Archief - Ouderlijk huis verlaten

Ik woon nu ondertussen een maandje in mijn eigen stek,word er dit jaar 23 in juni.

Ik kan alleen zeggen,dat huren of een eigen appartement kopen niet te vergelijken valt,ook niet mentaal.
Ik heb vorig jaar een appartementje gehuurd hier niet zo ver vandaan en voelde me er echt niet goed bij,ik gaf nog altijd goed mijn geld uit aan alles en nog wat,ik had toen ook nog een vriendin (woonde wel niet vast bij me) en heb daar ook nooit echt gebruik gemaakt van de kans om leren om te gaan met mij budget.

Terug naar mijn ouders gegaan tijdelijk omdat het mij niet ging. Een poosje erna werd er vlakbij het ouderlijk huis een compacte gloednieuwe appartementsblok gezet van 5 appartementen,mijn vader had vanalles afgeprint ervan en gezegd of ik er niet eens wil naar kijken omdat het kwa prijs enorm gunstig was en nergens beter te vinden was. heb onmiddelijk gebelt voor te gaan kijken,en ervoor nog naar de bank geweest voor mogelijke opties. alles is vlot verlopen en heb er allesbehalve spijt van. zeker omdat het een nieuwbouw is.

de details voor geintresseerde :

90m² met daarbij een terras van 25m². 2 verdiepingen en een grote persoonlijke zolder waar je eventueel nog een grote zolderkamer van kan maken.

Voor alles incl. btw,koste het 165.000 euro. Ik heb 160.000 euro kunnen lenen,en voor je je verslikt,ik betaal op 30 jaar een 679 euro per maand af,dit kan natuurlijk stijgen,maar na 3 jaar zakt de maximum al daar mijn rente ook al terug daalt. Ik heb het ook met een btw voordeel kunnen kopen die vorig jaar nog gelde,op voorwaarde dat ik er de eerste 5 jaar zelf woon. Het voordeel aan dit alles is,dat als ik een vaste vriendin vind,en de nodige jaren ermee spendeer,ik of de boel hier kan verkopen of het verder verhuren,en samen naar een huisje ofzo gaan zien. Het zal hier toch enkel in waarde stijgen dus...

Ivm wat ik zei over het mentale,sinds ik hier zit,ben ik enorm zelfstandig geworden van dag 1... ik let zeer goed op mijn budget,ik kook voor mezelf ondanks ik al met de moeder had gepraat om regelmatig bij hun te gaan eten. (2 keertjes geweest in 1 maand. iets waar ik wel trots op ben ) enkel de was breng ik nog even binnen. Ze wonen om de hoek,mijn werk is 1km hier vandaan,ik woon op een 500 meter van het centrum + al mijn vrienden zijn nog altijd in dezelfde omgeving dus kan me niet meer wensen .

Enkel die vriendin nog hé! ach die zal wel komen

"Alleen" gaan wonen lijkt me vreemd dus zodra ik kan samenwonen ^^

Veel geldverspilling toch om alleen te gaan wonen als je in je eentje voor alle kosten moet opdraaien. Dan liever wat thuis zitten zonder kosten.

Voor me eentje heb ik toch geen huis nodig.

Daar zit een verschil en evegoed een gevaar.
Als je onmiddelijk gaat samenwonen ga je het nog erger vinden moest je plots terug alleen vallen,en gaat dat heel moeilijk zijn (trust me i know it )

Als je alleen gaat wonen heb je redelijk wat kosten,maar dit valt allemaal te relativeren,sinds je het kan ingeven bij de belastingen,je kan gaan eten bij je ouders en evengoed daar een beetje zitten voor het gezelschap maar toch wanneer je da wil,lekker op je gemak bij je eigen thuis zitten,wanneer ja even op jezelf wil zijn. Je kan volk ontvangen wanneer je wil en je hebt geen controle meer van de ouders.

