ik ga toch ook nog even een comment hierop posten...
Ik ken geen één knappe Japanse vrouw die ook maar een minuut aan manga of anime spendeert.
Wel ken ik een vrouw die werkt voor een video game bedrijf, maar zelf speelt ze vrij weinig games.
De meeste vrouwen daar zijn veel meer gericht op het sociale aspect in hun leven.
Ik heb ook wel een aantal Japanse meiskes (ook gasten) in mijn msn lijst waar ik heel regelmatig mee praat, maar ik ken er minstens evenveel die ik al in levende lijve ontmoet hebt.
Het ontmoeten van een Japanse vrouw is niet zo moeilijk, maar de (vriendschappelijke of liefdes) relatie ermee draaiende houden is niet zo makkelijk.
Ze hebben een heel apparte manier van denken en hun manier van doen in relaties is soms moeilijk te begrijpen.
Om enkele voorbeelden te geven:
Zolang de partner het niet weet, kan alles (vreemdgaan bijvoorbeeld of dingen achter de rug doen)
Ze denken dat zolang je iemand zijn gevoelens niet kwetst (omdat die het toch niet weet), dat alles kan en mag. (Dit geld trouwens ook voor een heel groot deel van de Japanse mannen)
Verder zijn ze wel heel snel jaloers als ze toch iets ontdekken wat volgens hun niet kan.
Voor de rest, als er toch problemen in de relatie komen, dan kan het vaak heel abrupt eindigen:
Ze verwijderen (of blokeren) uw telefoonnummer, e-mail, msn enz. zonder dat ze u daar ook maar een woord van zeggen.
Als je dan toch probeert om nog contact te houden, dan negeren ze dit gewoon meestal.
Ze denken dat dit gewoon de beste manier is, de korte, maar hevige pijn.
Ik kan ze hier soms wel gelijk in geven, maar soms is de manier waarop het gebeurt te pijnlijk voor woorden.
Kan je je inbeelden dat je een relatie van meer dan een jaar hebt met een meisje en dat ze dan ineens een andere jongen leert kennen en daarop gewoon alle contact met u vermijdt, vaak voor altijd.
In lange afstandsrelaties is dit natuurlijk het moeilijkst omdat je ze niet even kunt gaan opzoeken om het toch eens in persoon met haar te bespreken.
Wat wel helpt is dat je haar adres hebt gevraagd toen alles nog goed ging.
Dan kan je haar nog altijd een brief sturen (met de hand geschreven!)
Dat vinden ze veel persoonlijker (zeer begrijpelijk ook) en maakt veel meer indruk op hun en dat kan soms toch voor een keerpunt zorgen.
Verder zijn er inderdaad heel wat jonge Japanse meisjes die een gaikokujin vriendje willen voor de kick of voor het aanzien dat ze daarmee bij hun vriendinnen verwerven.
Ik moet wel zeggen dat die trend meestal verdwijnt nadat ze afgestudeerd zijn. Soms is dat al na hun high school of soms pas na hun universitaire opleiding.
Dit komt omdat ze tijdens hun tienerjaren heel weinig in contact komen met buitenlanders en er bijgevolg ook bijna niets van weten. Ze zien ze wel vaak op straat of in de winkel, maar ze gaan er zelf haast nooit iets tegen zeggen.
Meestal uit schaamte voor hun Engels of gewoon verlegenheid in het algemeen.
Eens in de hogere studies, komen ze vaak wel in contact met buitenlanders (uitwisselingstudenten enzo) en ze leren er ook mee omgaan en als alles meezit dan leren ze ook dat wij ook maar gewone mensen zijn met gevoelens.
Ook kan ik in het algemeen zeggen dat Japanners slechts op heel late leeftijd als onafhankelijk kunnen beschouwd worden.
De rol van de ouders en de familie is nog steeds bijzonder groot in de meeste Japanse families. Vooral de meisjes worden nogal sterk beinvloed door hun ouders, soms in extreme maten.
Mijn ex-vriendin heeft het met mij moeten uitmaken van haar ouders omdat die vonden dat ik niet de geschikte partner voor haar was. En zij was 25jaar op dat moment. Op die moment had ze gewoon geen keuze, als ze voor mij had gekozen dan had ze haar studies (en dus ook haar toekomst) verspeeld en ook het respect van haar familie.
Ik moet wel zeggen dat dit een vrij extreme situatie was, maar toch komt het nog heel vaak voor in Japan.
Momenteel beginnen jongeren zich wel steeds op vroegere leeftijd van hun ouders los te werken, maar vaak ontaard dit wel in vrij gekke situaties.
Jonge japanners leren niet voldoende over hoe ze hun leven moeten aanpakken eens ze er alleen voor staan.
Dit is volgens mij vooral te wijten aan het soms vrij gebrekkig onderwijs en verder aan de opvoeding.
Japan is het land met één van de hoogste zelfmoord aantallen.
Een van de oorzaken is het niet op eigen benen kunnen staan eens ze er alleen voor staan.
Natuurlijk kun je niet alle Japanners over dezelfde kam scheren en de ideale manier om met een Japanse vrouw om te gaan, bestaat gewoon niet.
Het is altijd nemen en geven (vaak ook wel eens meer geven dan je terugkrijgt) en steeds alles proberen te bekijken vanuit hun perspectief.
De invloed van hun cultuur en geschiedenis is niet te onderschatten!
Soms kan je wel de indruk krijgen dat jij de enige bent die uiterste moeite doet voor de relatie, maar probeer haar dan ook te begrijpen: een relatie voor een Japanse vrouw kan soms een wat andere plaats in haar leven hebben dan voor een Westerse vrouw. Ik wil geen veralgemeningen maken, maar het zit daar gewoon in de cultuur ingebakken.
Mijn ex-vriendin vertelde mij het volgende:
"Mijn vriend, mijn studies, toekomst en mijn familie zijn één grote cirkel en elk is verbonden met mijn hart." "Ik kan niet zomaar een van hen laten vallen."
Ik denk dat dat zowat de japanse ziel omschrijft.
Over uiterlijk ga ik het niet teveel hebben want dat zijn gewoon persoonlijke voorkeuren. Het enige wat ik in mijn geval kan zeggen is dat een mooie Japanse vrouw een ware streling is voor het oog
Een raad die ik kan geven aan de mensen die een Japanse vriendin willen:
Leer ze eerst op een vriendschappelijke manier kennen (in real life) en probeer steeds meer voor haar te betekenen.
Behandel ze niet als een stuk speelgoed! Je zal dan merken dat het na een tijdje allemaal wat vlotter verloopt.
Ik ben geen Japan-specialist of japanse vrouwen specialist, alles wat ik hier heb neergeschreven is uit persoonlijke ervaring en studie.
)
