Only Yesterday (Omoide Poro Poro)
Mijn meest recente Ghibli-aankoop, gisteren eens bekeken. Niet van de hand van leading man Miyazaki, maar van zijn werkmakker Isao Takahata (van Grave Of The Fireflies, The Little Norse Prince, Pom Poko en My Neighbours The Yamadas).
Takahata heeft het altijd al meer gehad voor realisme en slice of life i.t.t. Miyazaki's fantasieverhalen, zo ook in deze twee uur durende nostalgietrip waarin de 27-jarige Taeko 10 dagen op vakantie naar het platteland trekt en er ondertussen lang vervlogen herinneringen aan haar schooltijd terug de kop opsteken. Slechte rapporten, eerste kalverliefdes, ruzies tussen zussen...allemaal overgoten met een zomers sfeertje. De animaties zijn prachtig zoals elke Ghibli, maar Only Yesterday heeft een oog voor detail dat in 1991 echt onovertroffen moet geweest zijn: de bloemenvelden, de gelaatsuitdrukkingen en de befaamde Ghibli achtergronden, alles straalt leven uit en baadt in een zee van kleur.
Niet alleen het beeld zit vol detail, ook de culturele aspecten zijn tot in de puntjes geresearched en verwerkt: tv programma's uit de jaren '60 duiken op, het proces van de saffloerpluk en de verwerking ervan tot rouge en verfstof, alles werd foutloos geïntegreerd in dit zachtmoedig drama.
Het verhaal heeft eigenlijk dus niet veel om het lijf, maar de hele film blijft over het algemeen wel boeiend, ondanks zijn lange speelduur. Sommige korte stukjes kunnen inhoudelijk als saai aanzien worden (bv. de autorit van het station naar het plattelandsverblijf die imo iets te lang duurde) maar dan kan je je vergapen aan de prachtige tekeningen.
Dit is Studio Ghibli's meest volwassen film. Kinderen zullen er niet veel aan hebben en hem langdradig en saai vinden, maar de iets ouderen zullen een mooie 2 uur tegemoet gaan.