PLUS... als je alleen woont,en je krijgt wat later een vriendin,kan die bij jou intrekken en kan je de kosten verdelen onder je getweetjes,het grote verschil hierbij is,dat als je relatie stukgaat,je niet met lege handen komt te vallen maar je kunt terugvallen op je eige stekje met jou spullen. Dit lijkt voor jou persoonlijk misschien niet een probleem,maar ik raad je aan het in je achterhoofd te houden. Maar alleen gaan wonen moet je zelf willen natuurlijk.

Alleen van het moment je er één keertje van hebt geproefd (op je eigen zijn) ,wil je nooit meer anders. En dat kunnen de andere die het kennen enkel bevestigen

Nu woon ik nog thuis (19) maar vanaf ik weg kan zonder dat het mijn leven teveel uit evenwicht brengt (bv: moest ik nu uit huis gaan zou ik geen diploma, werk of geld hebben dus dat brengt mij redelijk veel uit evenwicht ) dus wss lijk mijn broer die studeert nu nog maar woont samen met zijn vriendin en mijn ouders betalen zijn appartement, eten, auto en andere kosten. De zondagavond komt hij hier soms nog eens eten maar dat is het. Dus over paar jaar zie ik mij ook in die situatie Zolang ik de clown niet uithang in mijn studies komt dat wel inorde

Dus je broer woont eigelijk niet alleen dan? Sinds hij helemaal niets zelf moet betalen?

Verassend wel hoe een studente leven en een arbeiders leven 2 totaal verschillende werelden zijn dit heb ik gemerkt door wel een paar meisjes te leren kennen die nog studeren.

deathrecon zei:

Als je alleen gaat wonen heb je redelijk wat kosten,maar dit valt allemaal te relativeren,sinds je het kan ingeven bij de belastingen,je kan gaan eten bij je ouders en evengoed daar een beetje zitten voor het gezelschap maar toch wanneer je da wil,lekker op je gemak bij je eigen thuis zitten,wanneer ja even op jezelf wil zijn. Je kan volk ontvangen wanneer je wil en je hebt geen controle meer van de ouders.

Klik om te vergroten...

Om zo bij uw ouders nog te gaan zitten moet je wel dichtbij wonen plus zeer goed overeenkomen. En dat is niet bij iedereen het geval. Ikzelf zou 25 km verder gaan wonen in stad van mijn vriendin, plus één van de redenen omdat ik dit jaar weg ben is dat het gewoon thuis niet meer te doen is.

Dus "alleen wonen" is bij mij ook echt zelfstandig zijn, m.a.w. zelf al uw werk doen, koken, kuisen, wassen enz. En ik denk bij de meeste anderen ook wel. Anders woon je wel apart maar in de praktijk is het gewoon uw eigen living, badkamer en slaapkamer in ander huis, en de rest hetzelfde. Ik ken er zelf zo.

deathrecon zei:

PLUS... als je alleen woont,en je krijgt wat later een vriendin,kan die bij jou intrekken en kan je de kosten verdelen onder je getweetjes,het grote verschil hierbij is,dat als je relatie stukgaat,je niet met lege handen komt te vallen maar je kunt terugvallen op je eige stekje met jou spullen. Dit lijkt voor jou persoonlijk misschien niet een probleem,maar ik raad je aan het in je achterhoofd te houden. Maar alleen gaan wonen moet je zelf willen natuurlijk.

Alleen van het moment je er één keertje van hebt geproefd (op je eigen zijn) ,wil je nooit meer anders. En dat kunnen de andere die het kennen enkel bevestigen

Klik om te vergroten...

Als je dan een serieuze relatie hebt neem ik aan dat je dan wel wettelijk gaat samenwonen. Mocht het dan spaak lopen, dan moet je wel van al uw eigendommen kunnen bewijzen dat ze van u zijn (ik denk aan elektrische toestellen, meubels enz) zoniet dan worden die eigendommen in twee verdeeld.

Niet dat dit een reden is om het niet te doen , maar het zijn dingen waar je moet aan denken en als je ervoor naar de notaris moet sowieso ook hoop geld kosten.

Na een jaar en half op kot lijkt het mij onmogelijk om nog terug thuis te wonen.
Dus als ik afstudeer.

Huren, daar doe ik niet aan mee.

