Ik moet toegeven dat ik me er ook door heb moeten worstelen. Pas op, ik snap heel goed dat het toen het pas uitkwam ongetwijfeld een mijlpaal was, maar ik had halfweg ook het gevoel van 'Oke Gerard, we snappen wat je bedoelt, get on with it!' Uiteindelijk word je als lezer wel beloond (wat een laatste hoofdstuk

), maar er hadden wat mij betreft gerust 50 blz. af gemogen. Of pleeg ik nu heiligschennis? Hetzelfde had ik ook met pakweg 'De asielzoeker' van Grunberg. De Morgen schreef over het prachtige toneelstuk ervan dat het 'een standbeeld maakt van Grunbergs blok marmer', en daar kon ik me perfect in vinden.
Nu bezig aan 'De schaduw van de wind', van Zafon. Eens benieuwd of al die fuss gerechtvaardigd is.