Unstrong Hero
Legacy Member
ik vind dat er over de Liefde in het algemeen niet veel zinnigs gezegd kan worden, net als over het Leven, het Geluk, ... - maar omdat ik de vraag 'wat is liefde?' toch wel heel interessant vind (en dan vooral de kwestie waar nu juist de grens ligt tussen een gewone vriendschapsrelatie, een volwaardige partnerrelatie en de schemerzone daartussen met vriendschap plus seks zonder liefde als voorbeeld) heb ik besloten mijn persoonlijke ervaring hier te delen
om te beginnen was er dus iemand die ik vaak zag en je zou zonder meer kunnen denken dat we goede vrienden waren. we deden veel samen, praatten, lachten, ... maar ik vond het jammer dat er toch zo'n afstand tussen ons was en tijdens onze vele uren samen waren er soms lange stiltes die me verdriet deden, en ook altijd bij het weggaan voelde ik een enorm verdriet.
ik ben een tijdlang verliefd op hem geweest en hij voelde ook wel veel voor mij, maar zag het toch niet zitten echt een relatie met mij te beginnen. verder behandelde hij me lief, niet anders dan anders, maar in die tijd heb ik zelf vaak moeilijk (soms echt onuitstaanbaar) tegen hem gedaan omdat ik in kameraadschap alleen weinig voldoening vond en dat was geen fijne tijd, dus zwijg ik er maar over.
doordat ik hem wel steeds beter leerde kennen, ook zijn mindere kantjes heb leren zien en intussen ook aanvaarden, zijn de gevoelens van affectie alleen maar toegenomen, terwijl de echte verliefdheid juist is weggeëbd. (voor de liefhebbers van een wetenschappelijke fundering, zoals Hmgrwngd en wafelijzer, kan ik nog zeggen: er is ook heel wat tijd overgegaan, dus ook vanuit biologisch standpunt is dit volledig te begrijpen; want met al die biochemische ophitsers in het bloed ondergaat het lichaam in feite continu stress, wat zeker niet gezond is op langere termijn en dan ebt die rush dus weg.) ons contact verbeterde dus terug, maar er was nog steeds die onoverbrugbare afstand. en toen we een keer samen waren en na wat spelend vechten (wat we altijd hebben gedaan) tegen elkaar lagen, kwam er geheel onverwacht een kus. in een paar dagen is er veel gebeurd en sinds toen zijn we minnaars en hoewel ik hem echt graag heb en hij mij ook graag ziet, is dit niet de liefde (of is 'verliefdheid' hier niet beter van toepassing?) die je binnen een koppel zou verwachten en voor je denkt 'hij heeft zich gewoon bedacht: nee, want hij zou nog steeds geen relatie willen. we zijn twee vrijgezellen die samen vrijen, elkaar zeker wel graag zien, maar zich weinig illusies maken over een toekomst samen. ik vind het een hele opluchting om in deze context seks te hebben, zonder heel de BS te moeten aanhoren van 'ik hou zoveel van jou, voor altijd', etc - want daar geloof ik toch niet in. (tenminste: het kan natuurlijk dat iemand na een lang leven opeens vaststelt: hé, ik ben nog altijd bij dezelfde! maar dat is achteraf, zoiets kun je niet bij voorbaat beslissen, er kan zoveel gebeuren en mensen veranderen!)
ik weet niet hoe dit verder zal gaan en het is een heel delicaat evenwicht. zelf zou ik vroeger gewalgd hebben bij het idee van seks-zonder-liefde denk ik, maar nu voelt het heel natuurlijk aan; het kan dus, maar ik ben hier vrij naïef ingerold, heb er niet bij stilgestaan dat we zouden kussen tot ik hem kustte, of dat we iets anders zouden doen tot het moment dat het allemaal gebeurde - dus ik denk dat het heel anders is als het een vooraf beredeneerde stap is, ik denk dat je er dan makkelijker aan gaat twijfelen en mss spijt zult krijgen. als het spontaan is gegaan, kun je jezelf of de ander ook niet verwijten een verkeerde beslissing te hebben genomen, vermits het geen volledig bewuste beslissing was, maar meer een kwestie van gevoel.
in elk geval, ik voel die afstand nu veel minder scherp aan. ik zeg niet dat we elkaar nu opeens volledig begrijpen! maar er is een hechtere band en als we afscheid nemen voel ik dit niet meer aan als een marteling, maar juist als even ademhalen. ik heb er nu minder behoefte aan om hem heel de tijd te zien omdat we in de tijd die we delen nu zoveel closer zijn. ik heb niet de indruk dat ik zit te wachten tot hij wel echte liefde voor mij gaat voelen, maar ik moet toegeven dat ik niet 100% zeker ben dat ik daar ergens toch niet een klein beetje op hoop, want uiteindelijk wil iedereen dat toch wel héél graag.
voor wat het waard is...