Aangezien ik nog een pak moet sparen om zowel een eigen huis te kunnen bouwen als een onderneming te kunnen opstarten/overnemen, zal ik waarschijnlijk maar rond mijn 30ste mijn vleugels uitslaan.

Maar dat vind ik niet erg. Liever nu wat minder vrijheid en later een comfortabel leven.

27-28 denk ik.

Ik heb 6 jaar gestudeerd en ben nu een jaartje aan het werk.
Nu ben ik dus 25. Huren wou ik niet doen en dus beginnen kijken om iets te kopen met mijn vriendin. Uiteindelijk besloten om te bouwen en een lapje grond gekocht. Dit gaat natuurlijk allemaal wat trager dan wanneer we een bestaande woning gekocht hadden. Het "plan" was dus eigenlijk om op mijn 25 samen te gaan wonen, maar doordat we nu bouwen duurt het langer.
Bouw zal beginnen eens ik 26 ben. Het zal niet gemakkelijk zijn en zal zeker de eerste jaren tanden bijten worden. We moeten compromissen maken en kunnen de woning niet direct volledig afwerken, maar nu zijn we nog met z'n tweetjes en kunnen we nog wat rudimentair leven, dus hebben we besloten om er nu voor te gaan zodat we over een aantal jaartjes rustig gesetteld zijn en dan niet aan zo'n avontuur moeten beginnen.

Lord Kveldulv zei:

Dan nieuwe relatie maar toch ook effe wachten om te gaan samenwonen. Ondertussen veel en hard gewerkt. Ongeveer alles wat ik verdiende gespaard. Met als gevolg dat ik op m'n 28 alleen een villa kon kopen met een groot stuk grond terwijl ik ook maar uit een simpel arbeidersgezin kom. Vriendin is er meteen bij komen wonen..

Klik om te vergroten...

Vraagje, je hoeft niet te antwoorden, maar hoe doen jullie dat dan onderling? Jij hebt door zwaar te werken en te sparen een mooie woonst kunnen verwerven (al dan niet met zware/lichte hypotheeklast nog) terwijl jouw vriendin bij jou direct is ingetrokken.
Staat het huis dan nog alleen op jouw naam (mag ik hopen ) of heeft ze jou dan voor een deel 'uitgekocht'? Moet zij jou huur betalen? Enerzijds is ze wel met haar gat in de boter gevallen, maar anderzijds bouwen jullie zo samen dan toch niks op, in de veronderstelling dat het alleen op uw naam staat en blijft staan natuurlijk.

PC_Freak zei:

Om zo bij uw ouders nog te gaan zitten moet je wel dichtbij wonen plus zeer goed overeenkomen. En dat is niet bij iedereen het geval. Ikzelf zou 25 km verder gaan wonen in stad van mijn vriendin, plus één van de redenen omdat ik dit jaar weg ben is dat het gewoon thuis niet meer te doen is.

Dus "alleen wonen" is bij mij ook echt zelfstandig zijn, m.a.w. zelf al uw werk doen, koken, kuisen, wassen enz. En ik denk bij de meeste anderen ook wel. Anders woon je wel apart maar in de praktijk is het gewoon uw eigen living, badkamer en slaapkamer in ander huis, en de rest hetzelfde. Ik ken er zelf zo.

Klik om te vergroten...

Dit klopt inderdaad wel Aloewel ik af en toe eens binnespringen bij je ouders nu wel niet zie als enkel je eigen ruimtes hebben,dit kan je heus wel doen terwijl je evengoed zelfstandig bent,het is niet persé dat je op de begin periode je was nog bij je moeder binnendoet (wanneer die dat zelf vraagt) dat je niet volledig zelfstandig kan zijn,je kan bevoorbeeld zelf je was doen,maar dan gewoon bij je ouders,zoals in mijn geval Met kosten relativeren wil ik enkel zeggen,dat als je zelf zeer goed op je geld let,je er heus wel mee rond komt.

PC_Freak zei:

Als je dan een serieuze relatie hebt neem ik aan dat je dan wel wettelijk gaat samenwonen. Mocht het dan spaak lopen, dan moet je wel van al uw eigendommen kunnen bewijzen dat ze van u zijn (ik denk aan elektrische toestellen, meubels enz) zoniet dan worden die eigendommen in twee verdeeld.

