die van Leone. Het werk van PTA geldt voor mij, meer dan het werk van Leone, als een verkenning en uitbreiding van cinema als een taal; als een manier om de wereld te benaderen. En als kunst doet dat mij beter voelen.
boogje
Legacy Member
Barton Fink vs Willow
5-1
Ik heb ook al een stuk gezien van Blood Simple, tommo. Begint wel enorm traag tbh. Ben benieuwd naar de rest!
Mooie post trouwens. Ik ga zeker akkoord met wat je zegt, maar ik blijf meer genieten van een Leone. Dan mag PTA nog op het gebied van cinema als taal meer waard zijn, telkens als ik die close-up zie van Charles Bronson ben ik verkocht, zo simpel kan het zijn. Om je argumentatie op te bouwen heb je ook zonder reden enorm veel belang gehecht aan de veelzijdigheid dat een regisseur kan bezitten en Leone- uiteraard- niet heeft. Dat hoeft ook geen minpunt te zijn.
5-1
Ik heb ook al een stuk gezien van Blood Simple, tommo. Begint wel enorm traag tbh. Ben benieuwd naar de rest!
Mooie post trouwens. Ik ga zeker akkoord met wat je zegt, maar ik blijf meer genieten van een Leone. Dan mag PTA nog op het gebied van cinema als taal meer waard zijn, telkens als ik die close-up zie van Charles Bronson ben ik verkocht, zo simpel kan het zijn. Om je argumentatie op te bouwen heb je ook zonder reden enorm veel belang gehecht aan de veelzijdigheid dat een regisseur kan bezitten en Leone- uiteraard- niet heeft. Dat hoeft ook geen minpunt te zijn.
PBR Streetgang
Legacy Member
boogje zei:Barton Fink vs Willow
5-1
Ik heb ook al een stuk gezien van Blood Simple, tommo. Begint wel enorm traag tbh. Ben benieuwd naar de rest!
Mooie post trouwens. Ik ga zeker akkoord met wat je zegt, maar ik blijf meer genieten van een Leone.
Dan ga jij dat ook moeten verantwoorden met epic wall of text!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.