Unstrong Hero
om te beginnen was er dus iemand die ik vaak zag en je zou zonder meer kunnen denken dat we goede vrienden waren. we deden veel samen, praatten, lachten, ... maar ik vond het jammer dat er toch zo'n afstand tussen ons was en tijdens onze vele uren samen waren er soms lange stiltes die me verdriet deden, en ook altijd bij het weggaan voelde ik een enorm verdriet.
ik ben een tijdlang verliefd op hem geweest en hij voelde ook wel veel voor mij, maar zag het toch niet zitten echt een relatie met mij te beginnen. verder behandelde hij me lief, niet anders dan anders, maar in die tijd heb ik zelf vaak moeilijk (soms echt onuitstaanbaar) tegen hem gedaan omdat ik in kameraadschap alleen weinig voldoening vond en dat was geen fijne tijd, dus zwijg ik er maar over.
doordat ik hem wel steeds beter leerde kennen, ook zijn mindere kantjes heb leren zien en intussen ook aanvaarden, zijn de gevoelens van affectie alleen maar toegenomen, terwijl de echte verliefdheid juist is weggeëbd. (voor de liefhebbers van een wetenschappelijke fundering, zoals Hmgrwngd en wafelijzer, kan ik nog zeggen: er is ook heel wat tijd overgegaan, dus ook vanuit biologisch standpunt is dit volledig te begrijpen; want met al die biochemische ophitsers in het bloed ondergaat het lichaam in feite continu stress, wat zeker niet gezond is op langere termijn en dan ebt die rush dus weg.) ons contact verbeterde dus terug, maar er was nog steeds die onoverbrugbare afstand. en toen we een keer samen waren en na wat spelend vechten (wat we altijd hebben gedaan) tegen elkaar lagen, kwam er geheel onverwacht een kus. in een paar dagen is er veel gebeurd en sinds toen zijn we minnaars en hoewel ik hem echt graag heb en hij mij ook graag ziet, is dit niet de liefde (of is 'verliefdheid' hier niet beter van toepassing?) die je binnen een koppel zou verwachten en voor je denkt 'hij heeft zich gewoon bedacht: nee, want hij zou nog steeds geen relatie willen. we zijn twee vrijgezellen die samen vrijen, elkaar zeker wel graag zien, maar zich weinig illusies maken over een toekomst samen. ik vind het een hele opluchting om in deze context seks te hebben, zonder heel de BS te moeten aanhoren van 'ik hou zoveel van jou, voor altijd', etc - want daar geloof ik toch niet in. (tenminste: het kan natuurlijk dat iemand na een lang leven opeens vaststelt: hé, ik ben nog altijd bij dezelfde! maar dat is achteraf, zoiets kun je niet bij voorbaat beslissen, er kan zoveel gebeuren en mensen veranderen!)
ik weet niet hoe dit verder zal gaan en het is een heel delicaat evenwicht. zelf zou ik vroeger gewalgd hebben bij het idee van seks-zonder-liefde denk ik, maar nu voelt het heel natuurlijk aan; het kan dus, maar ik ben hier vrij naïef ingerold, heb er niet bij stilgestaan dat we zouden kussen tot ik hem kustte, of dat we iets anders zouden doen tot het moment dat het allemaal gebeurde - dus ik denk dat het heel anders is als het een vooraf beredeneerde stap is, ik denk dat je er dan makkelijker aan gaat twijfelen en mss spijt zult krijgen. als het spontaan is gegaan, kun je jezelf of de ander ook niet verwijten een verkeerde beslissing te hebben genomen, vermits het geen volledig bewuste beslissing was, maar meer een kwestie van gevoel.
in elk geval, ik voel die afstand nu veel minder scherp aan. ik zeg niet dat we elkaar nu opeens volledig begrijpen! maar er is een hechtere band en als we afscheid nemen voel ik dit niet meer aan als een marteling, maar juist als even ademhalen. ik heb er nu minder behoefte aan om hem heel de tijd te zien omdat we in de tijd die we delen nu zoveel closer zijn. ik heb niet de indruk dat ik zit te wachten tot hij wel echte liefde voor mij gaat voelen, maar ik moet toegeven dat ik niet 100% zeker ben dat ik daar ergens toch niet een klein beetje op hoop, want uiteindelijk wil iedereen dat toch wel héél graag.
voor wat het waard is...
Unstrong Hero
maar wie weet, echte liefde komt ni direct