Niet dat dit een reden is om het niet te doen , maar het zijn dingen waar je moet aan denken en als je ervoor naar de notaris moet sowieso ook hoop geld kosten.

Klik om te vergroten...

Klopt ook hoor Een hoop geld kost het niet persé,weet ik toch van mijn broer die het allemaal al aan de hand heeft gehad.

Vergeet ook niet dat het in real life allemaal niet zo simpel ligt. Ik zou deze methode ook opteren,daar niets van. Alleen jammer dat het allemaal zo moet gaan natuurlijk ad:

Al bij al,is het bij iedereen natuurlijk verschillend,ik heb maar genoteerd hoe het bij mij zit en hoe ik er naar kijk,daarom dat ik ook akkoord ga met uw reactie Uiteindelijk gaat alles toch vanzelf hoor. Ik heb enkel goede reacties gehad,onderandere dat het super goed is van me om er zo vroeg mee te beginnen,daar het veel vroeger allemaal is afbetaald,en ik op jonge leeftijd nog andere kanten kan uitgaan. Het is een onderwerp waar je met een goede pint lang over kan praten,iets wat moeilijker gaat via het grote web

deathrecon zei:

Ik Voor alles incl. btw,koste het 165.000 euro. Ik heb 160.000 euro kunnen lenen,en voor je je verslikt,ik betaal op 30 jaar een 679 euro per maand af,dit kan natuurlijk stijgen,maar na 3 jaar zakt de maximum al daar mijn rente ook al terug daalt. Ik heb het ook met een btw voordeel kunnen kopen die vorig jaar nog gelde,op voorwaarde dat ik er de eerste 5 jaar zelf woon. Het voordeel aan dit alles is,dat als ik een vaste vriendin vind,en de nodige jaren ermee spendeer,ik of de boel hier kan verkopen of het verder verhuren,en samen naar een huisje ofzo gaan zien. Het zal hier toch enkel in waarde stijgen dus...

Klik om te vergroten...

Mooi

En kan me voorstellen dat je dan ook echt kan zeggen 's avonds, na je werk bv, dat je 'thuiskomt' want het is je eigen stek.

Al enig idee hoe je het zou aanpakken moest je nu een vriendin krijgen die bv huurt? Zou je ze bij jou laten intrekken en hoeveel zou je dan vragen in de maand? Of zou je zeggen: niks van, beste is gewoon dan samen "vanaf nul" te beginnen en iets anders samen kopen dan.
Klinkt mss raar om vragen, maar héhé

Dozzeh zei:

Met hoeveel spaargeld zijn jullie alleen gaan wonen of hoeveel hoop je gespaard te hebben? Ik zie mijzelf niet voor mijn 25ste het huis uit gaan momenteel, maar dat zal afhangen van wat de toekomst brengt en of mijn vriendin dat ziet zitten

Klik om te vergroten...

Ik had 2.500 euro gespaard

Na 5 jaar op kot had ik echt geen zin meer om nog thuis te wonen; ik merkte aan alles dat ik klaar was om eruit te trekken. Dus heb ik de sprong gewaagd met mijn vriend, die ik toen welgeteld een half jaar kende

Eerst een gemeubelde studio (goede relatietest, samenleven op 30 m²!) gehuurd, want we waren net afgestudeerd, ik had een job maar hij nog niet, en met ons spaargeld konden we net de waarborg en wat noodzakelijke spullen betalen.
Na enkele maanden had ook hij werk en we hebben een jaar lang flink gespaard. Toen begon het te kriebelen en hebben we tamelijk impulsief een appartementje gekocht (we konden zelfs het voorschot van 10% niet betalen met ons spaargeld ), dat we langzaamaan hebben opgevuld met meubelen en huisgerief naargelang we geld hadden. We gingen wel elk jaar uitgebreid op vakantie; daar besparen we niet op.

Dus als je met je geld weet om te gaan kan je op je 22e en met een paar duizend euro op zak wel iets vinden; alleen moet je dan de idealen van ineens een groot gekocht nieuwbouwhuis laten varen

Smiles_ zei:

Vraagje, je hoeft niet te antwoorden, maar hoe doen jullie dat dan onderling? Jij hebt door zwaar te werken en te sparen een mooie woonst kunnen verwerven (al dan niet met zware/lichte hypotheeklast nog) terwijl jouw vriendin bij jou direct is ingetrokken.
Staat het huis dan nog alleen op jouw naam (mag ik hopen ) of heeft ze jou dan voor een deel 'uitgekocht'? Moet zij jou huur betalen? Enerzijds is ze wel met haar gat in de boter gevallen, maar anderzijds bouwen jullie zo samen dan toch niks op, in de veronderstelling dat het alleen op uw naam staat en blijft staan natuurlijk.

Klik om te vergroten...

Het is geen geheim, heb het hier eerder al gepost. Alles staat op mijn naam. En ook de dagelijkse rekeningen zijn strikt gescheiden. Dagelijkse kosten zijn wel 50/50 en dat houden we tot op de cent bij (spreadsheet op google docs). Klinkt misschien niet romantisch, maar het is een illusie om te denken dat een relatie of het leven even romantisch blijft. Zij is van dezelfde mentaliteit dus dat werkt perfect. Ze studeerde nog toen ik haar leerde kennen, maw eigen inbreng van haar kant zou zowieso nul geweest zijn.
Ik ken koppels die wel alles samen gooien en dan moet die kerel vragen of hij een nieuwe laptop mag kopen, en zij moet vragen hoeveel paar schoenen ze in de solden mag gaan halen. Je hebt een verschillend loon, verschillende prioriteiten, verschillende uitgaven. Ik rij met een Mercedes, zij met een C2'tje. Zou ook niet fair zijn moest zij mee mijn diesel en taksen betalen. Moest ik evenveel uitgeven als mijn vriendin stonden we ook elke maand diep in het rood. Ik zou er mij vooral aan storen dat zij uit één pot meer mag uitgeven dan ik. Nu niet want ik weet wat ik heb en waar ik voor spaar.
Ik zie haar graag en heb zeker geen eindpunt van onze relatie in zicht, integendeel, maar ben er nuchter genoeg in dat de kans bestaat dat het vroeg of laat toch mis loopt. Er zijn genoeg voorbeelden van. Ik zit safe, zij zit safe.
Ze betaalt geen huur maar we hebben een ander plan. Bedoeling is dat zij op korte termijn een appartement koopt in Gent. Om te verhuren en later om de kinderen op kot te steken. Daarvan kan je misschien zeggen 'samen iets opbouwen', maar daar heb ik nooit bij stil gestaan.
Ik weet wel dat je financiëel sterk moet staan om het zo te kunnen aanpakken en dat dat als 21-jarige onmogelijk is. Veel koppels hebben geen andere keuze dan het samen te doen, maar als je alleen iets kunt kopen zou ik nooit twijfelen.

Afgezien van dat huis is het bij ons dus hetzelfde idee. Hou alles gescheiden en elk betaalt het zijne. Als er ooit problemen zijn is er geen discussie, aantal zaken staan op papier en de bankrekeningen zijn apart. Het enige dat wel het geval zal zijn is dat ik een deel van de kosten van auto betaal in het geval ik er geen ga kopen (zij heeft al één) en dus ook met de hare rondrijd.

Ik zou het eerlijk gezegd niet zien zitten van na enkele jaren met twee al een huis te kopen. Sommigen kennen elkander nog maar 2 of 3 jaar. En dan begin ik nog niet over die soort koppels die na 2-3 jaar al kinderen hebben. Zelf vind ik dat een beetje naïef. Maar goed.

21j, bachelor afgewerkt en nu reeds 4 maand aan het werk,
eerst dus nog wa sparen zoals de meesten (maaltijdcheques moet ik afstaan en kosten buiten voeding/drank (thuis, ni int weekend ) zijn voor mijn rekening) en wss rond
25/26 nog es bezien.

Lord Kveldulv zei:

Het is geen geheim, heb het hier eerder al gepost. Alles staat op mijn naam. En ook de dagelijkse rekeningen zijn strikt gescheiden.

Ik zie haar graag en heb zeker geen eindpunt van onze relatie in zicht, integendeel, maar ben er nuchter genoeg in dat de kans bestaat dat het vroeg of laat toch mis loopt. Er zijn genoeg voorbeelden van. Ik zit safe, zij zit safe.

Klik om te vergroten...

Dan toch ook best niet wettelijk gaan samenwonen, anders kan jij bv de woning niet meer verkopen zonder haar toestemming (ook al staat de woning op jouw naam).
Denk zelfs dat je je partner als je wettelijk samenwoont niet uit je woning kan zetten, iets met bescherming van de gezinswoning ofzo.
Feitelijk samenwonen is t beste

Het is dan ook feitelijk samenwonen

Smiles_ zei:

Mooi

En kan me voorstellen dat je dan ook echt kan zeggen 's avonds, na je werk bv, dat je 'thuiskomt' want het is je eigen stek.

Al enig idee hoe je het zou aanpakken moest je nu een vriendin krijgen die bv huurt? Zou je ze bij jou laten intrekken en hoeveel zou je dan vragen in de maand? Of zou je zeggen: niks van, beste is gewoon dan samen "vanaf nul" te beginnen en iets anders samen kopen dan.
Klinkt mss raar om vragen, maar héhé

Klik om te vergroten...

Yep,is heerlijk om thuis te komen 's avonds,'s morgens of 's middags (ik werk in 3 posten voor de duidelijkheid ) en je lekker nog iets te nemen voor te eten,je gezellig in je zetel te planten en wat tv kijken...zelfs boodschappen gaan doen en dergelijke word leuk omdat het echt voor jezelf is... (oke dit is ook soms maar het geval en vooral in het begin ma soit )

Moest ik een vriendin krijgen die eventueel huurt,in het begin zou ik dit zo gewoon laten,ik kan gerust naar haar gaan,en zij naar mij,naar gelang het goed loopt kunnen we wel beslissen dat ze bij mij intrekt indien ze dit wenst,en voor de verdere toekomst,als het echt goed gaat en lang genoeg,dan kunnen er altijd stappen genomen worden dat ik dit verhuur,en dat we samen iets zoeken,indien het dan fout afloopt kan ik nog steeds terugkomen naar mijn eigen woonst en moet ik niet opeens al terug iets nieuws zoeken...daarom verkies ik verder verhuren boven verkopen... en hoe het regelen,indien mogelijk zou je kunnen zeggen dat ik de lening gewoon afbetaal,maar zij betaald dan het eten,of extra zaakjes die we graag willen hebben,ook zodat zij hier spullen van haar heeft en zich niets vervreemd moet voelen in een huis helemaal van iemand anders...

Op naar het werk nu,en we weten ondertussen ook waar we nu voor gaan werken

deathrecon zei:

Yep,is heerlijk om thuis te komen 's avonds,'s morgens of 's middags (ik werk in 3 posten voor de duidelijkheid ) en je lekker nog iets te nemen voor te eten,je gezellig in je zetel te planten en wat tv kijken...zelfs boodschappen gaan doen en dergelijke word leuk omdat het echt voor jezelf is... (oke dit is ook soms maar het geval en vooral in het begin ma soit )

Klik om te vergroten...

Ik kan dat ook alleen maar bevestigen
Ik had het zeker niet slecht thuis, maar aangezien de afstand en het feit dat ik mijn vriend desondanks elke dag zag, was het vanzelfsprekend om de grote sprong te wagen.

Wij zijn ook tegen huren, maar we moesten het wel doen aangezien we nog niet zolang in een relatie zaten. Als ge huurt en het loopt fout, no big deal. Als ge koopt en het loopt fout, resulteert da meestal in grotere problemen (want er is big money mee bemoeid)

Nu huren we al een goede 8 maanden en het gaat prima, dus we beginnen uit te kijken naar een huis/appartement om te kopen.

Nu is dat thuiskomen en je thuis voelen met zn tweetjes, wat toch wel een apart gevoel is